ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

"...μα...εγώ δεν είμαι Έλληνας!"


 Συζητώντας με ένα δάσκαλο τις προάλλες, άκουσα το παρακάτω περιστατικό που μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, γιατί είναι ενδεικτικό μιας συγκεκριμένης νοσηρής νοοτροπίας που διαβρώνει τους ανθρώπους από την ευαίσθητη  παιδική κιόλας ηλικία:

 Το σχολείο που εργάζεται ο δάσκαλος αυτός βρίσκεται σε μια περιοχή όπου συνυπάρχουν πολλές εθνότητες και πλήττεται από μεγάλη ανεργία: ο Αγ.Ιωάννης Ρέντης. Το σχολείο είναι, θα'λεγε κανείς, πολυπολιτισμικό και τα 2/3 των παιδιών είναι αλλοδαπά, με ένα πολύ μεγάλο μέρος απ'αυτά να έχει γεννηθεί στην Ελλάδα. Τα παιδιά, απ'ότι μου είπε, τα βρίσκουν, επί το πλείστον, μια χαρά μεταξύ τους, έτσι όπως και ο ίδιος τα βλέπει κάθε μέρα να λειτουργούν εντός και εκτός τάξεων. Αν και αυτό που του κάνει εντύπωση, είναι, σε κάποιες μεμονωμένες γενικά περιπτώσεις, η κοροϊδία κάποιων παιδιών προς κάποια άλλα για το θέμα της καταγωγής τους, αλλά όχι (όπως θα περίμενε κανείς ίσως) Ελληνόπουλων προς τα άλλα παιδιά. Αντίθετα: Αλβανών προς Ρουμάνους, Ρωσοπόντιων προς Αλβανούς ή μουσουλμάνους (κάτι που αποδεικνύει ότι ο ρατσισμός μπορεί να λάβει "κολλητικές" διαστάσεις και ν'απλωθεί ανάμεσα και σε άλλες εθνικές ομάδες που κατοικούν σε μια χώρα, όπου ψάχνονται να βρεθούν "οι ανώτεροι ανάμεσα στους κατώτερους" μιας ασφυχτικής κοινωνικής πραγματικότητας).

 Τελοσπάντων, μια μέρα ήρθε ο 8χρονος Ντιμίτρι από Ουκρανία ή Ρωσία, δεν θυμάμαι ακριβώς (ή "Δημήτρης" ελληνιστί, μήπως και γίνει πιο αποδεκτός ίσως μέσα στην εγχώρια πραγματικότητα), που γεννήθηκε εδώ και μιλάει άψογα τα ελληνικά κι ελάχιστες φορές έχει πάει στην Ουκρανία ή στη Ρωσία, άρα η χώρα που γνωρίζει περισσότερο είναι η Ελλάδα και είναι και εξαιρετικός μαθητής και είπε στο δάσκαλο, με ένα χαριτωμένο παράπονο ζωγραφισμένο στο παιδικό του προσωπάκι: "κύριε, η Μαίρη (ελληνόπουλο) με κοιτάζει συνέχεια μέσα στην τάξη και όλο μου χαμογελάει".
"Α!" απάντησε γελώντας ο δάσκαλος, "αυτό συμβαίνει γιατί είσαι ομορφόπαιδο!" για να λάβει από το Δημητράκη την-με πολύ σοβαρό ύφος-απάντηση, που του έκοψε μαχαίρι το γέλιο: "μα... εγώ κύριε δεν είμαι Έλληνας!"

Mάλιστα! Δεν είναι, φαίνεται, πρέπον ή "πολιτικά ορθό" να αρέσει σε μια ελληνοπούλα ένας Ουκρανός ή Ρώσος ή Αλβανός ή Αφρικανός κτλ., ακόμη κι αν πρόκειται για μικρά παιδιά! Κι αυτό, φαίνεται πάλι, το έχει ενστερνιστεί και η "άλλη πλευρά", γιατί φαντάζομαι και πάρα πολλοί από το "εγχώριο στρατόπεδο" δεν θα έχουν και πολύ διαφορετική άποψη-καθρέφτισμα μιας ολόκληρης αρτηριοσκληρωτικής, διχαστικής νοοτροπίας...

 Και ναι! Δεν είναι ή δεν νιώθει Έλληνας, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να νιώσει Έλληνας υπό άλλες συνθήκες, αν η χώρα στην οποία γεννήθηκε και "μυείται" στην παιδεία της του έδινε όλα τα εφόδια και του εξασφάλιζε όλες τις συνθήκες για να νιώσει αυτός (και προφανώς και η οικογένειά του από την οποία αυτός επηρεάζεται και η οποία τα φέρνει πολύ δύσκολα βόλτα, όπως η ντροπιαστικά συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα) εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Και κίνητρα! Κι εδώ έγκειται ο κρίσιμος και νευραλγικός ρόλος των δασκάλων να βοηθήσουν όχι μόνο τα ελληνόπουλα (που δεν τραβάνε λίγα κι αυτά και οι οικογένειές τους απ'το βάρβαρο & τελείως παράλογο κομμάτιασμα του κοινωνικού ιστού) αλλά και όλα αυτά τα άλλα παιδάκια (που έχουν γεμίσει τα ελληνικά σχολεία βοηθώντας τα τελευταία-προ μνημονίων-χρόνια την απορρόφηση και διορισμό πάρα πολλών δασκάλων) να νιώσουν αποδεκτά και ισότιμα με τα άλλα.

 Γιατί, μα το παγωμένο χαμόγελο της Μέρκελ και το πότε μελοδραματικό πότε "σωτήριο" ύφος του πρωθυπουργού και το γεμάτο μίσος πρόσωπο του chief της χρυσής αυγής, τα παιδάκια, όποιο χρώμα ή καταγωγή κι αν έχουν, δεν παύουν να θέλουν να παίζουν όπως όλα τα παιδιά, κι αν δεν έχουνε πολλά παιχνίδια στο σπίτι τους δεν πειράζει, έχουν φαντασία και μπορούν να ανακαλύψουν ένα σωρό "μαγικά", όπως το παιχνίδι με μια πλαστική σακούλα ή "η εκτόξευση διαπλανητικών σκαφών" με μορφή σαΐτας. Και δεν παύουν να αγνοούν, ως αγνά πλάσματα που είναι (ακόμα), όλες τις ιδεολογικές α-νοησίες, όλες τις αγκυλώσεις, όλη τη χολή και τα δηλητήρια των ενηλίκων και να μας αποδεικνύουν με το παράδειγμά τους, κάθε στιγμή, πως οι άνθρωποι μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, να συνυπάρξουν αρμονικά, να αγαπήσουν ο ένας τον άλλο, να δεθούν μεταξύ τους, να πορευθούν μαζί χωρίς να  φοβούνται να  χαμογελάσουν ή να ανταποδώσουν ένα χαμόγελο...Κι όταν μεγαλώσουν και να ερωτεύονται χωρίς να ζητούν πρώτα επίδειξη διαβατηρίου ή πράσινης κάρτας!

 Εμείς έχουμε τα μάτια να τα δούμε όλα αυτά;


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου