ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Η σφαίρα...


" Ο καλύτερος καιρός να κάνεις λεφτά, είναι όταν το αίμα τρέχει στους δρόμους"


Σφυρίζοντας άγρια και θριαμβευτικά
τρύπωσε ανάμεσα στους μισοπεθαμένους φαντάρους
τα σωθικά για να γευτεί του μικροκαμωμένου οπλίτη
που σήμερα γινόταν άντρας: ολόκληρα δεκαοχτώ.
Και το κρανίο για να διαλύσει του σημαιοφόρου
και  της πατρίδας το ένδοξο πανί άδοξα να σωριάσει
κάτω στην ποτισμένη από σάρκες κι αίμα γη.
Μα κανείς απ΄τους εναπομείναντες συντρόφους του
δεν γύρεψε να το υψώσει πάλι.


Κι έφυγε κι από κει φουριόζα
για να χυθεί σε άλλα μέρη βολικά.

Πέρασε πάνω από λουλουδιασμένους κάμπους
κι από χιονοσκέπαστα  δάση πυκνά,
καθώς όμως ανθρώπινη τροφή δεν απαντούσε πουθενά
αρκέστηκε να ξαπλώσει χάμω το ελαφάκι μαζί με τη μάνα.

Ώσπου συνάντησε μεγάλες πολιτείες με δίκαια ξεχειλωμένα
που δονούνταν από ιαχές, μπουμπουνητά, κλαγγές:
ο Αίολος είχε ανοίξει τους ασκούς της επανάστασης.
 Και τότε ήξερε πως έκανε στο στόχο της διάνα!
 Κι εδώ λοιπόν θα πέρναγε καλά!

Κι αφού στη σκόνη με μανία σώριασε
πλήθος από πιότερο νεανικά κορμιά
(ήταν πάντα η αγαπημένη της προτίμηση)
αφού έκαψε στήθη, τρύπησε κεφάλια,
έκοψε χέρια και πόδια, χάραξε σημάδια,
αφού ξέσκισε πανό, σημάδεψε συνθήματα
και στο έδαφος έριξε μέχρι και γυναίκες με παιδιά..

πέταξε πάντα πεινασμένη στον ορίζοντα ψηλά.


Πού τραβάει τώρα; για πού το'βαλε;
Οι πιθανότητες μονίμως αφθονες.
Όσο υπάρχουνε διαταγές πίσω από διαταγές,
που απ'το φως του ήλιου τρέμουνε μην αποτεφρωθούν.
Μα και τα όπλα δεν είναι  άδεια ποτέ.
Για να φυλάνε όπως λένε την ειρήνη...



ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου