ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

FAZ: «Οι Έλληνες σε περιβάλλον αθλιότητας»


Συνδέστε το παρακάτω άρθρο της Frankfurter Allgemeine Zeitung καιμε αυτά από εμάς:
 κάτι χαμόγελα παντός καιρού
"Είμαστε ένα χαρούμενο κοινοβουλευτικό παρεάκι": πριν τα πρωθυπουργικα μεγαλεία, χαριεντίσματα με τους τότε συγκυβερνητικούς (και μνημονιακούς) κυρίους Λοβέρδο, Βορίδη, Άδωνι. Πλέον η σκυτάλη των "προαπαιτούμενων", πιο σκληρών και αβάσταχτων από ποτέ, πέρασε στα χαμογελαστά χέρια της αριστερής ιλαροτραγωδίας...  και: Τα "κανόνια" συνεχίζουν να βαράνε εκκωφαντικά!(όπου εντός του επισημαίνουμε κι αυτό τον σύνδεσμο: Spiegel: Κατάλογος φρικαλεότητας τα προαπαιτούμενα)

 
FAZ: «Οι Έλληνες σε περιβάλλον αθλιότητας»


" «Τρία χρόνια μετά την εκλογική του νίκη ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε η προσωποποίηση της διπλής ηθικής», διαπιστώνει η εφημερίδα. «Το πολιτικό στιλ του κόμματος είναι χυδαίο, η γλώσσα αισχρή, οι σκέψεις ύπουλες, η αντίληψη περί δικαίου αυθαίρετη και η επιχειρηματολογία υποκριτική… ο κόσμος συνηθίζει σε όλα, σε ανικανότητα, σε χρήματα φορολογουμένων στην άμμο και σε ειδήσεις για επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις, αλλά σε εκείνο που δεν μπορεί να συνηθίζει είναι στο αυταρχικό στιλ κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ». Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι το κυβερνητικό κόμμα κληρονόμησε πολλά από τα προηγούμενα κόμματα, όπως την αποδυνάμωση της κρατικής μηχανής και την διάβρωση των θεσμών της, τα  οποία όμως χρησιμοποίησε προς το δικό του συμφέρον, γιατί τον διευκόλυναν.  "
 Ως αριστοτέχνη της οργουελικής διπλής σκέψης αποκαλεί η FAZ τον Τσίπρα, το κόμμα του «προσωποποίηση της διπλής ηθικής». Η εφημερίδα αποκαλεί χυδαίο το πολιτικό στιλ του ΣΥΡΙΖΑ και κάνει λόγο για «βιομηχανία μετακλητών».
 Άρθρο - κόλαφο για την κυβέρνηση και το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δημοσιεύει η Frankfurter Allgemeine Zeitung στη διαδικτυακή της έκδοση. Κατά την άποψη του αρθρογράφου τίποτα δεν πηγαίνει καλά στην Ελλάδα. «Ο πρωθυπουργός Τσίπρας καυχιέται για τις μεταρρυθμίσεις του αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζει να κυριαρχεί ένα σύστημα διαφθοράς και κακής οικονομικής διαχείρισης».

«Ο Τσίπρας αριστοτέχνης της οργουελικής διπλής σκέψης»
Η εφημερίδα κάνει αναλυτική καταγραφή ενός μομέντουμ μιας χώρας που σε λίγους μήνες αναμένεται να βγει από το μνημόνιο. Μιας χώρας που παλινωδεί ανάμεσα στα όνειρα για «πρωτογενές πλεόνασμα, επενδύσεις δισεκατομμυρίων και ευημερούσα οικονομία» και την πραγματικότητα του «αβέβαιου μέλλοντος και του ανώμαλου και μακρύ δρόμου προς την κανονικότητα». Ο αρθρογράφος αναζητώντας ίχνη που θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ελλάδα στην κανονικότητα δεν πείθεται. «Ο Αλέξης Τσίπρας χρειάζεται επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας και μεγάλα φορολογικά έσοδα. Παράλληλα όμως δεν θέλει να συρρικνώσει τον δημόσιο τομέα, αλλά να τον χρησμοποιήσει προς ίδιο όφελος και να καθυστερήσει τις ιδιωτικοποιήσεις τόσο πολύ, που να νευριάσουν οι επενδυτές, να τα μαζέψουν και να φύγουν. Όποιος έχει διαβάσει το ‘1984' του Τζορτζ Όργουελ, γνωρίζει αυτό που ονομάζεται double think, την ικανότητα δηλαδή να έχει κανείς στο μυαλό του δύο διαμετρικά αντίθετες σκέψεις και να τις ασπάζεται και τις δύο. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αριστοτέχνης σε αυτό».
Στασιμότητα στις επενδύσεις καταγράφει η εφημερίδα με παράδειγμα το Ελληνικό, με «σχέδια επί σχεδίων» και την τελευταία περιπέτεια με την αρχαιολογική υπηρεσία. Στασιμότητα καταγράφει όμως και στον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας επί δεκαετίες. «Ενώ η Ευρώπη ασχολείται με την ψηφιοποίηση και συζητά για το μέλλον της βιομηχανίας και της εργασίας, στην Ελλάδα όλα στρέφονταν γύρω από την κρίση και σήμερα γύρω από τα να διασώσει κανείς ό,τι διασώζεται. Παραμένει οικονομικά ως μια χώρα του τρίτου κόσμου. Εξάγει ελιές, φρούτα και λαχανικά, τυρί, κρασί… οι εφοπλιστές και ο τουρισμός παίζουν τεράστιο ρόλο αλλά επενδύσεις σε πλοία και ξενοδοχεία σπα αποτελούν αμφιβόλου επιτυχίας επενδύσεις για το μέλλον σε σχέση με την ταχεία τεχνολογική εξέλιξη».

«Ο ΣΥΡΙΖΑ προσωποποίηση της διπλής ηθικής»
Ο αρθρογράφος κάνει λόγο για «βιομηχανία μετακλητών» που έχει στήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ωστόσο να εξωραΐζει τις ευθύνες που αναλογούν και στα προηγούμενα κόμματα εξουσίας Για νέες επιτροπές  που φυτρώνουν με νόμο και κάνουν μεταξύ άλλων αξιολογήσεις, όλες με μετακλητούς, μια παλαιά μέθοδος, που ο Τσίπρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, είχε καταγγείλει ως συρρίκνωση της δημοκρατίας. «Τρία χρόνια μετά την εκλογική του νίκη ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε η προσωποποίηση της διπλής ηθικής», διαπιστώνει η εφημερίδα. «Το πολιτικό στιλ του κόμματος είναι χυδαίο, η γλώσσα αισχρή, οι σκέψεις ύπουλες, η αντίληψη περί δικαίου αυθαίρετη και η επιχειρηματολογία υποκριτική… ο κόσμος συνηθίζει σε όλα, σε ανικανότητα, σε χρήματα φορολογουμένων στην άμμο και σε ειδήσεις για επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις, αλλά σε εκείνο που δεν μπορεί να συνηθίζει είναι στο αυταρχικό στιλ κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ». Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι το κυβερνητικό κόμμα κληρονόμησε πολλά από τα προηγούμενα κόμματα, όπως την αποδυνάμωση της κρατικής μηχανής και την διάβρωση των θεσμών της, τα  οποία όμως χρησιμοποίησε προς το δικό του συμφέρον, γιατί τον διευκόλυναν. «Κατά το σοβιετικό πρότυπο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε τον Homo Graecus, στην ουσία έναν οπορτουνιστή, που αποφεύγει κάθε ευθύνη και κάθε πρωτοβουλία, που δεν βλέπει τίποτα το άδικο στο να βάζει χέρι στο δημόσιο χρήμα και στη δημόσια περιουσία, αλλά που, αντίθετα, θεωρεί ότι αυτά ανήκουν σε όλους και στον καθένα».
Στο άρθρο γίνονται αναλυτικές αναφορές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως τις διαπραγματεύσεις για το όνομα της FYROM, αλλά και εσωτερικής, όπως τη φοροδιαφυγή, την παιδεία και την «μετριοκρατεία». Αναφορές γίνονται ακόμη και στον Ιβάν Σαββίδη και το σκάνδαλο NOVARTIS, «ένα θεατρικό έργο για να κερδίσει πίσω ο ΣΥΡΙΖΑ την εύνοια των ψηφοφόρων». Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο αρθρογράφος είναι ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πελατειακή ένωση με όπλα την διπλή σκέψη και τον διπλό λόγο, που χρησιμοποιεί όμως τη συνταγή των παλαιών κομμάτων εξουσίας, εκείνων που οδήγησαν τα χώρα στην χρεοκοπία… είναι ιδιαίτερα πικρό το ότι η κυβέρνηση επικαλέστηκε ηθικό πλεονέκτημα…».
Το επιμύθιο του μακροσκελούς άρθρου συνοψίζεται στην αναζήτηση όχι νέων κομμάτων αλλά νέων ανθρώπων. «Η ηθική επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να έρθει, αλλά ούτε και καμιά άλλη. Αυτό που απ´ έξω φαντάζει ως αναμόρφωση του κράτους στην πραγματικότητα είναι μια μετακίνηση σκηνικού. Για να βγει η Ελλάδα από την κρίση και να μην μπαίνει η ίδια εμπόδιο στο δρόμο της, χρειάζεται πρωτίστως έναν νέο Άνθρωπο. Αλλά ούτε κι αυτός δεν πρόκειται να έρθει. Το μόνο που θα συμβεί είναι ένα πισωγύρισμα σε πολλούς νόμους και διατάξεις σε συμφωνία με την τρόικα. Και μάλιστα από την πίσω πόρτα, αθόρυβα και χαμηλόφωνα».

Ειρήνη Αναστασοπούλου 

το διαβάσαμε στο dw.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου