ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Η ΕΦΟΡΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΥΚΕΣ


Αν κάποιος λέει δεν πληρώσει εντός 30 ημερών τους φόρους του θα του πάρουν το σπίτι, κινητά, ακίνητα κι αμίλητα κι αγέλαστα κι όλα! Και σταματάει εκεί και μ΄εχει αφήσει σε μια αγωνία...

Δηλαδή δεν θα τον δένουν στη μέση της πλατείας για 3 μερόνυχτα γδυτό, ξυρισμένο, να περνάνε οι υπόλοιποι να τον φτύνουν?

Δεν θα του ρίχνουν κι ένα χέρι ξύλο για συμμόρφωση?

Δεν θα τον θάβουν με το κεφάλι μόνο απέξω κάτω από τον ήλιο μέχρι να πει ήμαρτον?

Κι αν επιζήσει από όλα αυτά θα του επιτρέπουν να κυκλοφορεί ανάμεσα στους καθώς πρέπει νομοταγείς πολίτες? Δεν θα τα στέλνουν όλα αυτά τα μιάσματα σε κάποιο νησί τύπου «Απόδραση από Νέα Υόρκη» μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποβράσματα...

Δηλαδή, οφειλέτες της ΔΕΗ, των τραπεζών, και λοιπών ευγενών ιδρυμάτων?

Κι εκείνοι που θα επιβιώσουν χωρίς σπίτι, χωρίς, δουλειά, χωρίς φαΐ, χωρίς τίποτα, παρέα με τους ηλικιωμένους του σωματίου “και δεν πεθαίνουν κιόλας”... τι θα τους κάνουμε? Έτσι θα περιφέρονται καταναλώνοντας πολύτιμο αέρα?

Όχι δεν είναι σωστό. Νομίζω πως πρέπει να προχωρήσουμε δυναμικά και σ΄αλλα μέτρα αποτελεσματικά τα οποία να μην τρομοκρατούν απλά τον πολίτη. Να τον απειλούν ξεκάθαρα. Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου. Τι μισόλογα είναι αυτά? Εντός 30 ημερών... Σιγά μην τους το ανακοινώνουμε και με τρόπο μην τους συγχύσουμε!

Εν τω μεταξύ το νέο δυναμικό κίνημα που ονομάζεται «γιατί, αλλιώς τι? Ε? Τι?» όλο και γιγαντώνεται. Επίσης ισχύ αποκτά και το προκλητικό νεοεμφανιζόμενο «θα μου.....μια μάντρα........» όπως και το αρμονικότερο και φιλικό «ουκ αν λάβεις εκ του μη έχοντος». Και φυσικά το διαχρονικό «μολών λαβέ», που έχει αποκτήσει ένα διεθνή χαρακτήρα χάρη στην απαράμιλλη έκφραση του Leonidas -Gerard - come and get them!


To διαβάσαμε στις ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ- ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου