ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

... και ο χιονιάς κάνει τα κόκαλα να ριγούν...


Διαβάζουμε: Στην «κατάψυξη» όλη η χώρα

Κι αναρωτιόμαστε: και οι άστεγοι; Που ίσως έχουν ξεπεράσει τις 40.000 σε όλο το προτεκτοράτο των τοκογλύφων; Και οι χιλιάδες πια οικογένειες χωρίς ρεύμα και με άδεια στομάχια από την ανέχεια της "ανάπτυξης;"; Και οι τόσες και τόσες μονογονεϊκές οικογένειες χωρίς ρεύμα, χωρίς χρήματα, χωρίς θέρμανση; Εκτός ίσως από κάτι μίζερα μαγκάλια που οι αναθυμιάσεις τους σβήνουν ζωές που δεν πρόλαβαν ακόμα να ζήσουν, όπως της 13χρονης μικρούλας απ'τη Σερβία. Για την οποία άκουσα εγώ με τα ίδια μου τα αυτιά και μια ατάκα συμπόνοιας από κάτι θαμώνες καφενείου: " εντάξει, κρίμα ήταν, αλλά τι να πουν με αυτά που τραβάνε και οι Έλληνες;"
"Τι να πουν;" Να καταλάβουν επιτέλους ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι υποφέρουν για τους ίδιους λόγους και έχουν τους ίδιους καημούς και πάνω απ'όλα αγωνίες! Όπως το να επιβιώσουν (! Α ρε Βίκτωρ Ουγκώ με τους "Άθλιους" και συ Τσαρλς Ντίκενς με τον "Όλιβερ Τουίστ", πόσο διαχρονικά επίκαιροι είστε!) από έναν ανελέητο χιονιά κι από μια πολύ πιο ανελέητη συμμορία "υψηλά ιστάμενων". Που αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα όντα ως τρόφιμους των Άουσβιτς και Νταχάου κι "όποιος ζήσει έζησε!" Είτε είναι αυτοί Έλληνες ψηφοφόροι και μη, είτε μετανάστες από την Αφρική, είτε ελληνόπουλα, αλβανάκια, σερβάκια, ρουμανάκια και πακιστανάκια, που αν και υποφέρουν δεν μπορούν με την παιδική τους αθωότητα να κατανοήσουν ότι στον κόσμο των ενηλίκων η ανθρώπινη ζωή μετράει πολύ-μα πολύ λιγότερο! Από τις "επενδύσεις" των πολυεθνικών που ξεζουμίζουν ολόκληρες χώρες και ξεσπιτώνουν ολόκληρους λαούς. Από τα κερδοσκοπικά και σαδιστικά τερτίπια με τις τιμές του πετρελαίου και δωρεάν (ΟΠΩΣ ΘΑ ΟΦΕΙΛΕ ΝΑ ΙΣΧΥΕΙ!) κοινωνικών αγαθών σαν το ρεύμα. Από  τα μεγαλεπήβολα σχέδια εξόδου στις "αγορές" όπου το κέρδος δεν χωράει ανθρώπους...Από τα γκαρίσματα και τις τσιριμόνιες στο θέατρο της Βουλής, για τα μάτια των καρπαζοεισπραχτόρων ψηφοφόρων-θεατών. Που ακόμα αναμένουν "φως στο τούνελ" από αυτούς που μόνο μέσα σε τέτοια σκοτάδια έχουν εκπαιδευτεί να κινούνται και να υπάρχουν...
 Και ο χιονιάς κάνει τα κόκαλα να ριγούν. Και τις συνειδήσεις να βυθίζονται σε ένα ολοένα πιο υπνωτικό λήθαργο... όπως εκείνον του...θανάτου;

ανιχνευτής

(Η εικόνα του πεινασμένου και ξεπαγιασμένου βιοπαλαιστή πάρθηκε από το ΓΡΕΚΙ )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου