ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

λοιπόν, ας αφήσουμε αυτούς που ονειρεύονται...



 Περασμένη, μεταμεσονύχτια η ώρα...
Αν είστε ακόμη ξύπνιοι, επιτρέψτε μου κάποιες ξενύχτισσες φλυαρίες:


Κάποιοι από αυτούς που δεν κοιμούνται εύκολα τις νύχτες, οι οποίες σκεπάζουν υπολογιστικά και ξέψυχα τις βαριές ανάσες και τα αγχωμένα παραμιλητά της πόλης, ίσως...ίσως να είναι οι συνδετικοί κρίκοι! Μέσα σε αυτόν τον κόσμο και της μονότονης, και ξεκουρδισμένης πια, αφήγησής του στα θύματά του. - Η υπνωτισμένη "ελεύθερη βούληση" του πολίτη-πελάτη και μόνιμα θύματος
Ίσως λοιπόν να είναι, κι ας μην το ξέρουν ούτε και οι ίδιοι, οι "downloaders" και συνδετικοί κρίκοι με τα πιο βαρβάτα κι αδικημένα συνάμα όνειρα, με τους πιιο ζωηρόχρωμους και αποκηρυγμένους συνάμα στοχασμούς, με τις πιο ευγενικές και γενναιόψυχες συνάμα ιδέες που αιωρούνται στο αχανές σύμπαν του συλλογικού ασυνείδητου.


Δεν φταίνε αυτοί που γεννήθηκαν ονειροπόλοι ή είχανε την ευτυχία (ή κατάρα για τα συνασπισμένα πλήθη των λιμνάζοντων υδάτων) να το ανακαλύψουν στην πορεία.
Αυτός ο κόσμος αποδείχτηκε μάλλον πολύ μικρός και λίγος για τα όνειρά τους.
Αλλά καμιά ονειροπαγίδα δεν δύναται να τους πτοήσει!
Είναι απλώς στη φύση τους  να εισβάλλουν από τις ρωγμές του "μεγάλου ύπνου". Μεταφέροντας τις πιο συναρπαστικές ονειρικές αφηγήσεις.
Για να ταράξουν το λήθαργο της ακινησίας.
Και να διαταράξουν τις συχνότητες των προγραμματισμένων μαζικών προβολών που αποκαλούνται "πραγματικότητα"...

Ας ξυπνήσουμε λοιπόν αυτούς που κοιμούνται κι ας αφήσουμε αυτούς που ονειρεύονται...


ανιχνευτής

και κάποια από τα..."παραμιλητά" μας:

 Ουρλιάζοντας...κι όχι από τρέλα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου