ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Συνθέτοντας το δικό μου ΕΔΩ



Είμαι εγώ που ο εγκέφαλος δεν καπελώνει την καρδιά, που οι πιο μύχιες και διάφανες σκέψεις μού προσφέρουν απάτητο καταφύγιο...

Ποιος είσαι εσύ που πεισμώνεις να με σύρεις έξω για να νιώσεις ασφαλής..;
Ποιος είσαι συ που αντιγράφεις την αράχνη, γνέθοντας θανάσιμο ιστό για τους "ταξιδευτές"...Αυτούς που δεν βαδίζουν πάνω στη "διπλή ευθεία γραμμή της μέσης του οδοστρώματος". Αυτούς που επιλέγουν δύσβατες, κακοτράχαλες, συχνά ερημικές και μοναχικές διαδρομές. Αυτούς που δεν τους αφορούν τα "συμφέροντα πακέτα ταξιδιωτικών προσφορών".

Είμαι εγώ που τα μυστήρια γύρω μου και τα ερωτήματα που γεννούν ερωτήματα με κάνουν πιο απλό! Ποια εκστατική ατραπός μας προσμένει αν η διαίσθηση απαλλαγεί από τις εσωτερικές φλυαρίες και τα σχόλια;

Μα εσύ! Ποιος θεός νομίζεις ότι είσαι εσύ; Όλος αυτός ο σοβαροφανής σκουληκιασμένος συρφετός από θεΐσκους που πολτοποιούν αθεράπευτους υπήκοους...
Ποιοι είστε όλοι εσείς που στις εξηγήσεις κατέχετε το μονοπώλιο; Που τις υλικές και διανοητικές σας υψώνετε μάντρες για να συνωστίζονται μέσα τα πλήθη των-πώς σας αρέσει να το θέτετε;  εκπαιδευμένων "άτριχων μαϊμούδων" σας;

Όμως εγώ δεν δύναμαι να καταχωρηθώ! Δεν θα βρείτε διαπιστευτήρια πολιτικής ορθότητας ή ανορθοδοξίας, σημαιούλες να κραδαίνω, δεν θα με δείτε με εμβατήρια να ριγώ, από προσκολλήσεις και ταυτίσεις να καταπίνομαι, με συλλογές αντικειμένων να καταγίνομαι, φορεσιές γεμάτες στάμπες και μπαλώματα δικά σας να φορώ. Γιατί ο στόχος μου είναι η πληρότητα μες στον πλούτο της "γύμνιας μου". Και δύναμή μου η αυτοτροφοδοτούμενη γεννήτρια της "αδειοσύνης μου"...

Γιατί εγώ με την ανεξαρτησία της θέλησης συντοφιά, ως δυσκολοαποκτούμενο μα ανεκτίμητο τρόπαιο και τη γνώση ότι κάθε φευγάτη στιγμή...είναι το τέλος και συνάμα η αναστημένη αρχή...θα βρίσκομαι ΕΔΩ!

 Κι ακόμη καλύτερα: αυτοί που θα'ρθουν πιο "γυμνοί" και "άδειοι" από εμένα, θα πάνε ακόμα πιο μακριά, ενόσω βρίσκονται ΕΔΩ! Τόσο που οι σειρήνες και οι τελάληδές σας δεν θα'χουν λόγο ύπαρξης, ως αόρατοι πια. Και οι δικλείδες ασφαλείας σας θα είναι εντελώς ανίσχυρες. Και σεις, οι τεχνητές πραγματικότητές σας και η αρρώστια σας... θα συνιστούν απλώς μια θλιβερή-γέννημα κακών εποχών ανάμνηση...

Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου