ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Σε βαρέθηκες;




Σε βαρέθηκες.
Σε βαρέθηκες να πνίγεσαι σε σκέψεις που αρνούνται να πράξουν;
Σε βαρέθηκες να περιμένεις, και μάλιστα ανυπόμονα, ότι όλα θ αλλάξουν από κάποιον άλλον;
Σε βαρέθηκες να χαζεύεις τα συντρίμια των άλλων μέχρι και τη δική σου κατεδάφιση;
Σε βαρέθηκες να το παίζεις αρτιμελής, ενώ η καρδιά σου μοιάζει ανάπηρη;
Σε βαρέθηκες να πιάνεσαι απ' το φόβο του μέλλοντος για να αντέξεις το ναρκωμένο παρόν;
Σε βαρέθηκες να φλυαρείς σε ατέρμονες συνελεύσεις για εξόδους απ'τα λόγια;
Σε βαρέθηκες να δουλεύεις σαν τον είλωτα για να χεις τόσα όσα για να ξορκίσεις την εξαθλίωση;
Σε βαρέθηκες να συγχρωτίζεσαι με ανθρώπους που ξεπουλάνε τόσα φτηνά το τομάρι τους;
Σε βαρέθηκες ν ακούς και να μαθαίνεις για υπανθρώπους που χουν στο απυρόβλητο το δικό τους τομάρι;
Σε βαρέθηκες να δικαιολογείς στα παιδιά σου το ανθρωπάκι που αποκαλούν πατέρα ή μητέρα;
Σε βαρέθηκες να γίνεσαι όλο και πιο βαρετός, προσπαθώντας  τον εαυτό σου να πείσεις για το αντίθετο;

Θέλεις να κάψεις όλη αυτή την ανία; Θέλεις να πάψεις να υπάρχεις απλά για να υπάρχεις;
Μήπως να ουρλιάξεις. Και να σωπάσεις. Και να θυμηθείς.
Τι είναι αυτό, που αν ποτέ πραγματικά το είχες, το έχασες μετά στο δρόμο.

ανιχνευτής


Επίσης: 
"ΔΕ ΓΑΜΙΕΤΑΙ!"
 H ωραία κοιμωμένη που δεν είναι καθόλου ωραία...
 Πληγωμένο θηρίο - Έρχεται μια στιγμή στη ζωή...

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου