ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

" Ti με δίδαξε ο Dr Who "

Tα παρακάτω είναι επιλεγμένα αποσπάσματα από το εξαιρετικό άρθρο της Δήμητρας Νικολαΐδου "Tι με δίδαξε ο Dr Who (ο δωδεκάλογος του χρονοταξιδιώτη)", που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, τεύχος 125 του Ιούνιου 2013.
 Ο dr Who είναι ο περιβόητος ήρωας της επιστημονικής σειράς του ΒΒC, αθάνατος ταξιδευτής στο χρόνο, τους κόσμους και τις διαστάσεις.





" Σταμάτα να κλαις! Έχεις πολλά να περιμένεις όταν μεγαλώσεις: μια φυσιολογική ζωή στη Γη, μια δουλειά εννιά με πέντε, στεγαστικά δάνεια, μια τρομακτική αίσθηση πνευματικής κενότητας...κράτα τα δάκρυά σου για μετά".
 Αυτό ήταν το νανούρισμα του δόκτορα σ'ένα παιδί μερικών μηνών κι ομολογώ πως σε μένα, λειτούργησε μάλλον σαν αφύπνιση.


" Ξέρεις πως είναι: αναβάλλεις κάτι για αύριο και πριν το καταλάβεις, έχουν περάσει εκατό χρόνια".
 Αν αυτό το λέει ένα ον που έχει στη διάθεσή του όλο το χρόνο του κόσμου, πόση προσοχή πρέπει να ασκήσουμε εμείς οι κοινοί θνητοί ώστε να μη σπαταλάμε άσκοπα το χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας.


" Όσο γρήγορα και να τρέξεις, δεν μπορείς να τρέχεις για πάντα".
Όπως έγραψε ο Καβάφης, η πόλις θα σε ακολουθεί: κανείς δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα από τις ενοχές του, τις υποχρεώσεις του, τα λάθη που έκανε και τις ευθύνες που δεν θέλει να αναλάβει. Είμαστε οι πράξεις μας. Ακόμα κι αν μπορεί κανείς να διατρέξει το χρόνο και το χώρο, δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από τον εαυτό του.


" Ένα πράγμα πρέπει να ξέρεις αν είναι να ταξιδέψεις μαζί μου: ποτέ, μα ποτέ, δεν παραιτούμαστε".
 Σίγουρα, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα και πρέπει να το αποδεχτείς. Τις περισσότερες φορές, όμως, απλά αυτό που έχεις να κάνεις είναι δύσκολο και δειλιάζεις να αναλάβεις την ευθύνη. Και κατά βάθος, όλοι ξέρουμε τη διαφορά.
 (σχόλιο δικό μας: μεταφέρτε τη δυναμική των παραπάνω λόγων στη σημερινή κατάσταση της χώρας και της εικόνας ξεπεσμού που παρουσιάζει ο λαός της και η μελαγχολία έρχεται ως αναπόφευκτη...)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου