ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

HER NUMBER WAS 146…


love_story_new3


In 2002, the co-founders of Love146 traveled to Southeast Asia on an exploratory trip to determine how they could serve in the fight against child sex trafficking. In one experience, a couple of our co-founders were taken undercover with investigators to a brothel where they witnessed children being sold for sex. This is the story that sparked our abolition movement.



“We found ourselves standing shoulder to shoulder with predators in a small room, looking at little girls through a pane of glass. All of the girls wore red dresses with a number pinned to their dress for identification.

They sat, blankly watching cartoons on TV. They were vacant, shells of what a child should be. There was no light in their eyes, no life left. Their light had been taken from them. These children…raped each night… seven, ten, fifteen times every night. They were so young. Thirteen, eleven… it was hard to tell. Sorrow covered their faces with nothingness. Except one girl. One girl who wouldn’t watch the cartoons. Her number was 146. She was looking beyond the glass. She was staring out at us with a piercing gaze. There was still fight left in her eyes. There was still life left in this girl…


…All of these emotions begin to wreck you. Break you. It is agony. It is aching. It is grief. It is sorrow. The reaction is intuitive, instinctive. It is visceral. It releases a wailing cry inside of you. It elicits gut-level indignation. It is unbearable. I remember wanting to break through the glass. To take her away from that place. To scoop up as many of them as I could into my arms. To take all of them away. I wanted to break through the glass to tell her to keep fighting. To not give up. To tell her that we were coming for her…”

Because we went in as part of an ongoing, undercover investigation on this particular brothel, we were unable to immediately respond. Evidence had to be collected in order to bring about a raid and eventually justice on those running the brothel. It is an immensely difficult problem when an immediate response cannot address an emergency. Some time later, there was a raid on this brothel and children were rescued. But the girl who wore #146 was no longer there. We do not know what happened to her, but we will never forget her. She changed the course of all of our lives.”

-Rob Morris
President and Co-founder

We have taken her number so that we remember why this all started. So that we must tell her story. It is a number that was pinned to one girl but that represents the millions enslaved. We wear her number with honor, with sorrow, and with a growing hope. Her story can be a different one for so many more.

Love is the stability of our name because it is our motivating drive to end child sex slavery and exploitation. We believe love to be the foundation of real, sustainable change. Martin Luther King Jr. said, “Justice at its best is love correcting everything that stands against love.” We hold that to be true.

By:

http://www.love146.org/love-story/


Love146 History from Love146 on Vimeo.


Love146 works toward the abolition of child sex slavery and exploitation through Prevention and Aftercare solutions, and contributing to a growing abolition movement. Music by Nathan Mckee

posted by selana right here
(Το είδαμε στην ΩΡΑ ΚΟΙΝΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου