ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Μη σκούζεις τόσο "Μεγάλε Ποντικέ"...


Δεν θα σκέφτομαι τις σκέψεις σου.
Δεν θα παραμιλάω στους δικούς σου ρυθμούς.
Δεν θα με δεις ποτέ να σπαρταράω μέσα σε κάποιον από τους πολυπρόσωπούς σου -ισμούς.
Δεν θα με συνεπαίρνουν οι πλατιάς κατανάλωσης συγκινήσεις σου και φαντασιώσεις σου. Τα αθλητικά επιτεύγματα των "ηρώων" με τα εθνόσημα ή των πολυεθνικών συρφετών των ποδοσφαιρικών συλλόγων της αστικής κονσέρβας που μ'έχεις στριμωγμένο. Η παρελαύνουσα πολιτική κουστωδία που μεριμνάει για την ευημερία μου, η οποία υπόκειται σε "αναγκαίες" οικειοθελείς "θυσίες" από μέρους μου για να σωθούν οι χρηματοπιστωτικές λέρες σου και τα καπετανάτα των ντόπιων φυλάρχων σου που με βλέπουν σαν δουλοπάροικό τους κι όποτε χρειαστεί και ως ρουφιάνο τους. Η ανίατη παράκρουση που με θέλει ένα ακόμη κωδικό σε κάποιο σοφιστικέ mind control project, που με μετατρέπει σε εργαστηριακό προγραμματισμένο ανδροειδές. Και που ενίοτε με κάνει ν'ακούω φωνούλες μέσα στο κεφάλι μου να μου λένε ποιον θανάσιμο εχθρό πρέπει να πατήσω και ποιους κώδικες οφείλω να τηρήσω. Και που με κάνει να γυρεύω σαν θλιβερός ζήτουλας πολλά υποσχόμενους σωτήρες: σε ουράνιους ρουσφετολάγνους παραδείσους κι εξωδιαστατικές με το αζημίωτο Εδέμ, σε αστρόπλοια ημίθεων με αρχαίους συγγενικούς δεσμούς αίματος, σε ξερνοβολήματα ημιπαράφρονων εθνοπατέρων τυραννίσκων, σε ιδεολογικές διανοητικές φυλακές, σε κληρωτίδες κρατικές όπου τα μπαλλάκια με τα νουμεράκια (σαν τις σειρές αριθμών που μας μαρκάρουν σαν μοσχάρια από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέσα σε κάποια κρατική χοάνη) θα μετατρέψουν κάποιο φτωχομπινέ σε εκατομμυριούχο μπινέ...

Όχι "Μεγάλε Ποντικέ", που σκούζεις με αγωνία για την ευόδωση των ατζέντων σου και μοχθηρία  για τις εκπομπές, τις αντένες και ακτινονοβολίες της ατέρμονης ύπνωσής μου. Μέσα από τα υπόγεια ανήλιαγα διευθυντήριά σου και τα μυστικά σου "απόρθητα φρούρια", περιστοιχισμένος από στρατιές τεχνοκρατικών ζόμπι και εκπαιδευμένων ασσασίνων και υπάκουων λακέδων σε πόστα ισχύος.
Όχι! Δεν θα με κάνεις να νιώσω ούτε στο ελάχιστο δέος στην υποψία και μόνο της παρουσίας της δικής σου και της αγέλης σου, που νομίζει ότι θα καλύπτει έναν πλανήτη σαν βαρύ πάπλωμα αδιάλειπτης χειμωνιάτικης παγωνιάς.
Όχι!
Δεν θα πάψω ποτέ να σε γελοιοποιώ και συνάμα να σε αποφεύγω σε κάθε αίσθηση προσέγγισής σου.

Κι αν με στριμώξεις σε καμιά γωνιά; Το λιγότερο που μπορείς να πάθεις είναι να σου... πατήσω την ουρά. Το περισσότερο που μπορώ να πάθω είναι να με διαγράψεις, ξέρεις εσύ!
Ε και;
Τουλάχιστον θα αιωρείται στη νοσηρή ατμόσφαιρα της πανοπτικής φυλακής σου μια δόνηση ανεμοτράγουδου που μπούκαρε λαθραία για να φυσήξει κόντρα στη ζαλούρα και την ξινίλα της κλεισούρας. Σου.



ανιχνευτής

Πώς είναι δυνατόν
να'σαι αυτός
που αντί σε ανοιχτούς ορίζοντες να πετάει
βρίσκεται ακόμα αλυσοδεμένος εδώ κάτω,
κλειδωμένος μέσα σ'ένα φέρετρο στο χώμα
από τη γέννα μέχρι τον τάφο...


 " Οι άγριοι αλληλοεξοντώνονται, οι εξημερωμένοι αλληλοεξαπατώνται- κι αυτό το λένε πρόοδο του κόσμου"   Άρθουρ Σοπενχάουερ
 


Aλλά και: The Limits of Control - I Used My Imagination

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου