Πόσο μου λείπεις κι ας μη σε είχα ποτέ! Ως τώρα.
Πόσες φορές σε έχω μνημονεύσει κι ας μη μου δόθηκε η ευκαιρία να σε βιώσω, μάλλον δεν επέτρεψαν τα καθάρματα να έχω μια τέτοια προοπτική. Ούτε εγώ ούτε άλλος κανείς. Βλέπετε, τους χαλάει τα σχέδια, τα κερδισμένα και τα κεκτημένα, τις ισορροπίες μέσα στις ιδιοκτησίες τους, των εχθρών του ανθρώπου.
Γιατί πώς αλλιώς θα μας έλεγχαν, θα μας εξαπατούσαν, θα μας αφαίμαζαν, θα μας οδηγούσαν με σαδιστική μεθοδολογία στην αναξιοπρέπεια; Στη σκόπιμα θανατερή αγωνία να τα βγάλουμε πέρα στον κόσμο έτσι όπως αυτά τα ερπετά τον έχουν στήσει.
Και σε σκέφτομαι κάθε μέρα. Σε φαντασιώνομαι λοιπόν στον ξύπνιο ως αντίδοτο στον ταραγμένο και με διακοπές ύπνο μου.
Πώς θα ήταν να επέλεγα εγώ τον τρόπο ζωής μου, τον τρόπο εξέλιξής μου, αν είχα πρόσβαση σε πραγματικές γνώσεις, σε τεχνολογίες που με ωφελούν κι όχι το άκρως αντίθετο, σε τεχνογνωσία που είναι σε αρμονία με τη φύση και ανεβάζει τις συχνότητες των ανθρώπων. Πώς θα ήταν να είχα πρόσβαση στην πραγματική θεραπεία και όχι στα χημικά δηλητήρια που ακυρώνουν τη θεραπεία και κρατούν τους σκλάβους άρρωστους σε μυαλό και σώμα. Πώς θα ήταν αν διδασκόμουν από παιδί την αξία της συμφιλίωσης με τα λάθη μου για να φτάσω στην αυτεπίγνωση, τη διαρκή ανησυχία της ανακάλυψης και της μάθησης χωρίς παρωπίδες και συγκαλύψεις. Πώς θα ήταν αν ζούσα εισπράττοντας την απόλαυση της δημιουργίας και όχι της μισθωτής δουλείας κάνοντας μάλιστα διαρκείς υποχωρήσεις ελέω ανεργίας και να απολάμβανα τη δημιουργική διαχείριση του χρόνου μου αντί για τη δολοφονία του. Να ήταν ο κανόνας η ουσιαστική επαφή με τον άλλο άνθρωπο. Και ο οπαδικός, ο ιδεολογικός, ο θρησκευτικός φανατισμός να ήταν άγνωστος όρος σε έναν κόσμο που θα τον ένωνε ένα και μόνο κοινό όραμα. Πώς θα γίνεται όλο και πιο βελτιωμένος, πιο λειτουργικός, πιο άξιος για όλους, κάνοντας τους όλους καλύτερους. Και όχι το αντίθετο.Αχ ζωή που δεν σ' έχω! που δεν σε ακούω, που δεν σε βλέπω πουθενά, όσο μακριά κι αν κοιτάξω. Όμως για να σε έχω εγώ, και όλοι όσοι με καταλαβαίνουν ακούγοντάς με τώρα, ξέρω καλά ότι ευχολόγια και γκρίνιες οδηγούν πιο βαθιά μέσα στα σκατά.
Θα πρέπει να βρεθούμε, να τα βάλουμε κάτω και να σε γυρέψουμε, όσα εμπόδια κι αν μας βάλουν εχθροί και δήθεν φίλοι, η ίδια η κοινωνία. Αυτό δεν έχει να κάνει πια με σπίθα επαναστατική, έχει να κάνει με ανάγκη για φρέσκο αέρα και αυτοσεβασμό.
ROHALAS
(μας το έστειλε ο φίλος μας "rohalas"..!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου