ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει...

...όπως η αγελάδα όταν την αρμέγουν άγαρμπα τα αφεντικά της...

Στα γήπεδα, του ΓΙΟΥΡΟ 2012 της Νέας παγκόσμιας Τάξης, η Ελλάδα αναστενάζει πίνοντας μπύρες και φραπέδες (ή φρέντο που είναι πιο "ιν"). Εκεί όπου τα βάσανα των λαών της Ευρώπης "παγώνουν" και μετατρέπονται σε αποχαυνωμένους οπαδούς, που φανατίζονται (κι ενίοτε ξυλοφορτώνονται άγρια μεταξύ τους) υπέρ ποδοσφαιρόπληκτων εθνικών ιδεωδών!
 Που νίκη της ομάδας σημαίνει τελικά τι;
Προσωπικό γόητρο για καθένα χωριστά; "Ατομικόν και εθνικόν κύρος;" Μήπως ευκαιρίες προσωπικής και συλλογικής ευημερίας των οπαδών;(σε συνάρτηση με τις φουσκωμένες τσέπες των ποδοσφαιρικών αστέρων, από τους κοινωνικά προκλητικούς μισθούς, τα παχυλά πριμ, τις διαφημίσεις). Τι σημαίνει τελοσπάντων; μόνο ο μυστηριώδης εγκεφαλικός  πολτός το γνωρίζει, ίσως (αν μπορεί και στροφάρει αξιοπρεπώς...) Του φουσκωμένου από εθνικοποδοσφαιρική περηφάνια οπαδού...

 Κι έτσι αναστενάζει από αγωνία η Ελλάδα, είτε μεταφερόμενη στα γήπεδα της Πολωνίας είτε μπροστά σε οθόνες πλάσμα, κράζοντας σαν όρνιο.

 Η Ελλάδα που αυτοκτονεί μαζικά λόγω μνημονίων, που ασφυχτιά υπό την οικονομική μέγγενη, που βάζει συνέχεια λουκέτα σε μαγαζιά κι επιχειρήσεις λόγω υπερχρέωσης και οικονομικής αφαίμαξης, που δεν έχει καλά καλά να φάει, που  σύντομα δεν θα'χει πια κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι της (όλοι εν δυνάμει άστεγοι), που γίνεται εύπιστο θύμα ψυχολογικής τρομοκρατίας, που γίνεται θύμα ροπαλοφόρας χημικολάγνας αστυνομικής βαρβαρότητας, που αποτελεί εύγευστο μεζεδάκι στο πιάτο της προπαγάνδας επιτήδειων δημαγωγών, που  ψηφίζει "εν βρασμώ" ή φοβισμένα όποτε αποφασίσουν οι πολιτικοί ταγοί της, που επιλέγει να περισώσει τα ψίχουλα και κόκαλα τα οποία της πετούν οι διεθνείς κι εγχώριοι προαγωγοί της, που τρέχει να κρυφτεί μέσα  σε γεμάτες μίσος παρανοϊκές ιδεολογίες φυλετισμού, που της φταίνε οι κλέφτες πολιτικοί της αλλά εξακολουθεί να τους ψηφίζει έστω και πιο "συγκρατημένα", που της φταίνε οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι Γερμανοί...
  ...οπότε ήρθε η ιστορική για το έθνος στιγμή να τους ξεσκίσουμε στα γήπεδα του ΓΙΟΥΡΟ κι έτσι να σώσουμε την πληγωμένη τιμή μας και να πάρουμε το αίμα μας (ή τουλάχιστον ένα μέρος απ'αυτό) πίσω!!
                      Αλήθεια;
Μήπως αν νικήσουμε τους Γερμανούς και σηκώσουμε και το κυπελλάκι (γιατί αλήθεια χρησιμοποιούμε α΄πληθυντικό πρόσωπο; Οι παίκτες-επαγγελματίες θα το κάνουν, που πληρώνονται αδρά γι'αυτό, ΟΧΙ ο λαός!), θα προωθηθούν και οι "επαναδιαπραγματεύσεις" που σαν να είπαν (το είπαν;) ότι μπορεί και να κάνουν τα νεοεκλεχθέντα- και σύντομα συνεταιρισθέντα- φυντάνια με τους Ευρωπαίους εταίρους(=αποικιοκράτες); Οι ίδιοι δηλ. που αρχικά μας πέταξαν στο μνημόνιο, συνεργάστηκαν μετά για να το στηρίξουν με νύχια και δόντια και τώρα θα μας βγάλουν σιγά σιγά απ'αυτό; Πάντως ίσως σκάσουν μύτη στην εξέδρα των επισήμων την Παρασκευή 21/6, στο ματς-εθνικής τιμής (χα χα!) με τη Μέρκελ, σόρυ εννοούσα με την εθνική ομάδα της Γερμανίας...

 Δε μου λέτε "ποδοσφαιρόπληκτοι πατριώτες": αν δεν πετάει, τουλάχιστον κλωτσάει μπάλα ο καπιταληστρικός γάιδαρος;

 Που στοιβάζεστε στα γήπεδα σαν κοπάδια μέσα σε μαντριά με γκαζόν κι εξέδρες και μασκαρεύεστε σε στυλ κολεξιόν εθνικής παράκρουσης, ένα δηλ. κράμα από Halloween και παρείσφρησης αρχαίων οπλιτών με περικεφαλαίες! (μόνο τα δόρατα και τα σπαθιά λείπουν για να σφάξουν τους βάρβαρους εχθρούς).

 Και το πιο αστείο είναι ότι συχνά οι ποδοσφαιρικοί σας φωστήρες (παίκτες, προπονητές, παράγοντες) δηλώνουν με πίστη(!;) πως η νίκη ήταν "θέλημα θεού!!!!!" Τέλεια! Δεν ξέραμε ότι ο θεούλης έχει και οπαδικές προτιμήσεις! Αλλά τώρα που γνωρίζουμε, θα το ψάξουμε μήπως υπόκειται και σε δωροδοκία, με μπόλικες δεήσεις και υποσχέσεις χριστιανικής ευλάβειας, μπας και στήσουμε κάνα παιχνίδι και τα κονομήσουμε στο Στοίχημα!

 Η νίκη στο γήπεδο συνεπάγεται μεγάλη χαρά για τον οπαδό, όπως λένε όλοι.
 Και η τέτοιου τύπου χαρά (ή και η απογοήτευση), για να σας χαλάσουμε λίγο τη "συνταγή" εμείς οι ρεαλιστές, συνεπάγεται ανοησία!
 Γιατί δεν υπάρχει σ' αυτήν την "ευδαιμονία" ίχνος, για τον καθένα, προσωπικής προσπάθειας και κατάκτησης κάποιου στόχου: προσωπικού, επαγγελματικού αν θέλετε, κοινωνικού, πολιτιστικού, πνευματικού...ΤΙΠΟΤΑ! Που να κάνει τη ζωή του και τη ζωή των συνανθρώπων του καλύτερη... ή για να το θέσω αλλιώς:
 Υπάρχουν ίσως δυο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις, τα εμπόδια, τα προβλήματα στη ζωή κι αυτοί που κρύβονται πίσω από ανόητα-αν και συχνά εντυπωσιακά-θεάματα ή φανταστικούς (αλλά καθόλου γοητευτικούς) κόσμους, για να αποφύγουν όλα τα προηγούμενα (η απώθηση όμως δεν σημαίνει και λύση)!

                    Δεν θα μας τρελάνετε εσείς!


   ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου