ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Αφιερωμένο στους κρατούμενους του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού: «"κι'όμως...ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ"



Ορμώμενος από του Ένοικου το κείμενο-παρομοίωση ολάκερου του "πολιτισμένου" κόσμου μας με μεγάλη πολυπρόσωπη και ύπουλη φυλακή: Η μεγαλύτερη ΦΥΛΑΚΗ όλων και η ανάγκη ΡΗΞΗΣ κι ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ  κι από αυτά τα θλιβερά γεγονότα:  Σύλλογος Θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ: Συμπαράσταση στον αγώνα των κρατουμένων του ΝΚ Κορυδαλλού και  ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ Σ'ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ: "Εικόνες από το κολαστήριο Κορυδαλλού", καταστάσεις ντροπιαστικές για την ίδια την "(καθόλου)ωραία κοιμωμένη"-κοινωνία σε μεγάλο δυστυχώς κομμάτι της ...αποφάσισα "να ξεσκονίσω τα κιτάπια μου". Για να βρω μια μικρή κι όμορφη ποιητική συλλογή, που'χε πέσει πριν λίγα χρόνια στα χέρια μου, με ποιήματα των κρατουμένων των φυλακών Αλικαρνασσού με τίτλο: "κι'όμως...ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ". Μια έκδοση δωρεά του Συλλόγου Συμπαράστασης Κρατουμένων "ΟΝΗΣΙΜΟΣ". Επέλεξα δυο από αυτά για να τα αφιερώσω στους κρατούμενους του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού «Άγιος Παύλος».

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ (ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ)!
(Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, ένα είναι ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ!)

ανιχνευτής




"Εικόνες"
Μάτια άδεια/ βλοσυρά σαν μαχαίρια ακονισμένα/ αξύριστα σαγόνια/ χωρίς δόντια/ ή με ένα χαμόγελο πλίνθινο/ όπως αυτών που δεν έχουν ονειρευτεί/ και δεν ελπίζουν σε τίποτα/ ένα αδιάκοπο σουλάτσο/ από κορμιά που γέρνουν μπροστά/ κουρασμένα από την αναμονή/ σ'ένα προαύλιο στολισμένο/ με χοντρό συρματόπλεγμα/ σαν οδόφραγμα στον ήλιο/ Διαταγές από το μεγάφωνο/ που ουρλιάζει/ να μην χαθεί η συνέχεια/ για να μην ακούγεται το κλάμα/ από όλες τις γωνιές της φυλακής 
Τ.Κ.

"Φαντασία"
Νυχτώνει γρήγορα/ μεγάλα σιδερένια κάγκελα/ κλείνουν τη μυρωδιά/ από το αγιόκλημα έξω/ και τα βήματα από τους φρουρούς/ παίρνουν τη σιωπή/ από τους δρόμους/ και από τους φυλακισμένους/ την ελπίδα/ Άσε τα μάτια σου να κοιτάζουν/ τα αστέρια/ και άκου τους καημούς/ από τους αναστεναγμούς/ φώτισε το βαρύ ίσκιο που ρίχνουν/ οι άνθρωποι/ το όνομά σου άλλωστε δεν είναι/ φαντασία;
Τ.Κ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου