ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Κοκαλάκια πλεονασματικής ελεημοσύνης



Σε μια χώρα-πειραματόζωο και ταπεινωμένο προτεκτοράτο καθημερινών ιστοριών απίστευτης εξαθλίωσης κι αυτοχειρίας ως μόνης διεξόδου.. Σε μια ευρωπαϊκή ενωμένη φυλακή των ευρωπαϊκών λαών, σε μια λαιμητόμο των δικαιωμάτων για αυτοδιάθεση-αυτοπροσδιορισμό-αξιοπρέπεια... Σε μια κολυμπήθρα γεμάτη ακαθαρσίες, όπου μέσα της "αναβαπτίζεται" στα κίβδηλα ονόματα της "βιωσιμότητας χρεών" κι "εξόδου στις αγορές"(με τους δικούς τους μισάνθρωπους κερδοσκοπικούς όρους) κι εκφυλίζεται ανεπανόρθωτα κάθε στοιχειώδης έννοια... Που προσδιορίζει και χαρακτηρίζει την υπόσταση κάθε έλλογου όντος, κάθε ανθρώπινης κοινωνίας που θα ήθελε να αναγνωρίζεται ως δημοκρατική και...αυτόνομη...

 Και "θυσίες λαού" απλά (άλλη μια έννοια διαστρεβλωμένη και παραπαίουσα) σημαίνει:
α) Συνέχιση της ανοχής στην ατέλειωτη και προκλητικά άδικη καταβαράθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων βαθιά μέσα στην άβυσσο της δουλεμπορικής "κοινωφελούς"(για τις τσέπες της εργοδοσίας και τα κέρδη των "επενδυτών"-νεοφεουδαρχών) ομηρίας β) Συνέχιση της σιωπηλής αποδοχής κι άρα συναίνεσης στη σωρεία σκανδάλων που οι ίδιοι οι αυτουργοί κι ενορχηστρωτές τους μας πετάνε στα ζαλισμένα κι αποχαυνωμένα μούτρα. Και διαχρονικής υπεξαίρεσης και καταλήστευσης δημόσιου πλούτου μέσω υπερτιμολόγησης δημόσιων έργων, εξοπλιστικών προγραμμάτων κι άλλων "κοινωφελών για το κράτος και τους πολίτες" δραστηριοτήτων γ) Συνέχιση αδιαφορίας μπροστά στην προκλητικότατη γενική ατιμωρησία, με κάποια μικρά ψάρια που πιάστηκαν στα δίχτυα της "νομιμότητας" των "σκυλόψαρων", για να μην ταραχτούν τα ύδατα της κοινωνικής νοσηρής γαλήνης από τα ψαράκια-τροφή και υψωθούν στις διαστάσεις έως κι οργισμένου απρόβλεπτου τσουνάμι. δ) Και παράλληλη συνέχιση σιωπηλής στην ουσία ακρόασης  στο σωτηριολογικό σήμερα εμπαιγμό των ίδιων υπεύθυνων και φατριών. Που διέλυσαν δίχως ίχνους έγνοιας για την επόμενη ημέρα τα θεμέλια της οικονομίας, που τζογάρισαν τα χρήματα των ταμείων και τώρα τα "εξυγειαίνουν", που ισοπεδώνουν την Υγεία (άρα θέλουν θανάτους) και την Παιδεία (άρα θέλουν αμαθείς σκλάβους), που ρούφηξαν το μεδούλι της κοινωνίας και παρέδωσαν βορά τα "ασημικά της", τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους, τη φύση του τοπίου της, ό,τι μπορεί να αποτιμηθεί κι εξαργυρωθεί! Από εγχώριους μεγαλοσυνεταίρους και διεθνείς μεγαλοκαρχαρίες και μαφιόζους του χρήματος...

Και τώρα μας πετάνε κάτι κοκαλάκια της συμφοράς και της "πλεονασματικής ελεημοσύνης" και μας λένε ότι πρέπει να είμαστε κι ευγνώμονες;
Κι αυτά τα κοκαλάκια θα αλλάξουν τη ζωή εκατομμυρίων ανέργων και ημιαπασχολούμενων και συγχρόνως ημιπληρωμένων σε ημιμισθούς ημιχαρτζηλικιού και εργαζομένων που είναι απλήρωτοι για μήνες ή δεν ξέρουν αν η επιδημία λουκέτων τους πλήξει αύριο κιόλας;
Όπως αλλάζει η ζωή των ενοικιαζόμενων "εργαζόμενων" σε κοινωφελή δουλεμπορικά με κάτι 5μηνες-6μηνες ψωροσυμβάσεις και με άθλιους όρους-τροχοπέδη για κάθε σκέψη περί μελλοντικών σχεδίων φυσιολογικής κι αξιοπρεπούς ζωής; Πόση αξιοπρέπεια κι ευθιξία χωράει μέσα στο μοίρασμα του "πλεονάσματος"; Και πού καταλήγουν τα λεφτά των δανείων, μήπως στην πραγματική οικονομία; ή μήπως επιστρέφουν πάλι στις τσέπες της Διεθνούς των Τοκογλύφων;

Αν ο κόσμος, ο λαός, η κοινωνία, η συλλογική συνείδηση σε αυτόν τον τόπο διαθέτει έστω και κάποια εν υπνώσει αποθέματα τσίπας...ας τα ενεργοποιήσει! Κι ας δράσει!
Αρνούμενη να δεχτεί και υποψία υποκριτικότατων ψιχίων ελεημοσύνης.
Αρνούμενη να πληρώσει έστω και μισό ακόμη ευρώ σε παράλογα (κι ενάντια και σε κάθε σοβαρή λογική των Οικονομικών Επιστημών) χαράτσια και φόρους και για χιλιοπληρωμένους δρόμους στα μπλόκα αρχιλησταρχών που λέγονται διόδια.
Κι αρνούμενη να κάτσει έστω και λίγο ακόμη στον καναπέ, αλλά να βγει σε γειτονιές και πλατείες και να αλληλεπιδράσει, να αυτοοργανωθεί, να καταλάβει τα μέσα παραγωγής και να διεκδικήσει με όραμα και σθένος!
Περικόπτοντας με την οργή και νέμεσή της την υπόσταση κάθε πολιτικού και χρηματοπιστωτικού  παρασίτου! Δημεύοντας τις περιουσίες τις δικές τους και βάζοντας τέλος στον εφιάλτη της κατάσχεσης (μην ξεχνάμε ότι ήταν από την αρχή στο μάτι η ιδιοκατοίκηση ως τελευταίο οχυρό του ραγιά) των όποιων εναπομείναντων στον πολύ τον κόσμο, που ακόμα παραμιλάει σκυφτός και αποπροσανατολισμένος...

ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ Ή ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ (και μετά το "κρας-τεστ" των πειραματικών επερχόμενων εκλογών), Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΤΟΥ(Σ)...

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου