ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Μια σειρά από ερωτήματα... μέσα σε ερωτήματα



Κατά πόσο οι σκέψεις μας είναι...ολόδικές μας;

Πόσο οι λέξεις με τις οποίες επι-κοινωνούμε μας εκφράζουν ουσιαστικά; Μήπως κι αυτές (σαν τους εκφορείς τους) έχουν αλλοτριωθεί, δηλ. έχουν απωλέσει ένα σημαντικό κομμάτι της ουσίας τους κι ό,τι απομένει έχει αποξενωθεί από το ίδιο τους το νόημα;

Ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί που μας παρέχουν από την πρώιμη παιδική ηλικία τις φόρμουλες ερμηνείας του κόσμου και αντίληψης της πραγματικότητας;

Γιατί "όλα τα μετρητά στο χέρι" είναι το ΕΔΩ και ΤΩΡΑ;

Πόσο αγχωτικό, πόσο θολό, πόσο δυνητικό είναι το μέλλον ώστε να χάνεις το παρόν; Που είναι και η ΜΗΤΡΑ του μέλλοντος. Εδώ και τώρα!

Τι είναι ο Χρόνος; Είναι γραμμικός ή κυκλικός όπως πίστευε ο Ηράκλειτος; Τρώγοντας την ίδια την...ουρά του, σαν τον Ουροβόρο Όφη (όπως ο Χρόνος καταπίνει τα θύματά του)...

"Είμαστε οι δημιουργοί, οι δολοφόνοι και τα θύματα του Χρόνου;" Που είναι άχρονος;

Κατά πόσο έχουμε αντίληψη της ίδιας μας της συνείδησης; Μήπως τελικά η "Πτώση" μας είναι η απώλεια της Αντίληψής μας και η θεώρηση του κόσμου των "ασφαλών εξηγήσεων" των φαινομένων ως πραγματικότητα;

Είμαστε τελικά εμείς οι ίδιοι οι δημιουργοί της πραγματικότητάς μας, όπως ισχυρίζεται με πολύ σοβαρά επιστημονικά επιχειρήματα η Κβαντομηχανική; Και σε ποιο βαθμό;

Τι μετράει τελικά περισσότερο σε αυτή τη ζωή; Και ποιος θα το κρίνει αυτό; Εγώ ο ίδιος για μένα ή κάποιος(-οι) άλλος για λογαριασμό μου κι εγώ απλά θα συναινέσω...

Ποιος είμαι εγώ; Εσύ; Τι είμαστε; οι λέξεις μας, οι θεωρίες μας, αυτά που πράττουμε κι αυτά που θα θέλαμε αλλά δεν πράττουμε (για λόγους που ίσως κατέχουν το μυστικό της απελευθέρωσής μας από τις μάσκες που φοράμε), τα πάθη μας, οι ιδεοληψίες μας και οι αυτοματισμοί μας, οι πολύτιμες βεβαιότητές μας για τη φύση του κόσμου και της αποκωδικοποίησης της ιστορίας του; Όλα αυτά, ένα συνονθύλευμα που αρεσκόμαστε να αποκαλούμε εαυτό, μήπως τελικά είναι μια φθηνή παραχάραξη του αυθεντικού Εαυτού; Και ποιος είναι ο παραχαράκτης αν όχι εμείς οι ίδιοι; Και πώς πειστήκαμε να πειστούμε για ό,τι πιστεύουμε;

Και τι θα πει Εαυτός;

Αν όλα τα δόγματα είναι άκαμπτα ("Τα πάντα ρει" κι εμείς μαζί τους) και απονεκρωτικά, τότε πόσοι άνθρωποι είναι πραγματικά ζωντανοί;

Και αν το να ζεις πραγματικά έχει να κάνει με την ιδέα ενός ανθρώπου Ανεξάρτητου, μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτός; Και μαζί με αυτόν κι ο ίδιος ο πλουτισμός όλων των εννοιών;

Και...για σκεφτείτε: αν ο φόβος που βιώνει κάποιος μέσα σε χαοτικές καταστάσεις (που ξεβολεύουν βίαια ακόμα και τους κρατούμενους από την...ασφάλεια του οικείου κελιού) γυρίσει σε συνειδησιακό ηλεκτροσόκ...Που προκαλεί κραδασμούς συνειδητοποίησης της ύπαρξης (άρα και της ανάγκης γενναίας προσέγγισης) όλων των παραπάνω ερωτημάτων...
 Ποια θα ήταν, τότε, η πορεία του κόσμου; Και η εξελικτική πορεία του έλλογου όντος;


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου