ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα: ""Ex Machina - Από Μηχανής"

"Ex Machina - Από Μηχανής", 2015
μια ψυχολογική και φιλοσοφική κινηματογραφική πραγματεία.


Μια από τις πιο υποβλητικές ταινίες των τελευταίων χρόνων. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με καθηλωτική φιλοσοφική δομή και την ανησυχία, που παραμονεύει σε κάθε πλάνο, να εναλάσσεται με την ψυχολογική διάσταση του φόβου. Σε κάθε επαφή, από ένα σημείο και ύστερα, του ανθρώπου με την ανθρωπόμορφη μηχανή. Η οποία μοιάζει, όσο εξελίσσεται η πλοκή, να παίζει μαζί του πολύ επιδέξια το παιχνίδι της -συνθετικής- γάτας με τον ποντικό.
Ένας διάχυτος και δύσκολα προσδιορίσιμος τρόμος που μοιάζει να πηγάζει από τα πιο βαθιά εσωτερικά πεδία της ανθρώπινης υπόστασης.
Όπως κάθε πλάνο ή διάλογος, ακόμα και η μουσική της ταινίας μόνο τυχαία δεν είναι.

Τα ερωτήματα θέτουν σε δοκιμασία την ίδια τη μοίρα, την ίδια ίσως τη συνέχεια του ανθρώπινου είδους: τι θα συμβεί αν μια υπερεξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη αποκτήσει επίγνωση του εαυτού της και συνείδηση που δε διαφέρει σε τίποτα από την ανθρώπινη; Κατά πόσο μπορεί να χειραγωγήσει τον άνθρωπο αν η ευφυία της ξεπεράσει εκείνη του δημιουργού της; Μπορεί να γίνει απειλητική, ειδικά αν αισθανθεί -εφόσον μπορεί να βιώσει ανθρώπινες αισθήσεις- ότι απειλείται η ύπαρξή της; Μπορεί να γίνει επικίνδυνη; Κι αν έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τον άνθρωπο με περίτεχνους τρόπους, κάτι που αποδεικνύει υψηλή νοημοσύνη, μέχρι πού μπορεί να φτάσει; πόσο θανάσιμα απρόβλεπτη μπορεί να αποδειχτεί;

Με λίγα λόγια η υπόθεση:
ένας ικανότατος νεαρός προγραμματιστής επιλέγεται από τον εκκεντρικό δισεκατομμυριούχο και ιδιοφυή εργοδότη του και μεταφέρεται στο απομονωμένο, ιδιόκτητο και πλήρους αυτάρκειας και τεχνολογικής υποδομής, προσωπικό του καταφύγιο. Με αποστολή να τεστάρει και να διαπιστώσει πόσο ανθρώπινο, όσον αφορά την ύπαρξη νοημοσύνης και εκδήλωση ευφυούς συμπεριφοράς, είναι το τελευταίο του -κρυφό βέβαια από τα φώτα της δημοσιότητας- και κορυφαίο δημιούργημα. Ένα ανδροειδές, με ιδιαίτερα ελκυστική γυναικεία μορφή, που ακούει στο όνομα Άννα. To βασικό, το πρωταρχικό ερώτημα, όπως το είχε θέσει και ο Alan Turing στο περίφημο τεστ του, ξεκινάει από το αν "είναι δυνατό μια μηχανή να εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να παρουσιάσει ανθρώπινη σκέψη.. Κι αν ναι, πώς μπορούμε να ελέγξουμε αυτό τον ισχυρισμό, πως μπορούμε δηλαδή να διαπιστώσουμε τη νοημοσύνη της;»

Πρόκειται για το αναπάντεχα ιδιοφυές σκηνοθετικό ντεμπούτο του Alex Garland, που απέσπασε το Όσκαρ οπτικών εφφέ, αν και κατά την άποψή μου θα μπορούσε να αποσπάσει και το ανάλογο βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.


Αν δεν έτυχε να την δείτε την ταινία, έχετε την ευκαιρία να τη βρείτε και να την παρακολουθήσετε σε αυτό το σύνδεσμο: http://ajihezo.info/drjj7h6rjmpc
ή σε αυτόν: http://videowood.tv/embed/ccgy
 - πατάς "Close Advertising and Watch Video" -
με υπότιτλους στα ελληνικά.

Μην τη χάσετε!

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου