ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Πώς μετατρέπουν την Ελλάδα σε εργασιακό παράδεισο (για εργοδότες)

Συνδέστε το παρακάτω άρθρο και με αυτό από εμάς: Κοκαλάκια πλεονασματικής ελεημοσύνης

 Πώς μετατρέπουν την Ελλάδα σε εργασιακό παράδεισο (για εργοδότες)

Γράφει ο Θάνος Τσίρος

Ακόμη φθηνότερη καθίσταται η εργασία στην Ελλάδα μετά τη χθεσινή συμφωνία που επετεύχθη ανάμεσα στην τρόικα και την ελληνική κυβέρνηση. Οι εισφορές γίνονται λιγότερες ενώ οι εργοδότες θα μπορούν να επιλέγουν προσωπικό με ακόμη χαμηλότερο μισθό από μια «δεξαμενή» μακροχρόνια ανέργων στην οποία βρίσκονται περισσότεροι από 480.000 άνθρωποι.


Εμμέσως, καταργείται και το δικαίωμα της αποζημίωσης καθώς αναμένεται να ενισχυθεί και ο θεσμός των «δανεικών» εργαζομένων. Μέσω του συγκεκριμένου θεσμού, οι εργοδότες θα μπορούν να συνάπτουν συμβάσεις με...
ιδιωτικές εταιρείες από τι οποίες θα «δανείζονται» εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενοι αυτοί θα υπογράφουν συμβάσεις διάρκειας έως 36 μηνών οι οποίες στη λήξη τους θα ανανεώνονται χωρίς κανένα δικαίωμα στην αποζημίωση. Ακόμη και το γεγονός ότι δεν τέθηκε σε αυτό το γύρο ζήτημα αλλαγής του νόμου για τις απεργίες ή ουσιαστικής τροποποίησης του νόμου περί ομαδικών απολύσεων, θεωρείται προσωρινή «ανακωχή» καθώς το θέμα θα ξανανοίξει στον επόμενο γύρο.

Η είδηση αυτής της διαπραγμάτευσης είναι ότι οι τριετίες για τους μακροχρόνια ανέργους θα αναγνωρίζονται σε ποσοστό 50%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας εργοδότης θα μπορεί να προσλάβει έναν μακροχρόνια άνεργο με ακόμη χαμηλότερο μισθό. Ασφαλώς, το κυβερνητικό επιχείρημα είναι ότι αυτό θα συμβάλλει στον περιορισμό της ανεργίας. Εγείρεται όμως ένα ερώτημα: Ποιος εμποδίζει τον εργοδότη να αντικαταστήσει το προσωπικό που έχει με ακόμη «φθηνότερο»; Ή πιο απλά, να διώξει έναν υπάλληλο ο οποίος εισπράττει τις τριετίες του στο 100% και να προσλάβει έναν άλλον με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας οποίος θα αμείβεται με 11% λιγότερα; Ειδικά σε επαγγέλματα που παρατηρείται πολύ μεγάλη κινητικότητα (εταιρείες security, σουπερμάρκετ κλπ) θα γίνει το έλα να δεις, εκτός και αν το υπουργείο Εργασίας προνοήσει ώστε οι προσλήψεις μακροχρόνια ανέργων με χαμηλότερο μισθό να μην επιτρέπονται σε περίπτωση που έχει προηγηθεί απόλυση.

Το εργοδοτικό κόστος για την ασφάλιση ενός εργαζόμενου μειώνεται κατά 2,9 ποσοστιαίες μονάδες κάτι που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις θα κερδίσουν περίπου 800 εκατομμύρια ευρώ. Και αυτό το μέτρο, δεν συνδέθηκε με την καταπολέμηση της ανεργίας. Θα μπορούσαν να θέσουν ως προϋπόθεση για τη μείωση των εισφορών, την πρόσληψη νέων υπαλλήλων. Δεν το έκαναν. Έτσι, είναι αμφίβολο αν το μέτρο θα οδηγήσει σε αύξηση των θέσεων απασχόλησης ή απλώς σε αύξηση των διανεμόμενων κερδών.

Τι απέμεινε ως «πρόβλημα» για τους εργοδότες: οι αποζημιώσεις απόλυσης. Ένα ακόμη βήμα γίνεται τώρα καθώς ενισχύεται ο θεσμός των «δανεικών» υπαλλήλων. Και ένα βήμα θα γίνει στο επόμενο στάδιο όταν θα μπει ξανά στο τραπέζι το ζήτημα της υποχρέωσης του εργοδότη να καταβάλλει αποζημίωση στον εργαζόμενο ακόμη και όταν αυτός θα βγαίνει στη σύνταξη.


Από fmvoice  μέσω ΓΡΕΚΙ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου