ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν η συμβατική Ιστορία καταρρέει με πάταγο!

"ΟΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ,ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.ΟΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ,ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ".
Τζωρτζ Όργουελ 1984


Τιαχουανάκο, χτισμένο σε υψόμετρο 3.850μ. στη λεκάνη της λίμνης Τιτικάκα στις Άνδεις: ένα από τα ουκ ολίγα μέρη του κόσμου όπου η "κατασκευαστική ιδιομορφία" και παλαιότητα των ευρημάτων κάνει τη συμβατική Ιστορία να καταπίνει με αμηχανία τη γεμάτη αυθαίρετα και δογματικά συμπεράσματα και διάτρητες ερμηνείες γλώσσα της! Και πολλές ακαδημαϊκές καριέρες με κύρος αυθεντίας να τρίζουν συθέμελα...
Για την πραγματική εκπληκτική ιστορική πορεία του ανθρώπινου είδους και το βάθος της μέσα στο χρόνο και με τους απίστευτους (παγκόσμιου βεληνεκούς και χαρακτήρα) πολιτισμούς που κάποτε άκμασαν πάνω στη γη και τους οποίους δεν είμαστε ακόμη σε θέση να κατανοήσουμε πλήρως...
(Ενδεικτικά: στα 6'48'' του βίντεο, μέσα σε όλα τ'άλλα περί εξωπραγματικών αστρονομικών γνώσεων και όχι μόνο, δείτε τι ανακαλύφθηκε στην πανάρχαια αυτή πόλη και τι απίστευτες τεχνολογικές γνώσεις και εφαρμογές προϋπόθετε αυτό...)



Συνδέστε άμεσα το παρακάτω βίντεο με αυτά εδώ που πιστεύουμε ότι αξίζει να ξαναθυμηθείτε ή να διαβάσετε για πρώτη φορά:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου