ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Η ρήση των εποχών που (αφήσαμε να ) μας φορούν καπέλο!




Τι άλλο να γράψουμε, να επισημάνουμε, να αναλύσουμε...Για την εξόφθαλμη και ασύλληπτη παράνοια τόσο της εγχώριας όσο και παγκόσμιας πραγματικότητας. Και ίσως όσα βλέπουμε, βιώνουμε και υποπευόμαστε να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου και οι ερμηνείες μας να είναι επιφανειακές.

Επιδείξεις καταστροφικού επεκτατισμού, παιχνίδια με τις πιο επικίνδυνες φωτιές για τη συνέχεια του ίδιου του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη, κρυφές ατζένες σε συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες και αόρατα κέντρα άσκησης εξουσίας, μηχανορραφίες πάνω σε χυμένο αίμα αθώων κι ενόχων...Και ψέματα και δήθεν έκπληξη των ιθύνοντων νόων όταν σκάσουν μύτη τα σημεία και τέρατα μέχρι τα επόμενα ψέματα κι ακόμη χειρότερα σημεία και πιο ανελέητα τέρατα... Ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα να δαιμονοποιούνται και να σακατεύονται χάριν "ασφάλειας και οικομομικής ανάπτυξης", πληθυσμοί να σφαγιάζονται, φανατισμένα ασκέρια να θέλουν να επιβάλουν το δολοφονικό σκοταδισμό τους με την εκπαίδευση κι ευλογία των απροκάλυπτα ορατών κι όχι πλέον αόρατων ισχυρών αφεντικών τους...Τυραννίσκοι, πολιτικατζήδες και βλάκες με μακιγιάζ σοβαροφάνειας και κοινωνικά εξαγορασμένο κύρος να λένε στους ανθρώπους πώς (ή και αν είναι συμφέρον για τους οικονομικούς δείκτες πλέον) να ζουν τη ζωή τους κι εκείνοι...να τους ακούνε! Να πείθονται, να το βουλώνουν, να παλεύουν να τα βγάλουν πέρα μέσα σ'ένα κρανίου τόπο που πείστηκαν ότι είναι η αναπόφευκτη κανονικότητα. ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;

 
Πώς είναι δυνατόν να αποτελεί το ζητούμενο, το δημοκρατικό ζητούμενο του "υπήκοου" που φαντασιώνεται ότι είναι "ελεύθερος πολίτης", αυτή η νοσηρή ησυχία που ευδοκιμεί σε κοιμητήρια; Και τη βαφτίζουν, υπήκοοι και ηγετίσκοι, "ασφάλεια"! Και μάλιστα ελέου Θεού ασφάλεια! ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ;

Πόσο ακόμα πρέπει να ηχεί ο συναγερμός, μέχρι να βραχυκυκλώσει κι ο ίδιος; Μέχρι η μεγάλη νύχτα να σκεπάσει με τα απαίσια πέπλα της την ανάσα και την
εναπομείνουσα ψυχή της ανθρωπότητας; Κι ένα μέρος της ακόμη να φαντασιώνεται ότι διάγει δημοκρατικό βίο; Πού; Μέσα στα πλαίσια κάποιας οργουελικής δυστοπίας που διαρκώς αυγατίζει κι εξαπλώνει την ισχύ της εφιαλτικής της πραγματικότητας πάνω στα κουφάρια των ανθρώπινων κοινωνιών..;

Κι επειδή, από ένα σημείο και ύστερα, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, πιστεύουμε ότι αυτές οι δυο λιτές μα πολύ δυνατές κουβέντες από το παρελθόν συμπυκνώνουν κι αποτυπώνουν στο έπακρο τους σφυγμούς του παρόντος:

"Η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία* δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό,
όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία"
.
Σαρλ Λουί ντε Μοντεσκιέ

* Για σκέψου πού έχουμε καταντήσει φίλε μου, να φτάνουμε σε τέτοια συγκρίσιμα συμπεράσματα!

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου