ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

" Μία «απάντηση» από τα παλιά, στον ΟΑΣΑ... " - ΒΙΝΤΕΟ




Μία «απάντηση» από τα παλιά, στον ΟΑΣΑ...
...και σε όσους «κάτι» έχουν να κερδίσουν από το νέο σύστημα κομίστρων.



Φαίνεται πως το παιχνίδι εντυπώσεων σε ιδεολογικό, πολιτικό, πολιτικάντικο, νομικό και προπαγανδιστικό επίπεδο όσον αφορά στο «νέο κόμιστρο» και τη γενική κατάσταση των μέσων μαζικής μεταφοράς φτάνει στο φαινομενικό του τέλος. Στο Δελτίο Τύπου του ΟΑΣΑ, στις 14 Νοέμβρη, με τίτλο «Τέλος εποχής χάρτινου εισιτηρίου – Κλείσιμο πυλών», απειλούν και επίσημα πια τους επιβάτες για τον αποκλεισμό τους, μιας και από τις 20 Νοέμβρη «τόσο κατά την είσοδο, όσο και κατά την έξοδο μπορεί να συναντήσουν κλειστές πύλες».


Δεν πρόκειται να σταματήσουμε να μιλάμε για το τι σημαίνει, τι σηματοδοτεί και ποιούς τελικά αφορά αυτός ο αποκλεισμός από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ούτε φυσικά θα σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε σε τι αφορά ο συγκεκριμένος εκσυγχρονισμός και ποιοι είναι αυτοί που θα «κερδίσουν» και θα «χάσουν» εξαιτίας του.
Όπως και δεν θα σταματήσουμε να προτείνουμε αέναα πως απέναντι στις κρατικές επιλογές δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντίστασης και εναντίωσης παρά μόνο ο συλλογικός, ακηδεμόνευτος και αυτοοργανωμένος… Ωστόσο, λέμε σήμερα να «απαντήσουμε» με χιούμορ στα εγκαίνια των κλειστών πυλών των μέσων μαζικής μεταφοράς, δανειζόμενοι ένα βίντεο από τη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του '80, προσαρμοσμένο "ελαφρώς" στα ελληνικά δεδομένα.

Διότι, πολύ απλά, όσα κάγκελα και αν ορθώνουν δεν θα σταματήσουν ποτέ τους ανθρώπους να τα περνάνε!

από ΡΕΣΑΛΤΟ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και ΡΗΞΗΣ

[πατήστε το cc για τους ελληνικούς υπότιτλους]



το δανειστήκαμε από τη Βιντεοθήκη-Αυτομόρφωση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου