ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Ουρλιάζοντας...κι όχι από τρέλα!



Λένε οι Ινδιάνοι ότι οι λύκοι ουρλιάζουν στην πανσέληνο γιατί βλέπουν μέσα σ'αυτήν το χαμένο τους ταίρι!

Ίσως και οι άνθρωποι θα έπρεπε να ουρλιάζουν μαζί τους! Γυρεύοντας το χαμένο τους εαυτό και την αποκατάσταση της ενότητας μαζί του. Μ'αυτόν που...

...Που τα κελιά μέσα σε κελιά ενός καλωδιωμένου πολιτισμού...

Που οι κάμερες παρακολούθησης των ανθρωποαγέλων, σαν τα ανθρωποφάγα βλέμματα των gargoyles από τα ύψη καθεδρικών ναών και όχι μόνο...

Που ο τεχνητός βόμβος της τρελαμένης πραγματικότητας, τα ηλεκτρομαγνητικά "σκουλήκια" παντού που διαρρηγνύουν κορμί και μυαλό, οι υπνωτικές υποβολές που στήνουν το φανατισμένο ζηλωτή και κάθε αφασίας οπαδό...

Που όλη η ραστώνη, οι παραχαράξεις κι όλη η πνιγηρή σκόνη του κόσμου...

Που όλες οι φλύαρες κι αυθαίρετες ερμηνείες του "οικοδομήματος", οι best seller ορθολογικές και εσωτερικές ερμηνείες και όλες οι ευυπόληπτες συνταγές επιτυχίας...

...που αυτή την οντότητα μέσα κι έξω από τα ανάκτορα των κυττάρων του καθενός, την εξοβελίζουν στην ανυποληψία των ιστοριών για νεραϊδοπαρμένους...
 Οι οποίοι δεν με πειράζει καθόλου κι αν έχουν τελικά δίκιο σε όσα λένε! Ζώντας, όπως κι εμείς, μέσα σε έναν κόσμο καταπατημένο από ανθρωπόμορφα στοιχειά και ψυχιατρεία. Αφού πρώτα αναγκαστεί να ξαπλώσει η ψυχή στην προκρούστεια κλίνη της ενσωμάτωσης...

ΟΥΡΛΙΑΞΕ, ούρλιαξε λοιπόν! Να υψωθείς με όλου σου του είναι το σπαραγμό πάνω απ'τον επίγειο καγκελόφραχτο περιορισμό.
ΟΥΡΛΙΑΞΕ! Μήπως και σπάσουν οι αλυσίδες μαζί με τις καταραμένες κλειδαριές τους.
ΟΥΡΛΙΑΞΕ! Ας μη σφίγγει κανείς πια τα ίδια τα δικά του χαλινάρια, που προσάρμοσαν πάνω στο σώμα και το λογισμό του αυτοί που θέλουν να λογαριάζονται αφέντες πειθήνιων κοιμισμένων υποζύγιων.
ΟΥΡΛΙΑΞΕ! Το λύκο να αφουγκραστούμε που χορεύει στα ελεύθερα πεδία της φύσης. Να νιώσουμε να χτυπάει μέσα στις φλέβες ένα ατίθασο αίμα με βουή παμπάλαια!

ανιχνευτής


Στα ίδια μήκη κύματος, επίσης: Το ουρλιαχτό της ρήξης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου