ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Μικρές κουβέντες ενάντια σε μεγάλες αυτ-απάτες


H δημοκρατία είναι πράττειν. Αν τα λόγια και ευχολόγια πολιτών και πολιτικών δεν ταυτίζονται με την πράξη ή δεν ενεργοποιούνται προς την επίτευξη πράξεων, τότε η δημοκρατία καταντάει μια γελοία και εκφυλιστική φαντασίωση.

Όσο για την ισχύ, αυτή δεν μετριέται από τον πόνο και το φόβο που έχεις την ικανότητα -και τα μέσα- να προκαλέσεις στον άλλο. Αλλά από τον πόνο και το φόβο που μπορείς να αντέξεις.

Όταν μια δημοκρατία στα λόγια -ή "νησίδες" μέσα σε αυτήν- εγκαθιδρύει/-ουν το φόβο στις καρδιές των πολιτών, σπέρνοντας συγχρόνως και τον πόνο στις ζωές τους, τότε πρόκειται για μια τυραννία -ή "νησίδες τυραννίας"- άξια να πολεμηθεί/-ούν μέχρι την οριστική συντριβή της/τους.

Ενεργός πολίτης σημαίνει ενεργή διαρκώς συμμετοχή στις διαδικασίες συγγραφής της αφήγησης που τον αφορά άμεσα και καθορίζει την ίδια την ύπαρξή του μέσα στην Πολιτεία. Σε κάθε άλλη περίπτωση πρόκειται για υπήκοο και έρμαιο νόμων ξένων προς αυτόν και τις ανάγκες του.

Για να μην έχουμε αυτ-απάτες.
Και να μην προσδοκούμε να εισχωρήσει έστω και υποψία φωτός μέσα στη σκοτεινιά. Αναζητώντας σανίδες σωτηρίας έξω από τους εαυτούς μας και αγκαλιές επαγγελματιών κηδεμόνων, με εκπαίδευση σε τεχνικές μαζικής ύπνωσης.
Ο διαρκής, παρατεταμένος ύπνος δεν διαφέρει και πολύ από το κώμα, δηλαδή από μια κατάσταση που φλερτάρει περισσότερο με το θάνατο παρά με τη ζωή.

Και δεν υπάρχει πιο ήσυχο πράγμα από τους νεκρούς.

Ο Ένοικος...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου