ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

We need myths ... - Χρειαζόμαστε μύθους...

" We need myths that will help us to identify with all our fellow-beings, not simply with those who belong to our ethnic, national or ideological tribe. We need myths that help us to realize the importance of compassion, which is not always regarded as sufficiently productive or efficient in our pragmatic, rational world. We need myths that help us to create a spiritual attitude, to see beyond our immediate requirements, and enable us to experience a transcendent value that challenges our solipsistic selfishness. We need myths that help us to venerate the earth as sacred once again, instead of merely using it as a ‘resource.’ This is crucial, because unless there is some kind of spiritual revolution that is able to keep abreast of our technological genius, we will not save our planet. "
Karen Armstrong

" Χρειαζόμαστε μύθους που θα μας βοηθήσουν να ταυτιστούμε με όλους τους συνανθρώπους μας, όχι απλώς με όσους ανήκουν στην δική μας πολιτισμική (σε σχέση με τις παραδόσεις ενός τόπου), εθνική ή ιδεολογική  φυλή. Χρειαζόμαστε μύθους που θα μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της συμπόνιας, η οποία δεν θεωρείται πάντοτε επαρκώς παραγωγική ή αποτελεσματική στον πραγματιστικό και ορθολογικό κόσμο μας. Χρειαζόμαστε μύθους που να μας βοηθούν να δημιουργήσουμε μια πνευματική στάση, να βλέπουμε πέρα από τις άμεσες απαιτήσεις μας και να μας επιτρέψουν να βιώσουμε μια υπερβατική αξία που προκαλεί τον εγωκεντρικό εγωισμό μας. Χρειαζόμαστε μύθους που θα μας βοηθήσουν να τιμήσουμε εκ νέου τη γη ως ιερή, αντί να την χρησιμοποιούμε μόνο ως «πόρο». Αυτό είναι κρίσιμο, διότι αν δεν υπάρξει κάποιο είδος πνευματικής επανάστασης που θα είναι σε θέση να συμβαδίσει με την τεχνολογική ιδιοφυΐα μας, δεν θα καταφέρουμε να σώσουμε τον πλανήτη μας." Κάρεν Άρμστρονγκ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου