ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Ημέρες πανελλήνιων αφαιμάξεων!


Hμέρες "πανελλήνιων εξετάσεων".
Hμέρες "πανελλήνιων εξετάσεων". Στην ουσία; Ημέρες εξόντωσης και μαζοχιστικής ψυχοφθόρας κι αντιπαιδαγωγικής δοκιμασίας. Με τη γνώση να θεωρείται στυγνή και ξερή αποστήθιση ολόκληρων βιβλίων και συσσώρευση πακτωλού πληροφοριών, που την επόμενη στιγμή και με μεγάλες συχνά δόσεις απέχθειας έχουν ξεχαστεί και χωρίς ίχνος βιωματικής μάθησης και ψυχικής ωφέλειας για τα βασανισμένα θύματα της "μόρφωσης". Και με τη βούλα των "εκπαιδευτικών εγκεφάλων" ενός ανεκπαίδευτου και ατάλαντου κι αντιερωτικού (ίσως το χειρότερο απ'όλα!) συστήματος "ενσωμάτωσης" των εφήβων σε μια σειρά διαδικασιών που οδηγούν ίσια στην αγκαλιά της "αγοράς εργασίας". Και πώς αντιλαμβάνονται εδώ στο νεοελληνικό κοτζαμπασέικο πολλών αφεντάδων κι αγάδων την "αγορά" αυτή; Μα φυσικά ως τον παράδεισο των ενοικιαζόμενων κι "ωφελούμενων εργαζόμενων". Καθώς δεν τολμούν να πουν στα ίσια αυτό που βλέπει κι ένας τυφλός: ότι πρόκειται για δουλοπάροικους μέσα σε μια ανελέητη δουλεμπορική γαλέρα, που στοιχειώνεται από το "πνεύμα των αγορών". Αλλά βέβαια οι διαμορφωτές και χορηγοί αυτής της παράλογης κι άθλιας πραγματικότητας, στην οποία οφείλουμε να συναινέσουμε και να αποδεχτούμε, αρέσκονται πολύ στη διαστρέβλωση κι εκφυλισμό κάθε ζωτικής για το άτομο και το κοινωνικό σύνολο έννοιας. Όπως "γνώση", "εργασία", "δικαιοσύνη" κτλ.
Η "εκπαίδευση"! που περνάει μέσα από τη στενωπό των πανελλήνιων αφαιμάξεων γνωστών κι ως εξετάσεων. Aφαίμαξη της ψυχοσωματικής ενέργειας των νεανικών θυμάτων τέτοιων εξετάσεων, αλλά και για τους γονείς. Και με τα "αναγκαία"  έξοδα για φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Μιας εκπαίδευσης ενταγμένης στο "πνεύμα των αγορών".

Ας δούμε και τις επισημάνσεις του πολύ καλού κι εύστοχου στα γραφήματά του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη:
"Δεν ξέρω αν μάθατε τα νέα. Οι βιομήχανοι, παραπονιούνται γιατί δεν βρίσκουν, λέει, εξειδικευμένο προσωπικό για να προσλάβουν. Προφανώς εννοούν, εξειδικευμένο προσωπικό με 400 ευρώ το μήνα, όλα πληρωμένα.
Για το ύψος της αμοιβής,φρόντισε το μνημόνιο που ήρθε, τάχαμου, για να διορθώσει τα δημοσιονομικά της χώρας και όχι για να διατηρήσει τα υπερκέρδη του κεφαλαίου.
Τώρα, για το εξειδικευμένο προσωπικό, πάλι βρέθηκε η λύση.
Η μείωση της οικονομικής επιχορήγησης της ανώτατης εκπαίδευσης, πάλι λόγω μνημονίου, οδηγεί σε οικονομικό θάνατο τα πανεπιστήμια. Όμως, η καλή ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν θα αφήσει να συμβεί κάτι τέτοιο. Και τι ζητάει δηλαδή; Να συνδεθούν τα πανεπιστήμια με την παραγωγή. Με λίγα λόγια, το πρόγραμμα σπουδών στα πανεπιστήμια να το καταρτίζουν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι τράπεζες και μετά να «παραγγέλνουν» πόσους πτυχιούχους θέλουν και σε ποιους τομείς, φυσικά για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Όσο θα τους έχουν ανάγκη. Μετά, η «παραγγελία» θα αλλάζει. Αυτό, απαιτεί «ευελιξία» των πανεπιστημίων και πλήρη υποταγή στους κανόνες της θεάς «αγοράς». Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, χρειάζεται ένα παρόμοιο λύκειο."
Τα παραπάνω πάρθηκαν από  ΕΔΩ

Να κλείσουμε με αυτή την παραίνεση από εμάς: "ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ" ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: Συντρίψτε την κανονικότητα, στην τελευταία ίσως ευκαιρία του κόσμου για ωρίμανση κι ενηλικίωση..!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου