ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Είσαι οι συνήθειές σου, η τροφή σου, η συναίνεσή σου...



"Koσμοπολίτη αυτοματοποιημένε άνθρωπε"...

...είσαι αυτό που δεν θέλεις να ξέρεις ότι συμβαίνει αν και το ξέρεις και μια χαρά το αποδέχεσαι και το υιοθετείς, το καταναλώνεις, συχνά χρυσοπληρώνοντάς το!
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ Σ'ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ: GAP τα εργασιακά κάτεργα της βιομηχανίας τής μόδας

Το ενσωματώνεις στη ζωή σου και το κάνεις πραγματικότητά σου, πνευματικά, κοινωνικά, υλικά. Με την ανοχή σου σε όλα τα αφύσικα και ειδεχθή, με την ψήφο σου σε αυτούς που διαρκώς σου πηδάνε τη ζωή, με την ανύπαρκτη καταναλωτική και κοινωνική σου συνείδηση, με τις ναρκωμένες συνήθειες και τις ανάξιες αξίες σου...
 Δες και ετούτο εδώ, για να καταλάβεις πόσο σε "φροντίζουν", υπολογίζουν την καλή σου υγεία, σε σκέφτονται εσένα και την οικογένειά σου:


 ...είσαι αυτό που τρως: το άγχος και η αγωνία του ζώου που "ζει" μέσα σε μια αφύσικη βαρβαρότητα και ταΐζεται με αφύσικους τρόπους και είσαι και ο τρόμος του λίγο πριν σφαχτεί και κατακρεουργηθεί για να πάρει την εξέχουσα θέση του στις διατροφικές σου συνήθειες...

Και καταντάς η ψεκασμένη και γενετικά τροποποιημένη θολή φιγούρα του μέλλοντος, μια περιφερόμενη ασθενική κι ελεγχόμενη, αναλώσιμη, υποψία ανθρώπινου όντος!


Και βέβαια είσαι το θύμα της προπαγάνδας τους και το υποζύγιο των πολυεθνικών σου "ευεργετών" και είσαι το ανθρώπινο λίπασμα που τρέφει τις εταιρείες της "Μηχανής του απο-ανθρωπισμού". Βέβαια στη δουλοπρεπή σου γλώσσα,  μεταλλαγμένη κι αυτή σαν τον οργανισμό σου, αυτό μεταφράζεται σε..."θέσεις εργασίας" και εργασιακές ευκαιρίες που σου προσφέρουν οι..."επενδυτές"! Σωστά;
Οι εργαζόμενοι σε συνθήκες ημισκλαβιάς στην καρδιά της Ευρώπης. 

Συνέχισε να νομίζεις ότι "ζεις"! Συνέχισε να "παράγεις πολιτισμό"...
Μια "ζωή" που ολοένα και παύει να σημαίνει κάτι πραγματικό και μεστό νοήματος και με τη δική σου συναίνεση πάνω απ'όλα!

Όσο για εμάς; Α! Εμείς είμαστε τόσο αντικοινωνικοί όσο το κοινωνικό μας είναι ασφυχτιά μέσα σε αυτά τα πολιτισμικά πλαίσια, καθορίζοντας τις μικρές καθημερινές μας επιλογές (αυτό περιλαμβάνει και την αλληλεγγύη μας) και τους τρόπους που μηχανευόμαστε για ν'αποδράσουμε από τη "ρεαλιστική" συναινετική συνθήκη...
" Σπάσε την πραγματικότητα!"




Κι ενίοτε γουστάρουμε να ουρλιάζουμε, όταν τα πολλά λόγια αποδεικνύονται χάσιμο χρόνου μπροστά στα επελαύνοντα κύματα "ρεαλισμού", ή να σωπαίνουμε όταν νιώθουμε πως επαναλαμβανόμαστε σε σημείο που μας κουράζει κι εμάς τους ίδιους...

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου