ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

αγνό σαν μικρό παιδί μα με τεράστο μπόι


Τhink Tanks και ιδρύματα και οργανισμοί διαμόρφωσης παγκόσμιας αντίληψης υπέρ της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής και αντιληπτικής υποδούλωσης, της μη αμφισβήτησης των Αρχών και της στρατευμένης κι εξαγορασμένης επιστήμης και διανόησής τους, της προωθούμενης τρομοκουλτούρας, της επείγουσας ανάγκης απεμπόλησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και "υψηλής προστασίας" (όπως οι νταβατζήδες εξασφαλίζουν στο εκδιδόμενο "υπαλληλικό τους προσωπικό")...

Κρατικοί και ιδιωτικοί στρατοί καταστολής της ελεύθερης σκέψης και έρευνας, της διαφωνίας, της ελευθερίας της κίνησης, της διαμαρτυρίας...


Πολυεθνικοί νεοαποικιοκρατικοί πανίσχυροι όμιλοι, εργασιακά νεομεσαιωνικά κάτεργα, σύγχρονη παιδική δουλεία με μανδύα "εργασίας", ιατροφαρμακευτικά καρτέλ επικίνδυνων για τη δημόσια υγεία χημικών "θεραπειών",  φίρμες-τσατσάδες μιας ηλίθιας μόδας, ελεγχόμενες τεχνολογίες, αεροψεκασμοί αλουμινίου και βαρίου και αποδομητικών για το συλλογικό ανοσοποιητικό παραγόντων, γενετικά τροποποιημένες διατροφικές βόμβες και διατροφικοί κώδικες της συμφοράς, πολιτική ξεφτίλα και επελαύνον ψέμα ξανά και ξανά και ξανά, υπήκοοι χεσμένοι από το φόβο και επαίτες λίγης παραπάνω ασφάλειας, κάμερες παρακολούθησης ακόμα και των εντόμων γύρω από τους εν δυνάμει υπόπτους (δηλαδή σχεδόν όλους!), κατασκευασμένοι φανατικοί τρομοκράτες και "τυφλά χτυπήματα" false flag επιχειρήσεων ενορχηστρωμένων από μυστικές επιχειρήσεις και τερατώδη αόρατα διευθυντήρια, καμμένες σάρκες παιδιών, έξυπνες βόμβες απελευθέρωσης από τη σάρκα τους λαών, οσμή φορμόλης της τελευταίας υποψίας ελευθερίας, διαγωνισμοί ταλέντων σε οθόνες, ψυχοπορνεία με άφθονη αστραφτερή και εθισμένη στο αλκόολ και τα drugs τιποτολογία, κατάθλιψη η νέα αστική μάστιγα, ρακένδυτες υπάρξεις που κοσκινίζουν σκουπίδια, ευχετήρια λόγια σε εορταστικές μαζώξεις, σφιγμένα χαμόγελα και τσούγκρισμα ποτηριών με κρασί, διαφημιστικές πινακίδες με νέον που σπρώχνουν πιο βαθιά στη μελαγχολία και την περιφερόμενη μοναξιά...


Κι απέναντι σε όλες αυτές τις ερινύες και τους μπαμπούλες που λιγουρεύονται τις σάρκες του σώματος και της ψυχής, υψώνεται το τελευταίο ενστικτώδες άπαρτο οχυρό άμυνας.
Η ολοκληρωτική άρνηση. Όχι αυτή της παραίτησης.
Αλλά της οργής.
Που γίνεται πείσμα. Όχι για το πείσμα χωρίς αιτία, χωρίς θέση, χωρίς πνεύμα, χωρίς σθένος, χωρίς ψυχή.
Που γίνεται επίθεση όταν στριμωχτεί στο χείλος του γκρεμού που χάσκει σαδιστικά στον υποψήφιο προς επώδυνη, σχεδόν σίγουρη κατακρήμνιση.
Που την ίδια στιγμή γίνεται και...παιδί.
Με αλάνθαστα αισθητήρια και κριτήρια, με ιδωμένο τον κίνδυνο σαν παιχνίδι που δεν έχει τίποτε να χάσει-το αντίθετο μάλιστα, με αγνότητα και συνάμα ορμητική πνοή. Με θέληση να γκρεμίσει τα κάστρα για να χτίσει νέα οικοδομήματα, πιο όμορφα, πιο συναρπαστικά, πιο ταιριαστά στη φύση του ίδιου αλλά και όλων των άλλων. Που έχασαν την παιδική τους ηλικία μέσα στα τρομερά γρανάζια της απάνθρωπης Μηχανής.

Η οποία αρχίζει να κλυδωνίζεται καθώς νιώθει την καυτή ανάσα ενός παιδιού, που απεχθάνεται τους μικρομέγαλους λελέδες, τους γλείφτες των δυνατών, τους ρομποτοποιημένους διδασκάλους και τα ποιηματάκια που ποτέ δε μίλησαν βαθιά μέσα του, τους μπούληδες και τους κωλοπαιδαράδες που του χαλάνε τη ζωή και του μαυρίζουν την ψυχή. Του παιδιού που θέλει να στήσει τον κόσμο σύμφωνα με τη δική του αίσθηση του δικαίου, τις δικές του ανάγκες, τα δικά του ζωηρόχρωμα όνειρα.

Του παιδιού που δεν κάνει πια ούτε βήμα πίσω. Και έχει όνομα. To oποίο είναι όλα τα "παιδιά" που εκπέμπουν σε όμοιες συχνότητες και συμμετέχουν ενεργά στο ύστατο "παιχνίδι" : ΕΞΕΓΕΡΣΗ!



ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου