ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Άνθρωποι και Κτήνη *


* κατά το ''Άνθρωποι και ποντίκια'' του Τζον Στάινμπεκ..


Όλη η χώρα έχει μετατραπεί σ' ένα απέραντο σκηνικό τραγωδίας.
Παντού στην κοινωνία, δίπλα μας, παίζονται καθημερινά τα πιό σκληρά δράματα.

Άνθρωποι μένουν άνεργοι και αδυνατούν να θρέψουν τις οικογένειές τους. Μαγαζάκια, μικρές και μεγαλύτερες επιχειρήσεις κλείνουν. Κι όσες παραμένουν υπολειτουργούν μέχρι...
να κλείσουν κι αυτές.

Άνθρωποι διαλύουν σχέσεις φιλικές και οικογενειακές μέσα στην παραζάλη της επιβίωσης.
Άνθρωποι χωρίζουν από ανέχεια και κατηγορούν ο ένας τον άλλον.

Άνθρωποι τρέφονται για μέρες ολόκληρες με φακές, πατατάκια τσίπς, ή δεν τρέφονται καθόλου.
Άνθρωποι δεν έχουν λεφτά για τα φάρμακά τους και δεν τα παίρνουν. Όσο αντέξουν,λένε.. '' Έτσι κι αλλοιώς ζωή είναι αυτή;''.

Άνθρωποι μένουν χωρίς ρεύμα και νερό γιατί δεν έχουν να πληρώσουν.
Άνθρωποι ψάχνουν σκουπίδια.

Άνθρωποι πουλάνε τις βέρες τους και τα ενθυμήματα των γονιών τους.



Άνθρωποι σταματούν τις σπουδές των παιδιών τους, κι ετοιμάζονται να τα στείλουν έξω για να βρούν δουλειά ως ανειδίκευτοι εργάτες.
ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΗΜΙΟΙ !
ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ ! ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ..

Άνθρωποι αυτοκτονούν. Σπίτια κλείνουν.
Το ανθρώπινο και το κοινωνικό αίμα τρέχει πιά παντού.

Και τα Κτήνη κυβερνούν.

Τα ανθρωπόμορφα Κτήνη λένε ότι μας καταλαβαίνουν κι ότι μας νοιάζονται!
Το μόνο που νοιάζονται τα καθάρματα είναι να γίνουν πρωθυπουργοί, αντιπρόεδροι, υπουργοί, ΕΞΟΥΣΙΑ.

Τα Κτήνη δεν νοιάζονται για τον ανθρώπινο πόνο και το αίμα. Αρκεί να μην είναι το δικό τους. Άλλωστε τα Κτήνη με αίμα τρέφονται.

Τα περιθώρια των Ανθρώπων δεν στένεψαν. ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ !

Ο δρόμος είναι ένας:
Οι Άνθρωποι ή τα Κτήνη..


Από Ουδέν Σχόλιον  μέσω ΓΡΕΚΙ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου