ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Παραμιλητό μέσα σ'ένα "κενό" του συνηθισμένου χρόνου...




Μία παύση στους αλλεπάλληλους πυροβολισμούς και στα σαδιστικά προστάγματα της καθημερινής συλλογικής φρενοβλάβειας.
Ένα (προσχεδιασμένο;) μπλακ-άουτ.
Μια στιγμή που τρυπάει το γραμμικό βασανιστή χρόνο και τους απάνθρωπους κλειδοκράτορές του. Ένα ξόρκι από μέσα που παγώνει το χρόνο, δημιουργούς και θύματά του.
Μια αρυτίδωτη ηρεμία που μοιάζει με διαταραχή στα μάτια της "λογικής". Αυτής που ενσωματώνει στα κελιά της τη συμβατή με τους γρήγορους ρυθμούς του χαμού και τις τρελαμένες προτεραιότητες πλειοψηφία.
Και, έστω και για λίγο ή για όσο διαρκέσει ίσως, μια απαλή παράδοση στην αγκαλιά μιας πλανεύτρας μελαγχολίας.

Που αιωρείται σαν αερικό μέσα στις πνιγηρές διαδρομές μιας μουντής μετα-βιομηχανικής σιωπής. Περνάει βιαστικά γύρω από τις κοιμισμένες ρέπλικες του έμψυχου ανθρώπινου όντος, υγραίνεται από τη σκοτεινή βροχή και νιώθει τη βρώμα που αυτή μεταφέρει αλλά δεν αναμειγνύεται με αυτή. Αφουγκράζεται τα αδιέξοδα και τα ψέματα της συναινετικής πτώσης, συλλαμβάνει ψιθύρους παράξενων υποσχέσεων απελευθέρωσης και υπέρβασης και γοητεύεται από την επαφή της επίσης συγκρατημένης, στοχαστικής μελαγχολίας που συναντάει μέσα σε αυτά τα τοπία της απώλειας.
Που ανακαλύπτει πρωτότυπες χορευτικές κινήσεις διαφυγής όταν νιώθει τον κλοιό της νεκρής κουλτούρας και των πρακτόρων της να σφίγγει γύρω της.
Που μετατρέπει την αδυναμία της σε δύναμη, την καθήλωσή της σε σχέδιο απαγκίστρωσης. Απόδρασης. (https://www.youtube.com/watch?v=RQSmfzfg2MY)
Που λυγίζει αλλά δεν σπάει, βρίσκει τη δύναμη να σηκωθεί από κάτω ακόμα κι αν στάζει αίμα, θλίψη και πικρία και τελικά...αισιοδοξεί.
Για τη χαραμάδα, τη ρωγμή μέσα στο σκοτάδι, που θα της επιτρέψει να ξεχυθεί στο χώρο που θα φωτίσει με τη δική της αυτόφωτη λάμψη.

Πού ξέρεις;  Ακόμα και στον πιο άβολο, κακοτράχαλο και παράξενο δρόμο δεν είναι καθόλου απίθανο να βρεις και καλή παρέα.



ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου