ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Πανελλήνιες θέλετε εσείς; ΑΠΟΧΗ τα παιδιά από το "μορφωτικό πάρτυ" σας!


Θέλω να πω κι εγώ δυο λογάκια περί εκπαιδευτικών, μαθητών και Πανελλήνιων. Ενταγμένα μέσα (πώς γίνεται αλλιώς, άλλωστε;) στο γενικό κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο και τις προεκτάσεις του.

Πιστεύω, τελικά, ότι το ιδανικό και ιδιαίτερα ηχηρό σαν σφαλιάρα προς όλες τις κατευθύνσεις, θα ήταν η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών (με τη σύμφωνη βέβαια γνώμη και στήριξη των γονέων και κηδεμόνων) ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ Σ'ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ως μια απρόσμενη και δυναμικότατη μορφή διαμαρτυρίας της διάλυσης του παρόντος τους και ακύρωσης του μέλλοντός τους! Σ'αυτές τις αγχωτικές-νευρωτικές-ψυχοκτόνες εξετάσεις που ουδεμία σχέση έχουν με την έννοια της Εκπαίδευσης και τη μετάδοση της Γνώσης ως βιωματικής εμπειρίας, που περνά μέσα από τον εαυτό και μέσα στον εαυτό. Εξετάσεις για μια θέση στην κρεατ-αγορά της εργασιακής εξαχρείωσης του πανελλαδικού Αλκατράζ.

Γιατί αν οι "προσδοκίες των μαθητών και οικογενειών τους" (όπως δήλωσε με στόμφο ο γνωστός συνταγματοκτόνος, υπεραμυνόμενος της προληπτικής επιστράτευσης των καθηγητών) είναι μια θεσούλα στα εγχώρια αζήτητα, στην εργασιακή ομηρία και στην κατά διαστήματα ενοικιαζόμενη δουλική εργασία των 300-400 σκατοευρώ, τότε δεν πρόκειται για "προσδοκίες" και "όνειρα". Αλλά για ΔΟΥΛΙΚΟΤΑΤΗ ΑΠΟΔΟΧΗ και ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΣΕ ΜΙΑ ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ!

Και οι εκπαιδευτικοί ας ορθώσουν άφοβα το ανάστημα (θα γεμίσουν οι ξέχειλες ήδη φυλακές με δεκάδες χιλιάδες καθηγητές ή θ'απολυθούν ΟΛΟΙ, με τα κενά στο προσωπικό να είναι πολύ μεγάλα όσες συγχωνεύσεις σχολείων κι αν γίνουν;) που απαιτεί η θέση τους ως στυλοβάτες του καταρρέοντα κοινωνικού ιστού.
Και, επίσης, η τεράστια συμβολή τους στην πνευματική και ψυχική υγεία των παιδιών, που πεινούν και βλέπουν γονείς-συγγενείς-φίλους-γνωστούς να αυτοκτονούν από την απελπισία! Γιατί ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ και πρώτιστα δικό τους να διδάξουν στα παιδιά, με το διάφανα αγωνιστικό-που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή του ντόμινο παρά την υπονόμευση κι από τα ίδια τα συνδικάτα-παράδειγμά τους (αυτό δηλ. που ΔΕΝ έχει σχέση με τα τραγελαφικά συνδικάτα των καρεκλοκένταυρων μελλοντικών υπουργών) ότι η ζωή δεν είναι μόνο οι υποχρεώσεις του καρπαζοεισπράχτορα λουστράκου. Αλλά και μια σειρά δικαιωμάτων, που προσδιορίζουν τις δημοκρατικές εύρυθμες κοινωνίες και η ωμή απεμπόλησή τους επιβάλλει σθεναρή διεκδίκηση και αντίσταση.

Εκτός κι αν περάσαμε οριστικά και με τη μνημονιακή βούλα στη "στρατευμένη παιδεία" των κοινωνικών γκούλαγκ και κρεματορίων, με απροκάλυπτο συγχρόνως ταξικό σχεδιασμό. Έτσι απλά και αναίμακτα! Οπότε οι επερχόμενες άτυχες γενιές θα έχουν κάθε λόγο να σκατοψυχιάζουν τις τωρινές για το ξεδιάντροπα εύκολο κατέβασμα βρακιών...

ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου