ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Όταν η δημοκρατία λιμοκτονεί, γιατί με πολύ απλά λόγια: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΛΑΟΣ!


του ανιχνευτή

Γιατί είναι πολιτικά επιεικώς απαράδεκτες (μέσα, βεβαίως, στα πλαίσια υποτιθέμενων δημοκρατικών καθεστώτων) οι περίφημες "πράξεις νομοθετικού περιεχομένου" της κυβέρνησης; Όπως η τελευταία με το "έτσι γουστάρω και έτσι κάνω"-λουκέτο της ΕΡΤ.

Μα γιατί, πολύ απλά ιδωμένα, ακυρώνουν με το πλέον αντιδημοκρατικό πνεύμα την ουσία κι ευρυθμία του χιλιοταλαίπωρου, στα χέρια λογής δικτατορίσκων, πολίτευμα της δημοκρατίας. Που είναι η ακόλουθη, με δυο φράσεις:
 Η εκλεγμένη απ'το λαϊκό εκλογικό σώμα κυβέρνηση προτείνει 
 και η βουλή αποφασίζει.

 Και κανένα μνημόνιο ή διεθνής σύμβαση ή νόμος του κράτους δεν νομιμοποιείται να καταργήσει το παραπάνω.

Αλλά αυτό που συμβαίνει εδώ και καιρό: η κυβέρνηση νομοθετεί κατά το δοκούν και η βουλή υποχρεώνεται απλώς να επικυρώνει!

Οπότε η όποια αναφορά στη λέξη δημοκρατία (από πολιτικά, δημοσιογραφικά κι οποιαδήποτε άλλα χείλη), για να μασκαρέψει με δημοκρατική στολή αυτή την πολιτική πτώση στην παρανομία και την εικόνα αποκαρδιωτικής παρακμής των θεσμών, είναι απλώς μια γελοία αναφορά που στερείται κάθε νοήματος. Ηθικού, πνευματικού, πολιτικού και σύμφωνου με την έννοια της ορθής λογικής. Άλλη μια βιασμένη έννοια στον τόπο που πριν δυόμισι χιλιετίες την είχε υψώσει σε πρωταρχική αξία ζωής. Και που όποτε συμφέρει τους αυτόκλητους πνευματικούς ταγούς και φωνασκούντες πολιτικούς-τηλεπωλητές αρχαίου ελληνικού πνεύματος, ανακαλούν και προβάλλουν ως πρότυπο εκείνες τις εποχές...

Ας ξαναγυρίσουμε στις στις σημερινές εποχές καθαρής παράνοιας και τις "πράξεις νομοθετικού περιεχομένου", που σαν τους νεοβαρβάρους πλιατσικολόγους εισβάλλουν και λεηλατούν. Ό,τι έχει απομείνει στο κακοποιημένο κουφάρι του θεσμού της δημοκρατίας, ο οποίος υποτίθεται πάντα πως εξασφαλίζει τα βασικά κι αναφαίρετα δικαιώματα των-ο μεγαλοτραπεζίτης Θεός να τους κάνει "πολιτών":
στην εργασία και στέγαση(έρχονται και οι κατασχέσεις σπιτιών για να μπει "κερασάκι στην τούρτα της ανάπτυξης!"), στην Υγεία , στην δημόσια δωρεάν Παιδεία και γενικά σε μια αξιοπρεπή ζωή...
 Μια φούσκα δημοκρατίας, μια ελεεινή παρωδία, στην οποία συμβιβάζονται και την οποία αποδέχονται μόνο οι άβουλοι υπηρέτες και οι φυλακισμένοι που διακατέχονται από το σύνδρομο της ιδρυματοποίησης. Δηλαδή ένα συντριπτικά σεβαστό τμήμα του λεγόμενου "λαού!" Όπου η μόνη έκφρασή του στα ζητήματα που αφορούν την ίδια του τη ζωή (και το μέλλον των επερχόμενων γενεών) αποτελεί το κάθε 4 χρόνια, άρτια δημαγωγικά στημένο, "εκλογικό πανηγύρι".
Κομμένο και ραμμένο στο διανοητικό επίπεδο της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων, όπως τους έχουν τσεκάρει επιστημονικά οι "σφυγμομετρητές" και εκπαιδεύσει η κοινωνική μηχανική της υποταγής συνειδήσεων. Και μετά το σώου των εκλογών τι έχει στη διάθεσή του ο "κυρίαρχος λαός" (εδώ κι αν είναι για γέλια!), εκτός από αδεια κελύφη μεγαλόστομων υποσχέσεων και καμιά στην ουσία ενεργή συλλογική συμμετοχή στις διαδικασίες διακυβέρνησης; Μα φυσικά ένα μεγάλο δημοκρατικό ΦΙΜΩΤΡΟ και συκοφαντίες σε βάρος του, ξύλο με το καντάρι, φυλάκιση αν...διαπράξει την ανομία της διαμαρτυρίας!

Μην ξεχνάμε όμως τις πράξεις "νομοθετικού περιεχομένου".

 Ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα μπορούσε, αν ήθελε, να ελέγχει τα τυπικά, εξωτερικά στοιχεία συνταγματικότητάς τους ή μη και να μην τις υπογράφει, μπλοκάροντάς τες.
 Aλλά...για ποια δημοκρατία μιλάμε βρε πατριώτες;

Ωστόσο, ο άμεσα υπεύθυνος για τον έλεγχο της διαγωγής και ορθής λειτουργίας της δημοκρατίας και τη διατήρηση της νομιμότητας που χωρίς αυτή δεν υφίσταται εξ'ορισμού αυτό το πολίτευμα, είναι ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ: ο λαός μιας χώρας που θέλει ακόμα να την αποκαλούν δημοκρατική! Ένας λαός με αυτοσεβασμό, οξυμμένα δημοκρατικά ανακλαστικά και υψηλή αίσθηση δικαιοσύνης να τον εμπνέει. Ώστε να αντιδράει ανάλογα κάθε φορά που καταστρατηγούνται τα δικαιώματά του και η ευρυθμία των θεσμών. Πόσο περισσότερο όταν οι εκλεγμένοι απ'τον ίδιο (ή έστω ένα σημαντικό κομμάτι του) δημόσιοι άρχοντες ή "λειτουργοί" τον οδηγούν σε κοινωνική γενοκτονία και τις τράπεζες σε νεκρανάσταση με νύχια και δόντια και τους τοκογλύφους σε αυξανόμενη κερδοφορία...

Στη χώρα του μέχρι τώρα κυνηγιού του βολέματος, της λαμογιάς, ρεμούλας, εξαπάτησης, κακοτεχνιών, υπεξαιρέσεων και μάσας μικρών(στο βαθμό των ψίχουλων που τους αναλογούσαν)-μικρομεσαίων-μεγάλων-υπερμεγεθών στομάτων, της μέχρι τώρα συνήθειας στο  "δανεικώς ζειν", της εργασιακής πλέον δουλείας, και υπογραφόμενης θανατικής καταδίκης ενός πολύ μεγάλου μέρους του πληθυσμού...
 Σε αυτή τη χώρα, όπου η αυξανόμενη δυναμική και η δημιουργική σύνθεση των εξαιρέσεων θα πρέπει να δώσει μάχη για να υπερκεράσει τις παθογένειες των θλιβερών κανόνων(από τα κάτω ως τα πάνω), το κρίσιμο ερώτημα θα έλεγε κανείς πως είναι:

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΛΑΟΣ;

(ή ένα αποδομητικά ανομοιογενές αν και ομοιοπαθές, κομματικοπολτοποιημένο, κοντόφθαλμο, οχυρωμένο στη χιμαιρική αυταπάτη του "ο σώζων εαυτόν σωθήτω", ζαλισμένο συνονθύλευμα; ) 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου