ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

[Aφιέρωμα Αντιρατσιστικό] Μάρθα Φριντζήλα: Αρνούμαι να συνηθίσω το φόβο

 Σάββατο 7 Ιουλίου η Μάρθα Φριντζήλα τραγουδάει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στο Πάρκο Γουδή. Μια μέρα πριν την τριήμερη γιορτή κατά του φόβου μας εξηγεί γιατί συμμετέχει φέτος και μας μιλά για το ρατσισμό.


1.Γιατί συμμετέχετε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ;
Στο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ συμμετέχω φέτος για τρίτη φορά γιατί θέλω να είμαι μέρος σ' αυτήν την γιορτή που πολεμά τον φόβο και αρνείται να συνηθίσει στον φόβο.

 
2.Μια εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη ρατσισμός;
Στο μυαλό μου έρχεται μια φωτογραφία της Diane Arbus με τίτλο  «Patriotic Young man with a Flag». 
Το βλέμμα του νέου άνδρα και η κονκάρδα στο στήθος του με τρομάζουν. Δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω έτσι 











3.Βλέπουμε μια στροφή του θεάτρου και της μουσικής, και εν γένει της τέχνης, προς περισσότερο πολιτικοποιημένα θέματα τα τελευταία δύο χρόνια.
Εσείς από που αντλείτε καλλιτεχνικά ερεθίσματα; Πώς σας επηρεάζει η καθημερινότητα;
Η σοβαρή ενασχόληση με το θέατρο και τη μουσική στους καιρούς που ζούμε αποτελεί πολιτική πράξη από μόνη της. Όσοι νιώθουν την ανάγκη να πολιτικοποιούν την τέχνη τους σίγουρα έχουν κάποιο λόγο. Για μένα δεν ισχύει. Πιστεύω πως ανεβάζοντας τις Βάκχες του Ευριπίδη κάνω μια σαφέστατη πολιτική δήλωση, δεν νιώθω την ανάγκη να γράψω ένα έργο που να μιλά για την πολιτική κατάσταση σήμερα. Το έκανε πολύ καλύτερα από μένα ο Ευριπίδης το 407 πΧ.

 4.Μοιράζετε το χρόνο σας μεταξύ θεάτρου και μουσικής. Πώς πιστεύετε ότι επιδρά αυτό στη δουλειά σας;
Η δουλειά μου είναι το θέατρο και η μουσική και το ένα επηρεάζει το άλλο.
 
 Συγγραφέας: left.gr
Πηγή: www.rednotebook.gr
 
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου