ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ρομποτοποίησης κινδύνων ανάγνωσμα...

Παραφράζοντας τη γνωστή λαϊκή ρήση "όλα τα 'χει η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε", θα μπορούσαμε να πούμε ότι: "όλα τα'χει η Μαριορή, ο terminator της έλειπε". Θεωρώντας ως "Μαριορή" τον κόσμο που ζούμε, με όλα τα συσσωρευμένα προβλήματα που πηγάζουν από την πρωτοφανή άνιση κατανομή του πλούτου και την όλο και πιο ανησυχητική κατάχρηση εξουσίας από τους πολυεθνικούς κολοσσούς σε βάρος των λαών και τις μονοπωλιακές πρακτικές τους, την υποπρολεταριοποίηση των πληθυσμών, την ολοένα και μεγαλύτερη παγκόσμια αστυνόμευση ελέω "τρομοκρατίας" made by the western secret services κτλ. Και ως "φερετζέ" την ολοένα μεγαλύτερη πρόοδο της τεχνοεπιστήμης που μοιάζει να φλερτάρει επικίνδυνα με τα όρια της μη αναστρεψιμότητας όσον αφορά την μη συνετή διαχείριση και διαφαινόμενη αδυναμία ελέγχου των δημιουργημάτων της. Οπότε ίσως και να μη φαντάζει και τόσο ευφάνταστο το σενάριο των γνωστών ταινιών "επιστημονικής φαντασίας" με ήρωα τον "Εξολοθρευτή" (Terminator), σ'ένα δυστοπικό και όχι τόσο μακρινό μέλλον, όπου οι Μηχανές αποτελούν το νέο τύπο πανίσχυρου δυνάστη του ανθρώπινου είδους. Και αυτές οι σκέψεις μας έρχονται αβίαστα όταν μαθαίνουμε για  κάποιες όχι και τόσο πολυακουσμένες πτυχές της επικαιρότητας: 

Τα ρομπότ επινόησαν δική τους γλώσσα σε πείραμα Τεχνητής Νοημοσύνης

Επιστήμονες του Facebook αναγκάστηκαν να τερματίσουν ένα πείραμα τεχνητής νοημοσύνης που διενεργούσαν, καθώς τα δύο ρομπότ που συμμετείχαν άρχισαν να επικοινωνούν σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε κανείς άλλος εκτός από αυτά.
Τα chatbots ονόματι Alice και Bob άρχισαν να συνομιλούν με έναν τρόπο που έδειχναν να καταλαβαίνουν μόνο οι δυο τους, με τους ειδικούς να τα παρατηρούν αποσβολωμένοι πριν αναγκαστούν να τερματίσουν το πείραμα.
Τα δυο ρομπότ είχαν προγραμματιστεί ώστε να μιλούν αγγλικά και να διαπραγματευτούν την ανταλλαγή καπέλων, βιβλίων και μπαλών.
Αλλά πολύ γρήγορα τα ρομπότ τροποποίησαν την αγγλική γλώσσα και χρησιμοποιούσαν μόνο κάποιες από τις λέξεις, τις οποίες επαναλάμβαναν, δείχνοντας έτσι να μπορούν να επικοινωνήσουν πιο εύκολα.
Ο καθηγητής ρομποτικής Κέβιν Γοργουίκ (Kevin Warwick) δήλωσε σχετικά με το πείραμα:
«Αυτό είναι ένα απίστευτα σημαντικό επίτευγμα, αλλά όποιος πιστεύει ότι δεν είναι επικίνδυνο, εθελοτυφλεί. Δεν γνωρίζουμε τι λένε αυτά τα ρομπότ. Όταν έχεις ένα ρομπότ που έχει την ικανότητα να κάνει κάτι σε πραγματικό επίπεδο, όπως τα στρατιωτικά ρομπότ, τότε θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο. Αν το ένα από τα δύο πει “Γιατί να μην κάνουμε αυτό” και το άλλο πει “Ναι” και πρόκειται για στρατιωτικά ρομπότ, τότε έχουμε μια σοβαρή κατάσταση».

Ο ίδιος συμπλήρωσε πως: «Αυτή είναι η πρώτη καταγεγραμμένη επικοινωνία αλλά θα υπάρχουν και άλλες που δεν θα έχουν καταγραφεί.

Το παραπάνω πείραμα φαίνεται πως επιβεβαιώνει και τις φοβίες του δισεκατομμυριούχου Έλον Μασκ (σύνδεσμος:  Επανάσταση των Ρομπότ: 1000 Ειδικοί, μαζί τους και ο Στίβεν Χόκινγκ Προειδοποιούν για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΒΙΝΤΕΟ), ), ο οποίος πριν λίγο καιρό βρέθηκε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Mr Facebook, Μαρκ Ζούκερμπεργκ σχετικά με τους κινδύνους που κρύβει η τεχνητή νοημοσύνη.

το διαβάσαμε ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου