ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Land of oportunity - Η "γη των ευκαιριών"



“And when I speak, I don’t speak as a Democrat. Or a Republican. Nor an American. I speak as a victim of America’s so-called democracy. You and I have never seen democracy - all we’ve seen is hypocrisy. When we open our eyes today and look around America, we see America not through the eyes of someone who has enjoyed the fruits of Americanism. We see America through the eyes of someone who has been the victim of Americanism. We don’t see any American dream. We’ve experienced only the American nightmare.“ .. (Malcolm X)

" Kαι όταν μιλώ, δεν μιλώ ως Δημοκράτης. Ούτε ως Ρεπουμπλικανός. Ούτε ως Αμερικανός. Μιλώ ως θύμα της λεγόμενης αμερικανικής "δημοκρατίας". Εσύ κι εγώ δεν έχουμε ποτέ δει τη δημοκρατία- όλα όσα έχουμε δει είναι η υποκρισία. Όταν ανοίξουμε τα μάτια μας σήμερα και κοιτάξουμε γύρω μας την Αμερική, βλέπουμε μια Αμερική όχι μέσα από τα μάτια κάποιου που έχει απολαύσει τα "φρούτα" (ή δώρα) του Αμερικανισμού. Δεν βλέπουμε κανένα αμερικάνικο όνειρο. Έχουμε μόνο βιώσει τον αμερικάνικο εφιάλτη " ΜΑΛΚΟΛΜ Χ 

το είδαμε στο cartoonpolitics

( Kι εμείς σήμερα βιώνουμε τον "ευρωπαϊκό εφιάλτη". Των Σειρήνων της πολλά υποσχόμενης κάποτε "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης". Που δεν άργησε να μετατραπεί σε ολοκληρωτισμό υπό την εποπτεία της καγκελαρίας και των Δυτικών τοκογλύφων. Και των εγχώριων για κάθε χώρα συνεταίρων τους )


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου