ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Η "διάφανη" παρέα των "ΔΕΝ"

...κάποιες, με όλο το θάρρος της γνώμης του, προτροπές του ανιχνευτή


ΔΕΝ είναι καλό να φοβάσαι το θάνατο. Αυτό πάντα αποτελούσε αιτία μεγάλων δεινών για τους ανθρώπους! Καλό είναι να κάνεις την υπέρβαση...ζωής και να συμφιλιωθείς μαζί του. Και να τον περιμένεις αδιάφορος κι ατάραχος να κοπιάσει, όποτε είναι. Αυτό θα πει να ζεις σύμφωνα με τη Φύση και την Αρετή. Αυτό θα πει ν'αγαπάς πραγματικά τη ζωή και τον άνθρωπο!
Κι αν τελικά είχαν και δίκιο ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας, οι βουδιστές και τόσοι άλλοι, μπορεί, μετά την αποχώρησή σου, να επιστρέψεις και δριμύτερος!

ΔΕΝ είναι δυνατό (ούτε λογικό να το επιθυμείς) να είσαι αρεστός κι αγαπητός σε όλους. Εκτός κι αν πάσχεις από διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων, όπου η μία ουδεμία σχέση έχει με την άλλη. Έτσι, όμως, παύεις να είσαι Εσύ και γίνεσαι "αυτοί".

ΔΕΝ αποδεικνύει ο τρόπος που σου συμπεριφέρονται οι άλλοι αυτό που είσαι πραγματικά.
-Αν σου φέρονται σα να'σαι βλάκας κι εσύ ξέρεις καλά πως δεν είσαι (εκτός κι αν είσαι και δεν το ξέρεις), τότε σε υποτιμούν.
-Αν γι'αυτό που πρεσβεύεις και διεκδικείς, αν για όσα σε εμπνέουν κι εκφράζεις, αν για ό,τι πράττεις με όραμα, πίστη και συνέπεια, σε χλευάζουν και συκοφαντούν, σ'αντιμετωπίζουν με μνησικακία, δόλο κι εχθρικότητα...τότε σε φοβούνται.
 Μη το βάζεις εύκολα κάτω, ούτε να δοκιμάσεις ποτέ να πουλήσεις τις ιδέες σου στο σύστημα. Γιατί έτσι κάνεις το αντίθετο απ'αυτά που φαινόσουν αρχικά ότι πίστευες και δίνεις κι ένα κακό παράδειγμα στους άλλους. Ειδικά σε αυτούς που έχουν καρφωμένα τα μάτια τους πάνω σου και μπορεί, στη συνέχεια, να γίνουν σύμμαχοι και συνοδοιπόροι σου.

ΔΕΝ είναι ντροπή ν'αποχωρήσεις έγκαιρα απ'το πεδίο μιας μάχης, αν είσαι σίγουρος πως είναι γεμάτο παγίδες και οι συνθήκες τελείως αντίξοες. Αυτό είναι σημάδι ευφυίας που χαρακτηρίζει τους Πολεμιστές. Σχεδίασε προσεχτικά τις κινήσεις σου, ώστε την επόμενη φορά οι πιθανότητες επιτυχίας να είναι υπέρ σου ή, έστω, να είναι καλές.

ΔΕΝ είναι καλό όταν ξεκινάς κάτι σημαντικό να το παρατάς, πριν ολοκληρώσεις, πριν καν δεις πού σε βγάζει και στη συνέχεια να το εγκαταλείπεις ολότελα. Στη Φύση, άλλωστε, αρέσουν οι πειραματισμοί και καμιά ιδέα δεν είναι πραγματική αν δεν τη θέσει κάποιος σε εφαρμογή. Άλλωστε, πώς αλλιώς θα προχωρήσεις στη ζωή; Και μαζί μ'εσένα θα προχωρήσει και θα εξελιχτεί κι ο κόσμος ολάκερος!

Και ΔΕΝ πρέπει (η μόνη, ίσως, φορά που αξίζει η λέξη αυτή!) να φοβάσαι το λάθος, αν είσαι έξυπνος άνθρωπος και μαθαίνεις απ'αυτό. Άλλωστε, κι ο ίδιος ο θεός ή οι θεοί (τους) είναι γεμάτος κουσούρια και (βαριές) ατέλειες. Ή μήπως αυτός ο κόσμος ήταν ως τώρα αψεγάδιαστος, αρμονικός, συμπονετικός, άξιος για ανθρώπινα όντα;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου