ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

145.000 παιδιά νηστικά στο σχολείο... Κι αυτοί μας θέλουν ν' ασχολούμαστε με τους ξηρούς και τους χλωρούς...


Υποσιτισμός: η λήψη ποσοτικά ή και ποιοτικά ανεπαρκούς τροφής η οποία επιφέρει οργανικές ή λειτουργικές διαταραχές του οργανισμού.

Μεγαλώσαμε φτωχικά αλλά το φαγητό δεν έλειψε ποτέ από το τραπέζι. Από τους πατεράδες και τις μανάδες μας ακούγαμε συχνά την προτροπή να φάμε «όλο το φαΐ μας». Εκείνοι, και οι παππούδες μας, ήξεραν καλά τι θα πει πείνα ή υποσιτισμός. Άντεξαν στις κακουχίες, στάθηκαν όρθιοι, πάλεψαν για να γίνει η ζωή τους και η δική μας καλύτερη και η ζωή αντάμειψε ως ένα βαθμό τους αγώνες τους.

Στο σχολείο η δασκάλα μας μίλαγε για την «φτωχή» Αφρική. Για τα παιδάκια που πέθαιναν σκελετωμένα από την πείνα μέσα σε ακαθαρσίες και σύννεφα από μύγες. Δεν μας εξήγησε όμως πώς γίνεται σε μια τόσο πλούσια ήπειρο να πεθαίνουν εκατομμύρια παιδιά από την πείνα, και να μην έχουν πιει ποτέ στην τόσο σύντομη ζωή τους καθαρό νερό. Αργότερα είδαμε τις φωτογραφίες των νεκρών σκελετωμένων από την πείνα παιδιών στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς φασίστες Αθήνα, που μεταφέρονταν για να θαφτούν με κάρα που έσπρωχναν σκελετωμένοι αλλά ζωντανοί ακόμα ενήλικες. Τότε ήταν ο πόλεμος... Σήμερα, εδώ στην Ελλάδα που δεν είναι «Αφρική» και δεν ακούγονται τα κανόνια του πολέμου, 145.000 μαθητές, εκατόν σαρανταπέντε χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται, πηγαίνουν στο σχολείο νηστικά, ζαλισμένα, συχνά λιποθυμούν.
Την εποχή που η συσσώρευση πλούτου ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Την εποχή που η τεχνολογική εξέλιξη φαντάζει συχνά εξωπραγματική. Την ώρα που η κυβέρνηση δήθεν πανηγυρίζει για «ανάκαμψη» της οικονομίας, για «πρωτογενές πλεόνασμα», για «πιάσιμο τόπου» των θυσιών του λαού, για «ανάπτυξη» κλπ, την ίδια ώρα που η τηλεοπτική προπαγάνδα ξεπλένει σκάνδαλα και συνειδήσεις, 145.000 παιδιά (σύμφωνα μόνο με τους υπολογισμούς των υπηρεσιών του κράτους) δεν καταφέρνουν κάτι που θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο: να γεμίσουν το στομάχι τους! Τέτοιες στιγμές οι λέξεις είναι «μικρές» για να αντέξουν το βάρος αυτών που νιώθεις, αυτών που σκέφτεσαι μπροστά στο άκουσμα αυτής της «είδησης». Όλα έχουν γραφτεί, έχουν ειπωθεί, συζητηθεί, εξαντληθεί…

Η φτώχεια, ο υποσιτισμός η πείνα δεν είναι φυσικά φαινόμενα όπως μας τα παρουσιάζουν οι κυβερνώντες και οι «φιλάνθρωποι» που πετάνε στα υποσιτισμένα παιδιά ένα κουλούρι κι ένα κομμάτι τυρί για «κολατσιό», επιδιώκοντας να ξεγελάσουν την πείνα τους και μαζί τους πατεράδες και τις μανάδες τους, πως ζουν σε μια κοινωνία που μεριμνά για τους πολίτες της. Όπως και η «κρίση» δεν μας αφορά «όλους». Αυτά είναι «προβλήματα» πάντα των κακοπληρωμένων ή απλήρωτων εργαζομένων, των ανέργων, των φτωχών, των πολλών. Αυτών που παράγουν τον αμύθητο πλούτο που καρπώνονται στη συνέχεια μια χούφτα αρπαχτικά που ζούνε στη χλιδή. Αυτών που –ακόμα- υπομένουν τη βία των καπιταλιστών, να διαλύουν τη ζωή τους, να ποδοπατούν το παρόν και να σβήνουν το μέλλον τους. Αυτών που έχουν τη δύναμη να χορτάσουν το ψωμί και τη ζωή σε μια κοινωνία που δικαιούνται και την αξίζουν. Φτάνει να το αποφασίσουν.

"Οικοδόμος"

To είδαμε στη Σίβυλλα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου