ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Δυο λόγια προς το "νόμιμο τσιφλικά"



Φορολόγησε το δικαίωμά μας στη στέγη
Φορολόγησε το δικαίωμά μας στην εργασία
Φορολόγησε το δικαίωμά μας στη δημιουργία
Φορολόγησε το δικαίωμά μας στη Γνώση
Φορολόγησέ μας το δικαίωμά μας στην αξιοπρέπεια
Φορολόγησέ μας το δικαίωμά μας στην αλληλεγγύη.

Ψαλίδισε τα πέτρινα χρόνια των γονιών μας
που μόχθησαν χρόνια πολλά σαν τα σκυλιά
μήπως και βρούμε μια καλύτερη ζωή εμείς.

Φορολόγησε το δικαίωμα στην ύπαρξη,
τον ερχομό μέσα στους κόλπους σου της νέας ζωής,
την ίδια την αναπνοή μας.

Αλλά...
Με τον υπόκοσμο, τα όργανά του
και της ανομίας τη νομιμότητά του
δεν δύναται να είσαι ευγενικός,
μήτε συγκαταβατικός και πρόθυμος,
μήτε να τούς γυρνάς και τ'άλλο μάγουλο-
πράγμα αφύσικο και νοσηρό για ελεύθερους ανθρώπους.


Γι'αυτό να ξέρεις...
 νόμιμε εγκληματία και νταβατζή,
φοροεισπραχτικό θεριό με δημοκρατική προβειά... 
εσύ πόρνη της πολυεθνικής δικτατορίας,
εσύ συνέταιρε της ολιγαρχικής αλητείας,
εσύ γιάφκα της μιντιακής τρομοκρατίας, 
χωνευτήρι των ιδεολογικών πρoσήμων εσύ,
εσύ των υποταχτικών υπηκόων κατασκευαστή...
...ότι όσο πιο ύπουλα μάς σφίγγεις τα λαρύγγια
τόσο θα σε περιφρονούμε, θα σε φτύνουμε, θα σε ραπίζουμε
όπου κι αν σε βρίσκουμε...

Κι όσο πιο πολύ
τα βρωμόχερά σου χώνεις μέσα
στις έτσι κι αλλιώς καχεκτικές μας τσέπες
τόσο πιο πολύ θα πιάνεις τα @@ μας
για να τ'ανακουφίζεις κι από τη φαγούρα!
(όπως ένας παλιός φίλος συνήθιζε να λέει).

Καθόλου άδικο, δεν νομίζεις;


 ανιχνευτής


"Όταν οι πρώτοι άνθρωποι πλούτισαν αρκετά, ώστε μια συμμορία για την καταπίεση και την εκμετάλλευση των άλλων, γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε σήμερα κράτος. Το κράτος είναι η μετεξέλιξη μιας συμμορίας από μπράβους. Οι νόμοι είναι η μετεξέλιξη ενός καταλόγου με τις επιθυμίες των πλούσιων δουλοκτητών. Το κράτος διευκολύνεται στη διακυβέρνηση αυτού του νέου είδους υπηκόων χάρη σε δύο εξελίξεις: η πρώτη είναι ότι ο μηχανισμός της ποδηγέτησης γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος και αδιαφανής για τους ποδηγετούμενους· η δεύτερη είναι η εξέλιξη των δημόσιων πηγών πληροφοριών στις τελευταίες δεκαετίες. Μ’ αυτόν τον πανταχού παρόντα μηχανισμό των πληροφοριών και την επιρροή των σχολείων στους απροστάτευτους εγκεφάλους των ανήλικων μελών του πληθυσμού, μπορεί κανείς να εξαπατήσει ακόμα και έξυπνους ανθρώπους, σε βαθμό που να πανηγυρίζουν για την ίδια τη θανατική καταδίκη τους."
Ε. Α. ΡΑΟΥΤΕΡ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου