ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Το γαϊτανάκι


αυτό το γαϊτανάκι που το 'μάθαν τα παιδιά;
]

Ποιος παίρνει την ευθύνη να μας διδάξει τον κόσμο;

Ποιος είναι εκείνος που τον γνωρίζει τόσο καλά;

Ποιος με τόση σιγουριά μας έμαθε πως το σκυλάκι κάνει γαβ και η γάτα κάνει νιάου;

Έχετε παρατηρήσει πόσο διαφορετικό είναι κάθε γάβγισμα ή νιαούρισμα και πόσο μοιάζει ο ήχος που κάνουν στα αλήθεια αυτά τα ζώα με την απλοποίηση που επιδέχονται μέσω της γλώσσας μας;
Οι σκύλοι και οι γάτες θα γελούσαν μαζί μας. Σαν να ακούς κάποιον να μιλάει μία ξένη γλώσσα με πολύ κακή προφορά!

 Πόσο από τον πραγματικό ήχο ακούνε τα αφτιά μας;

Με πόση έπαρση νομίζουμε ότι κατέχουμε τον κόσμο!


-Τι είναι αυτό; σε ρωτάει ένα δίχρονο παιδί και ντρέπεσαι να του απαντήσεις.

Δεν είσαι σίγουρος πως γνωρίζεις την πλήρη αλήθεια,
 νιώθεις πως θα πεις ψέματα.
 Νιώθεις πως δε γνωρίζεις τίποτα.
Πως εκείνο το παιδί κατανοεί περισσότερα από εσένα. 
Συναισθάνεται κάθε διαδικασία , κάθε ήχο, κάθε εικόνα από την αρχή.
Βλέπεις το θαυμασμό του για τον κόσμο.
Τα μάτια του που επικεντρώνονται και βυθίζονται στο πιο απλό και θαυμαστό.
Στο φύλλο που το παρασύρει ο αέρας, στο βουητό μιας μέλισσας, στη μπάλα, που ώ! τι θαύμα κατρακυλάει στην κατηφόρα,στα πουλιά που πετάνε,στους καρπούς των δέντρων, στη μυρωδιά των λουλουδιών...  και τότε σε κατακεραυνώνει η ερώτηση.

-Τι είναι αυτό; 

Και  καταλαβαίνεις.
Γιατί ο κόσμος είναι ένα γαϊτανάκι που όλο τυλίγεται, αλλά ποτέ δεν ξετυλίγεται.
Γιατί είναι τόσο βαρετά επαναλαμβανόμενος.

Θα δοθεί η απάντηση : Είναι μία πεταλούδα. 
Και να η ισοπέδωση!
Το αντιλαμβάνομαι σε κάθε μονολεκτική  απάντηση.

Βάζουμε τον κόσμο σε "κουτάκια" για να τον κατανοήσουμε, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα "δικό μας κόσμο" μέσα στον κόσμο και μετά τον μεταφέρουμε στα παιδιά μας.

Γιατί..
Κανένας! 
Κανένας δε μας έδωσε την ευκαιρία.
Να τον ανακαλύψουμε μόνοι μας.
Να τον γευτούμε.
Έπρεπε γρήγορα να μάθουμε όσα ξέρουν οι μεγάλοι, 
για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους.
Όλα εκείνα που έμαθαν παλιά από κάποιους άλλους μεγάλους...
Ο φαύλος κύκλος της γνώσης.
Μέχρι να πάμε σχολείο και να μας αναλάβει η υπνο- παιδεία.


  Πόσο διαφορετικός θα μπορούσε να είναι ο κόσμος αν απλά...
αλλάζαμε οπτική....

          νάμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου