ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Γραβάτα δεν φοράς, σταυρό δεν κάνεις, αλλά κιπά φοράς! Πώς γίνεται, Αλέξη;


«Αντισυστημικός» – Όχι στη γραβάτα!
Άθεος – Όχι στο σταυρό και τον θρησκευτικό όρκο.
Την κιπά όμως τη φόρεσε στο Ισραήλ!

Θέλει ο σιωνιστής να κρυφτεί μα η χαρά δεν τον αφήνει. Φειδωλή η φωτογράφιση της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στο μουσείο του Ολοκαυτώματος και ελάχιστα “γκρο πλαν” με τον Τσίπρα να καταθέτει στεφάνι με την κιπά στο κεφάλι.

Σε δήλωσή του αμέσως μετά την έξοδο από το Μουσείο ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε: «Βρισκόμαστε σε έναν τόπο με ιδιαίτερο ιστορικό συμβολισμό. Στην πρώτη μου επίσκεψη ως πρωθυπουργός στην Ιερουσαλήμ ζήτησα να επισκεφθώ το μουσείο του Ολοκαυτώματος που είναι ορόσημο στην σύγχρονη ιστορία και γιατί είναι καθήκον όλων μας αυτό το ορόσημο του Ολοκαυτώματος, την μαύρη κηλίδα της ιστορίας να μην τη ξεχνάμε, για να μην επιτρέψουμε σε κανέναν που θα ήθελε να την επαναλάβει. Να αντισταθούμε στην ιδεολογία του μίσους, στον ρατσισμό και να μετατρέψουμε αυτή την πόλη από πόλη βίας και εχθροπραξιών σε πόλη ειρήνης και ειρηνικής συμβίωσης».

Ναι, να γίνει ειρήνη για να μπορέσει να έρθει και ο Μεσσίας που αναμένουν οι Εβραίοι. Μόνο που για να γίνει ειρήνη, το τέρας που λέγεται Κράτος του Ισραήλ, πρέπει να έχει πρώτα καταβροχθίσει και άλλα εδάφη και πλούτο, πλην της Γης των Παλαιστίνιων που έχει ήδη πράξει και στοχεύει στην πλήρη εξαφάνισή τους. Τώρα σειρά έχουν τα Συριακά εδάφη και τη βουλιμία τους γευόμαστε όλοι με τον πόλεμο που άναψαν εκεί κατά του Άσαντ.

Καμαρώστε έναν ακόμα σιωνιστή προσκυνητή:







Γιατί οι πολιτικοί που δεν είναι Εβραίοι πρέπει να φοράνε κιπά;

Δεν είναι από υποχρέωση, είναι από αναγνώριση και σεβασμό, αυτόν που δεν έχει ούτε για την Βουλή, ούτε για το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη -εδώ στέκεται σούζα προσοχή, δεν χασκογελάει και δεν έχει τα χέρια στην τσέπη – και φυσικά, ο σεβασμός προς τους συμπολίτες τους, είναι θέμα εκτός οποιασδήποτε συζήτησης.

Θέλει ο σιωνιστής να κρυφτεί, μα η χαρά δεν τον αφήνει…

το είδαμε ΕΔΩ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου