ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

"Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας"



Ας μην κρυβόμαστε άλλο!
"Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας" (από τον Άμλετ του Σαίξπηρ)...

Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι πέσουν στα χέρια της ΕΛ.ΑΣ. μετατρέπονται σε κλωτσοσκούφια και σάκους πυγμαχίας! Ούτε η πρωτοφανής αγριότητα και το αβυσαλέο μίσος με το οποίο οι Ματατζήδες και οι δικυκλιστές ροπαλοφόροι (όλοι αυτοι με τα απλανή βλέμματα και τα  παγωμένα σαν των νεκρών πρόσωπα) χτυπούν αλύπητα μαθητές, συνταξιούχους, διαδηλωτές, τυχαίους περατικούς, ακόμη και ανάπηρους! (Δεν ξεχνιέται το "πάρτυ" των παραπάνω στις 28/29 Ιούνη 2011 στο Σύνταγμα, ούτε η πληθώρα των πρόσφατων, γενικά, περιστατικών)

Όλα αυτά είναι πληγές που ποτέ δεν έκλεισαν και έχουν τις ρίζες τους στο σπαραγμό του Εμφύλιου και ακόμα πιο πίσω: στην απίστευτη πόλωση, το διχασμό, το ρόλο του παρακράτους, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα από το 1914 ως το 1936...

Ακόμη και επί χούντας και της μετέπειτα πτώσης της που έφερε τη λεγόμενη μεταπολίτευση, ποτέ δεν επήλθε κάποια στοιχειώδης, έστω, κάθαρση.
Επί χούντας στα κολαστήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ τα βασανιστήρια συλληφθέντων φοιτητών, αγωνιστών, αντιφρονούντων περιελάμβαναν μια μεγάλη γκάμα: εκπαραθυρώσεις, βιασμούς, τράβηγμα των νυχιών με τανάλιες, φάλαγγα στα πόδια, δέσιμο στον πάγκο και χτυπήματα με βαριά ξύλα, χοροπήδημα πάνω στους πνεύμονες μέχρι ασφυξίας, κρέμασμα σε σιδερένιους γάντζους και τράβηγμα με σύρμα των γεννητικών οργάνων και πιο "λάιτ" όπως ξερίζωμα μαλλιών από το τράβηγμα και χτύπημα κεφαλιών στους τοίχους...
 Όταν όμως έπεσε η χούντα, οι δίκες των βασανιστών έγιναν μετά από έγκληση των θυμάτων και όχι αυταπάγγελτα, ώστε να ασκηθούν ποινικές διώξεις εναντίον των βασανιστών της Ασφάλειας και της ΕΣΑ. Στις φοιτητικές σχολές είχαν συγκροτηθεί επιτροπές για να συγκεντρωθούν στοιχεία και καταγγελίες βασανισθέντων φοιτητών (από τις κινητοποιήσεις και μεγάλες φοιτητικες διαδηλώσεις και αντιδικτατορικής δράσης πολλών απ'αυτούς) για την άσκηση δικαστικών διώξεων. Στις "δίκες" που αργότερα έγιναν στη Χαλκίδα, τον Κορυδαλλό και το Ρουφ, με δεκάδες κατηγορούμενους βασανιστές, τα κακουργήματα μετατράπηκαν σε πλημμελήματα, που "δεν έγιναν εκ προθέσεως" κι ότι "οι παθόντες αυτοτραυματίσθησαν για να συκοφαντήσουν την υπηρεσίαν" (η προκλητική κοροϊδία "πήγαινε σύννεφο" από τότε!). Και κανένας δεν αποτάχθηκε, ούτε μπήκε φυλακή!!! Αποδοση δικαιοσύνης στη μεταχουντική Ελλάδα...

Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς για νοοτροπίες που ζούσαν, ζουν και βασιλεύουν κι αναπαράγονται στους κόλπους των "φρουρών της έννομης τάξης και προστασίας του πολίτη"...αλλά και, γενικότερα, σε έναν ολόκληρο κρατικό (και παρακρατικό) μηχανισμό!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου