ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Δίπολα μέσα σε δίπολα μέσα σε δίπολα...


Μπορείτε, αν θέλετε, να συνδέσετε όσα ακολουθήσουν με αυτή την ανάρτηση του ανιχνευτή: Η ζωή χωρίς νόημα ή το νόημα χωρίς ζωή!

Δεν μπορώ -κι ούτε θα μπορέσω ποτέ- να καταλάβω γιατί πρέπει ο καθένας σχεδόν να κουβαλάει, "μαζί με το κουφάρι του", κι από μία ή περισσότερες ταμπέλες να τον "ονοματίζουν". Γιατί; Σε ποιον τελικά το οφείλει;
Στους άλλους; Δηλαδή ζει τη ζωή του για λογαριασμό των...άλλων;
Στον εαυτό του; Στα πλαίσια της ενηλικίωσης κι εξελικτικής του πορείας; Μα...η Φύση δεν ευννοεί τις παγ-ι-ωμένες συνθήκες, ακόμη κι αν διατηρούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κι ο άνθρωπος, ως κομμάτι της Φύσης, αποτελεί ένα πολύπλοκο σύστημα που υπόκειται σε διαρκείς ζυμώσεις κι αλλαγές -όπως και το ίδιο το σύμπαν- ενώ η επίσημη επιστήμη του δεν έχει καταφέρει ακόμα να δώσει μια ακριβή εξήγηση για το τι είναι η περίφημη συνείδηση του ανθρώπου...
 Κι αν το να ανήκει, σώνει και καλά, κάποιος σε μια ουσιαστικά άκαμπτη κι αυστηρά προσδιορισμένη οργάνωση, ομάδα, ένωση, λέσχη, κόμμα, εταιρεία, σέχτα, θρησκεία ή ό,τι άλλο, εξασφαλίζει μια αίσθηση ασφάλειας...Τότε καλότυχοι -κι ας το πληρώνουν συχνά ακριβά- εκείνοι που δεν φοβούνται να αλληλεπιδράσουν χωρίς να ασφυχτιούν και να ισοπεδώνουν-ονται οι προσωπικότητές τους. Αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη των επιλογών του και τη μαγική περιπέτεια της ανάληψης ρίσκων.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

αρχηγοί-ακόλουθοι, άρχοντες-κολίγοι, κυβερνώντες-υπήκοοι, εργάτες-αφεντικά, διευθυντές-υπάλληλοι, δεξιοί-αριστεροί, μετριοπαθείς-οπαδοί των άκρων, δημοκρατικοί-ρεπουμπλικάνοι, σοσιαλιστές-καπιταλιστές, προοδευτικοί-συντηρητικοί, σιωνιστές-αντισιωνιστές, πατριώτες-εθνοαποδομιστές, μαύροι-λευκοί, νόμιμοι-παράνομοι, γιάπηδες-χίπηδες, επιτυχημένοι-αποτυχημένοι, ρεαλιστές-ρομαντικοί, νοικοκυραίοι-περιθωριακοί, κοινωνικοί-μοναχικοί, άθεοι-θεοσεβούμενοι, διανοούμενοι-λαϊκοί, φεμινίστριες-νοικοκυρές, ολυμπιακοί-παναθηναϊκοί ή Μπαρτσελόνα-Ρεάλ κλπ κλπ

Δίπολα μέσα σε δίπολα μέσα σε δίπολα...

Αν η ανθρωπότητα ασφυχτιά και αργοπεθαίνει μέσα σ'αυτά, τι θα λέγατε για λίγη - ή κι όσο γίνεται περισσότερη αν σας ελκύει- αποστασιοποίηση και διαφοροποίηση; Κι άρα βίωση πρωτόγνωρων σαλεμάτων και σημασιών κι ανάληψη μορφών δράσης χωρίς βαρίδια στην καρδιά και λουκέτα στην αντίληψη. Έχει και άλλη ερμηνεία αυτό, μονολεκτική και μεστή: ΞΥΠΝΗΜΑ!


Και σημαίνει θρίαμβος επί του περιοριστικά οικείου, επί των απαρέγκλιτων συνηθειών, επί του ίδιου του Φόβου.
 Αντέχουμε;
Μια τέτοια ελευθερία οπτικής, κι  ενεργούς συμμετοχής -όσον αφορά την ουσία- στα πράγματα...Πέρα από "στοιχειώματα" δογματισμών κι αναχρονισμών, από αθύρματα, δολοπλοκίες, διανοητικά και υλιστικά μπάζα και ατέλειωτη α-νοησία...
 Και ο μαζάνθρωπος μεταμορφώνεται σε Άνθρωπο, προικισμένο με πλεόνασμα Ενέργειας, αυτεπίγνωσης, ανεξαρτησίας. Και η συνωμοσία της πολτοποίησης των ανθρώπινων πλασμάτων καταρρέει σα χάρτινος πύργος...

Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου