ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Η "ευταξία" στο ζωτικό χώρο του βασικότατου αγαθού της "δημόσιας" "δωρεάν" "Υγείας"


μια φωτογραφία "δημόσιας δημοκρατικής ευταξίας" που δημοσιοποίησαν οι γιατροί του Ευαγγελισμού κι έκανε το γύρο του κόσμου

H ψυχοσωματική υγεία των πολιτών αποτελεί πρώτιστο καθήκον μιας ευνομούμενης Πολιτείας. Και δεν έχει να κάνει απλώς με συντάγματα, κατοχυρωμένα δικαιώματα και θεσπισμένους νόμους. Αλλά με έναν από τους βασικούς άγραφους λόγους που απ'τα προϊστορικά χρόνια οι άνθρωποι οργανώνονταν σε κοινωνίες, ώστε να επιβιώσουν σε δύσκολα και αφιλόξενα περιβάλλοντα, να αντιμετωπίσουν συλλογικά δυσκολίες και προκλήσεις, να βιώσουν ασφάλεια. Που έχει να κάνει με την επιβίωσή τους που έχει να κάνει και με την καλή κατάσταση της υγείας τους, οπότε δεν είναι τυχαίο που η ιατρική -και η παροχή υπηρεσιών υγείας- είναι από τις αρχαιότερες επιστήμες -ή "τέχνες"- που αναπτύχθηκαν μέσα σε οργανωμένες μορφές κοινωνίας για το κοινό όφελος.

Το "κοινό όφελος"! Σε μια κοινωνία που ακόμα επιμένει να την αποκαλούν δημοκρατική και συντεταγμένη, ξεχωρίζοντας δήθεν από τη μεσαιωνική φεουδαρχική μορφή. Όπου τότε κυριαρχούσε απροκάλυπτα το δίκαιο των ισχυροτέρων, ως κανονικότητα ελέω θεού, και οι υποτελείς τους δεν είχαν δικαίωμα ούτε να διαλέξουν τον τρόπο που θα πεθάνουν. Τουλάχιστον τώρα, στην κατεστραμμένη νεοελληνική αποικία χρέους, οι υπήκοοι των "αγορών" και κερδοσκόπων ιδιωτών, που κηδεμονεύουν ελέω υπουργικών και τοκογλυφικών χειρισμών τη λεγόμενη δημόσια δωρεάν Υγεία, μπορούν να επιλέγουν ακόμα το θάνατο που θα'χουν. Ας πούμε αν αρρωστήσουν να κάτσουν ήσυχα στο σπίτι τους, το οποίο δεν είναι κι αυτό σίγουρο για πόσο ακόμα θα τους ανήκει, και να περιμένουν την αποσάρκωση της ψυχής τους. Ειδικά όταν είναι συνταξιούχοι με συντάξεις ασιτίας, άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι δίχως ασφάλιση -ξεπέρασαν το 2011 οι ανασφάλιστοι το απίστευτο 38%!- ίσως θεωρήσουν προτιμότερο να κλείσουν έστω και με πόνους τα μάτια τους. Παρά να επιβαρύνουν οικονομικά τους δικούς τους ανθρώπους ή να οδηγηθούν θεραπευμένοι μεν στη φυλακή δε ή στη μοίρα του άστεγου. Γιατί αν είσαι δίχως κοινωνική ασφάλιση και μπεις επειγόντως σε νοσοκομείο για κάποια εγχείριση, με το κόλπο των "κλειστών ενοποιημένων νοσήλειων" του ανεκδιήγητου υπουργού Υγείας, θες δε θες θα πληρώσεις αλλιώς ο λογαριασμός καταλήγει στην "αιμοσταγή" ελληνική εφορία. Οπότε; τι; Τη στιγμή που πλέον πολλοί άνθρωποι προβληματίζονται και γι'αυτά τα 25 ευρώ φέσι ως εισιτήριο εισόδου στα νοσοκομεία που επιβλήθηκε τελείως παράλογα κι "αψυχολόγητα" και σίγουρα με ξεδιάντροπο αντικοινωνικό κυνισμό.

Γι'αυτά τα 25 ψωροευρώ που "κάποιοι δίνουν ρεσιτάλ λαϊκισμού" για την "ανεξάρτητη άποψη" δημοσιογράφων. Όπως ο κ.Πορτοσάλτε. Ο οποίος χτες το βράδυ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού του μίλησε για προσπάθειες "ευταξίας"- ή "νοικοκυρέματος" όπως επίσης έχει ειπωθεί από κυβερνητικά χείλη- που επιχειρούνται στον κρίσιμο χώρο της Υγείας, για τη συνοχή κι επιβίωση οποιασδήποτε κοινωνίας. Πάντως όχι αυτής που ονειρεύονται οι κύριοι και κυρίες "αστέρες της ενημέρωσης" και οι εργοδότες τους και όλα τα τοκογλυφικά καρκινοειδή παράσιτα. Που θεωρούν εαυτούς αλεπούδες -δημοσιογραφικό ιερατείο και πάσης φύσεως "ειδικοί"-  και λέοντες -τα αφεντικά τους-  Και τον κόσμο ευκόλως χειραγωγήσιμους νεοκολίγους κι ευκολοχώνευτα θηράματα για τις ορέξεις τους.

Κι επειδή για όλους αυτούς ο όρος "ευ-ταξία" έχει σχέση με την, πλέον, στερούμενη κάθε υποψία έννοιας δικαίου κι επονείδιστης υφής αντίθετη έννοια της "α-ταξίας", κλείνω παραθέτοντας και κάποια ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ! ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΒΑΘΙΑ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΗΣ "ΕΥΤΑΞΙΑΣ":

" ...Νοσήλεια, εξετάσεις και φάρμακα επιβαρύνουν με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό συγγενείς και ασφαλισμένους. Η ανθρώπινη ζωή έχει πλέον βγει στη διατίμηση με αποτιμητή τον εκάστοτε υπουργό Υγείας, ο οποίος πλέον την κοστολογεί με κυνισμό και ανερυθρίαστα. Νοσοκομεία κλείνουν. Οι ψυχιατρικές δομές διαλύονται. Τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν και πλέον ένα δόγμα φαίνεται να κυριαρχεί: «Έχεις χρήματα; Ζεις. Δεν έχεις να πληρώσεις; Πεθαίνεις». Με τον τρόπο αυτόν τα κριτήρια της ιδιωτικής οικονομίας μπαίνουν στα δημόσια νοσοκομεία. Φτωχός, άπορος, ανασφάλιστος ασθενής πιάνει μια θέση –αν είναι τυχερός– το πολύ σε ένα ράντζο πεταμένος σε κάποιο διάδρομο. Οι έχοντες ακόμη κάποια οικονομική άνεση θα μπαίνουν σε κανονικό θάλαμο και όσοι έχουν οικονομική επιφάνεια θα απολαμβάνουν δίκλινα ή μονόκλινα δωμάτια. Η εμπορευματοποίηση της υγείας ασφαλώς δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Η ραγδαία υποβάθμιση ωστόσο των δημόσιων δομών υγείας με συστηματικό μάλιστα τρόπο σκιαγραφεί την εικόνα του σήμερα αλλά κυρίως του μέλλοντος. Εικόνες που μόνο τα μάτια των γιατρών και των εργαζομένων μπορούν να αντικρίσουν και δεν αποτυπώνονται σε κανένα δελτίο ειδήσεων, σε κανένα ρεπορτάζ, όσο γλαφυρό και αναλυτικό κι αν είναι. Δεν είναι απλώς η γνωστή εικόνα ταλαιπωρημένων ασθενών σε ουρές εξωτερικών ιατρείων, ο συνωστισμός στα επείγοντα ή τα ράντζα που έχουν κάνει δυναμικά την επανεμφάνισή τους. «Έρχονται ασθενείς οι οποίοι έχουν να φάνε στην κυριολεξία δύο ή τρείς ημέρες» λέει στο Πριν η Όλγα Κοσμοπούλου, παθολόγος του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου της Νίκαιας. Ασθενείς στην κυριολεξία επαίτες, οι οποίοι ζητούν χρήματα ακόμη και από τους γιατρούς χωρίς να λείπουν οι αντιδικίες. «Το σημαντικότερο ωστόσο δεν είναι αυτό.
Είναι η τεράστια υγειονομική βόμβα που υπάρχει καθώς έχουν κάνει και πάλι δυναμικά την εμφάνισή τους ασθένειες όπως η φυματίωση. Οι λοιμώξεις και ιδιαίτερα οι λοιμώξεις HIV αυξάνονται ραγδαία όπως και η ουσιοεξάρτηση» προσθέτει η Ό. Κοσμοπούλου. Η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και η ακραία φτώχεια κι εξαθλίωση,  ίσως πιο εμφανείς στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, αποτυπώνονται με αυτόν τον τρόπο, όπως και με εικόνες ανθρώπων παραιτημένων από τη ζωή. Εξαθλιωμένων, ηλικιωμένων και ανήμπορων. Όπως επισημαίνει ο Μιχάλης Ρίζος, παθολόγος στο Αττικό Νοσοκομείο. «Μας έρχονται άνθρωποι σε τραγικές καταστάσεις από πλευράς υγείας και υγιεινής, σε κατάσταση που επάνω τους να περπατάνε σκουλήκια ή έντομα. Συνήθως τους βρίσκουν γείτονες ή γνωστοί να ζουν σε πραγματικά άθλιες συνθήκες». Η εικόνα του ζόφου είναι η αντανάκλαση της απελπισίας. Σε έναν πραγματικό ωκεανό ανασφάλιστων οι οποίοι με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο, ενώ σύμφωνα με άλλες ξεπερνούν τα 3 εκατομμύρια, η πραγματικότητα είναι μία και πολύ σκληρή: Αποκλεισμός από την πρόληψη και την πρωτοβάθμια περίθαλψη και ουσιαστικός αποκλεισμός και από τη δευτεροβάθμια νοσοκομειακή περίθαλψη. Μέχρι και για σχετικά απλές περιπτώσεις οι άνθρωποι αναζητούν ιατρική φροντίδα μόνον όταν η κατάσταση φτάνει στο μη περαιτέρω. «Τα περιστατικά είναι όλο και βαρύτερα, όλο και σοβαρότερα. Υπάρχουν ασθενείς με εμφράγματα ή με σακχαρώδη διαβήτη οι οποίοι έρχονται στο νοσοκομείο όταν η κατάσταση έχει φτάσει στο παρά ένα ή στο και ένα. Γεγονός που μαρτυράει ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχουν κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις ή έχουν σταματήσει τη φαρμακευτική αγωγή» σημειώνει η Ό. Κοσμόπουλου.
  Ωστόσο ακόμη κι όταν ένας ασθενής καταφύγει στα επείγοντα τι αντιμετωπίζει; Η πρόσφατη περίπτωση με τους χαλασμένους αξονικούς τομογράφους του Ευαγγελισμού, του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας, αποδεικνύει ότι η εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης δεν υπολογίζει όχι απλώς την ταλαιπωρία αλλά ενδεχόμενο κόστος σε ανθρώπινες ζωές, καθώς σε πολλές περιπτώσεις, κυρίως τραυματιών, η χρονική καθυστέρηση είναι κρίσιμος και θανατηφόρος παράγοντας. Σε αυτές τις περιπτώσεις η αυτοθυσία και η αυταπάρνηση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού δεν αρκούν.
  Για να εμπεδωθεί το κλίμα διάλυσης των νοσοκομείων στο κοινωνικό σώμα είναι πλέον σε εξέλιξη οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις νοσοκομείων, οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες προσωπικού ως τρόπος μείωσης του λογιστικού κόστους – στοιχεία τα οποία πλαισιώνουν τις τραγικές ελλείψεις σε αναλώσιμα και σε προσωπικό και εντείνουν τα αδιέξοδα των ασθενών.
  Από την 1η Ιανουαρίου του 2014 οι επιβαρύνσεις για τους ασθενείς θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο με βάση τους ήδη ψηφισμένους μνημονιακούς νόμους. Ένα ευρώ ανά συνταγή τριών φαρμάκων χαράτσι σε κάθε ασφαλισμένο. Τιμωρητική και εκδικητική πολιτική για όσους δεν αγοράζουν γενόσημα, ενώ έρχεται και το εισιτήριο-χαράτσι των 25 ευρώ για κάθε εισαγωγή τακτική ή στα επείγοντα  στα νοσοκομεία.
...... Μνημονιακός Καιάδας για ανασφάλιστους και ασφαλισμένους
...Η Κατερίνα Παπαγκίκα, συνταξιούχος κυτταρολόγος η οποία ασχολείται με τα οργανωτικά του Μητροπολιτικού Ιατρείου του Ελληνικού, επισημαίνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αδυναμία και των ίδιων των κοινωνικών ιατρείων να προσφέρουν υπηρεσίες δευτεροβάθμιου χαρακτήρα, ενώ επισημαίνει πως ο αριθμός όσων προσφεύγουν στα κοινωνικά ιατρεία είναι λιγότερο από 10% όσων έχουν πραγματική ανάγκη και είναι ανασφάλιστοι.
«Έχουμε αντιμετωπίσει τραγικά περιστατικά. Χρεοκοπημένοι ελεύθεροι επαγγελματίες, εργαζόμενοι με μπλοκ παροχής υπηρσιών, όσοι χρωστάνε στην εφορία, όλοι είναι ανασφάλιστοι και δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε καν χαρτί απορίας που θα τους παράσχει τουλάχιστον προνοιακή υποστήριξη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ένας νέος 27 ετών, πρώην εργαζόμενος σε μεγάλη εταιρεία με μπλοκ παροχής υπηρεσιώνμ ο οποίος είχε διαγνωστεί με λέμφωμα. Όταν ήρθε ο καιρός να κάνει τις απαραίτητες διαγνωστικές εξετάσεις ήταν άνεργος, ανασφάλιστος και χωρίς πρόσβαση σε καμία δημόσια δομή υγείας. Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, η εξέλιξη της υγείας του και η θεραπεία του ήταν απολύτως εξαρτημένες από τις εξετάσεις.
Δεύτερο παράδειγμα, ένας ασθενής με ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής και άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του, ο οποίος έπρεπε να χειρουργηθεί, αλλά όντας ανασφάλιστος δήλωσε πως προκειμένου να αφήσει χρέη στα παιδιά του, καθώς τα έξοδα θα μεταβιβάζονταν στην εφορία, προτιμούσε να πεθάνει. "

Τα παραπάνω στοιχεία περί υποδειγματικά δολοφονικής "ευταξίας"  πάρθηκαν σε μορφή εκτενών αποσπασμάτων από το άρθρο " Στα πρόθυρα του κραχ η δημόσια υγεία " του Μάκη Γεωργιάδη στο ΠΡΙΝ

Δείτε κι αυτό:  «Eκατόμβες νεκρών» ετοιμάζει η κυβέρνηση
Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Υγείας ήταν εδώ και χρόνια ενήμεροι για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει η πολιτική λιτότητας  

Ο Ένοικος... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου