ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Σε αυτή την απέραντη κοινωνία θεάματος ο άνθρωπος καταντάει σκιά του εαυτού του.


" Στο μέτρο που η κοινωνία ονειρεύεται την αναγκαιότητα, γίνεται αναγκαίο το όνειρο. Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της αλυσοδεμένης σύγχρονης κοινωνίας, που σε τελευταία ανάλυση εκφράζει μόνο την επιθυμία της να κοιμηθεί. Το θέαμα είναι ο φύλακας του ύπνου αυτού.

Εκεί όπου ο πραγματικός κόσμος μετατρέπεται σε απλές εικόνες, οι απλές εικόνες γίνονται όντα πραγματικά, καθώς και τ'αποτελεσματικά κίνητρα μιας υπνωτισμένης συμπεριφοράς.

Ο θεμελιακά ταυτολογικός χαρακτήρας του θεάματος είναι απόρροια του απλού γεγονότος ότι τα μέσα του αποτελούν συνάμα και το σκοπό του. Είναι ο ήλιος που δε βασιλεύει ποτέστην επικράτεια της αυτοκρατορίας της σύγχρονης παθητικότητας.Φωτίζει όλη την επιφάνεια του κόσμου και κολυμπά απεριόριστα μες στη δόξα του.

Το θέαμα υποτάσσει τους ζωντανούς ανθρώπους, στο βαθμό που τους έχει υποτάξει πλήρως η οικονομία. Δεν είναι τίποτ'άλλο από την οικονομία που αναπτύσσεται για τον εαυτό της.

Στη ρίζα του θεάματος βρίσκεται η πιο παλιά κοινωνική εξειδίκευση, η εξειδίκευση της εξουσίας. Το θέαμα, κατά συνέπεια είναι μια εξειδικευμένη δραστηριότητα που μιλά εξ ονόματος όλων των άλλων. Είναι ο διπλωματικός εκπρόσωπος της ιεραρχικής κοινωνίας, ο διαπιστευμένος σε αυτή την ίδια, όπου κάθε άλλος λόγος απαγορεύεται. Το πιο μοντέρνο είναι, μες στο θέαμα, και το πιο αρχαϊκό.

Το θέαμα είναι η αγόρευση της τωρινής τάξης πραγμάτων με θέμα τον ίδιο της τον εαυτό, που δεν επιτρέπει παρέμβαση, ο εγκωμιαστικός της μονόλογος. "

Τα παραπάνω ήταν επιλεγμένα αποσπάσματα από το μνημειώδες βιβλίο του Γκυ Ντεμπόρ "Η κοινωνία του θεάματος", Εκδοτική Θεσσαλονίκης.
Το βιβλίο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1967 στη Γαλλία και φυσικά παραμένει πάντα επίκαιρο. Σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ.
Να επισημάνω κι εγώ ότι η απέραντη αυτή κυριαρχία της "θεαματικής εκτόνωσης", των καταιγιστικών εικόνων και των συνοδευτικών ήχων που ερεθίζουν τα κατώτερα συναισθήματα των ανθρώπων, του ηθελημένου κιτς και της προώθησης της αποδοχής φαντασιακών σημασιών ως κάτι το πραγματικό, της επελαύνουσας α-νοησίας μέσω του θεάματος, της στομφώδους κενότητας, της οφθαλμολαγνείας και του πιο γλοιώδη μιμητισμού, της τροφοδότησης ενός παντελώς ανούσιου σταρ σύστεμ, αποτελούν πολύ σημαντικά εργαλεία κατασκευής χειραγωγούμενων υπηκόων και παθητικών υποτακτικών.
 Σε αυτή την απέραντη κοινωνία θεάματος ο άνθρωπος καταντάει σκιά του εαυτού του. Αυτού που θα μπορούσε να γίνει. Αυτού που θα διαμόρφωνε την πραγματικότητα ανάλογα με τις αληθινές του ανάγκες και τις ικανότητες και τα ταλέντα του. Και δεν θα επέτρεπε σε μια ξένη προς αυτόν πραγματικότητα να τον υπνωτίσει. Και να τον καταπιεί.

Τέλος, παραπέμπουμε σε κάποια δικά μας παρεμφερή κείμενα:
Στις κοινωνίες των "συνενώσεων του πλούτου" δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία ούτε ελευθερία, υπάρχει όμως εκτόνωση των μαζών σε "θεαματικές αρένες"..
 Της ζωής δεν της αξίζει να είναι ταινία και μάλιστα αρρωστημένη!

 ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου