ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ Σ'ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ: ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΜΩΝ


Λόγια πυρακτωμένα, φλεγόμενα, σαν σπίθες που εξαπολύει πάνω σου μια αόρατη φωτιά, μα υπαρκτή και άσβεστη σε κάθε γωνιά των δρόμων που τραβάς. Λόγια πληρωμένα για να κλείσουν όλοι οι ανοιχτοί λογαριασμοί που είχαν ανοιχτεί ποτέ. Λόγια που στάζουν ποταμούς πικρίας και άρνησης  μα και συνάμα σθένους και πόθου για αλλαγή της αιώνιας κάμπιας σε ζωηρόχρωμη πεταλούδα! Βλέμμα παρέα με σκέψεις και λέξεις που ισορροπούν πάνω σε μονίμως τεντωμένα σχοινιά, που εκτοξεύουν ροχάλες και ειρωνικά γέλια σε κάθε απόπειρα για στήσιμο διχτυών ασφαλείας από κάτω.
Ίσως γιατί ο σχοινοβάτης γνωρίζει πολύ καλά ότι η πιο σίγουρη, η πιο οικεία, η πιο έντιμη, η πιο στέρεη ασφάλεια είναι η ανασφάλεια. Που για όσους (τους συντριπτικά περισσότερους δηλαδή) δεν εννοούν να το ψηλαφίσουν αυτό και να συμφιλιωθούν με τη δυναμική και τις αλήθειες του, χτίζονται πολλών ειδών μικρές και μεγάλες φυλακές..."ασφαλείας". Πόσο φοβερή μπορεί να είναι μια τέτοια διαπίστωση; Πόσο κοντά σε φέρνει στην τρέλα, στο θάνατο, στην άνιση επίδειξη σθένους απέναντι σε όλες τις δικλείδες ασφαλείας και τις φοβίες και τις (αυτ)απάτες και τη μαυρίλα και τις απειλητικές σκιές του κόσμου; Στην ίδια την απελευθέρωση από τον ίδιο τον ξεπουλημένο και σερνάμενο στο χώμα της βολής ή της σκλαβιάς ή της βολής της σκλαβιάς εαυτό...
Πόσο τρομαχτική μπορεί να είναι μια μοναξιά που η διαρκής περιφρόνησή της χύνεται σαν δηλητήριο που φαρμακώνει και την ίδια; Ειδικά αυτή που δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί καθόλου πια να ψάχνει, να ανακαλύπτει τα χνάρια των ομοίων της;
Αλλά και πόσο γενναία και θαρρετή αστράφτει, όταν την "αρρώστια της" δεν την κρατάει κρυφή από τα "υγιή μάτια". Και πόσο μεταμορφωτική, ακόμη και για την ίδια και φυσικά για όσους εισπράττουν τις δονήσεις της και τα ωστικά κύματα των ιδεών της που τις μεταφραζει σε πράξεις και συχνά σε...αίμα!

ανιχνευτής

"...στις 29 Νοεμβρίου του 1922 πέφτει νεκρός σε συμπλοκή με τους μπάτσους στην Τέλια ο ποιητής, φιλόσοφος και αναρχοατομικιστής επαναστάτης Renzo Novatore. 
“O Ρέντσο Νοβατόρε δολοφονήθηκε. Έπεσε μαχόμενος, γιατί εκείνος φιλοσοφούσε και μαχόταν συγχρόνως. Ήταν εδώ και καιρό καταδιωκόμενος. Βρισκόταν σε μια κατάσταση διαρκούς εξέγερσης. Στο θάνατο απάντησε με θάνατο. Πέθανε όπως ακριβώς έζησε, σαν αναρχικός που το στοχασμό του -βαθύς και αριστοκρατικός στοχασμός- τον συμπλήρωνε με την επαναστατική δράση…” 
Από μία επιστολή στην εφημερίδα Espresso "
Το πλήρες άρθρο "Στη μνήμη του Renzo Novatore…" ΕΔΩ

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΜΩΝ 




Ο Renzo Novatore παρουσιάζει μερικά γνωμικά του

ΘΕΟΣ: Το πλάσιμο μιας άρρωστης φαντασίας. Κάτοικος ξεμωραμένου και αδύναμου μυαλού. Σύντροφος και παρηγορητής ταγγών πνευμάτων γεννημένων στη δουλεία. Ένα χάπι για δυσκοίλια μυαλά. Μαρξισμός για την εξασθενημένη καρδιά.

ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ: Μια αφηρημένη λέξη με αρνητική χροιά, μεγάλη σε δύναμη, κοντή σε αλήθεια. Μια αισχρή μάσκα ζωγραφισμένη πάνω στο μοχθηρό πρόσωπο πονηρού αγροίκου προκειμένου να κυριαρχεί το τσούρμο των υπερευαίσθητων βλαμμένων και ηλίθιων.

ΧΩΡΑ: Ποινική δουλεία για τους ημι-ευφυείς, ένα βουστάσιο ηλιθιότητας. Μια Κίρκη που μετατρέπει τους θαυμαστές οπαδούς της σε σκύλους και γουρούνια.Πόρνη για το αφεντικό, νταβάς στον ξένο. Παιδοφάγος, συκοφάντης των γονέων και χλευαστής των ηρώων.


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: Η άρνηση του έρωτα, της ζωής και της ελευθερίας.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ: Πειθαρχία, πειθαρχία· υποταγή, υποταγή· σκλαβιά και άγνοια, κυοφορούσα την εξουσία. Ένα μπουρζουάδικο σώμα γκροτέσκας πάχυνσης από ένα ακαλαίσθητο χριστιανικό πλάσμα. Μια πανσπερμία φετιχισμού, σεχταρισμού και δειλίας.

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ, ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ: Εκκλησίες για τους αδύναμους. Ενεχυροδανειστήρια για τους τσιγκούνηδες και ανίσχυρους. Πολλοί γίνονται μέλη για να ζουν παρασιτικά στις πλάτες των καθυστερημένων κατόχων κάρτας μέλους συναδέλφων τους. Μερικοί γίνονται μέλη για να γίνουν κατάσκοποι. Άλλοι, οι πιο ειλικρινείς, γίνονται μέλη για να καταλήξουν στη φυλακή απ’ όπου μπορούν να παρατηρούν την ποταπή ευψυχία όλων των υπολοίπων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ: Ο μακάβριος βωμός που χρησιμοποιείται από ικανούς κωμικούς κάθε είδους για να επιδείξουν το ιερατικό τους ταλέντο του να απαγγέλουν στις μάζες. Οι δικαιούχοι δεν καταβάλλουν τίποτα λιγότερο από 100% ταπείνωση.

ΦΙΛΙΑ: Τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν πιει απ’ το δισκοπότηρο της δίχως να έχουν πληγώσει ή δηλητηριάστει τις ψυχές τους. Αν υπάρχει κανείς τέτοιος, τους προτρέπω να μου στείλουν τη φωτογραφία τους. Είμαι σίγουρος ότι θα αντικρίσω την όψη ενός ηλίθιου.

ΑΓΑΠΗ: Εξαπάτηση της σάρκας και καταστροφή του πνεύματος. Ασθένεια της ψυχής, ατροφία του εγκεφάλου, εξασθένιση της καρδιάς, διαφθορά των αισθήσεων, ποιητικά ψέματα απ’ τα οποία κανείς γίνεται τύφλα στο μεθύσι δύο ή τρεις φορές τη μέρα ώστε να καταναλώσει αυτήν την πολύτιμη αλλά ηλίθια ζωή πιο σύντομα. Και όμως εγώ θα προτιμούσα να πεθάνω από αγάπη.Είναι ο μόνος απατεώνας, μετά τον Ιούδα, που μπορεί να σκοτώσει μ’ ένα φιλί.

ΑΝΤΡΑΣ: Μια βρομερή πάστα δουλείας, τυραννίας, φετιχισμού, φόβου, ματαιοδοξίας -και άγνοιας. Η μεγαλύτερη ύβρις που μπορεί κανείς να διαπράξει απέναντι σ’ ένα γαιδούρι είναι να το αποκαλέσει άντρα.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Το πιο βάναυσο απ’ τα υποδουλωμένα θηρία. Το μεγαλύτερο θύμα που σέρνεται πάνω στη γη. Και, μετά τον άντρα, η πιο υπεύθυνη για τα προβλήματά της. Θα ήμουν περίεργος να μάθω τι περνάει απ’ το μυαλό της καθώς τη φιλάω.

Μετάφραση: Αιχμή

To διαβάσαμε στο ΔΉΘΕΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου