ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Ο χειρότερος εφιάλτης τους ήσουν πάντα Εσύ! Κι εγώ! Εμείς!





Θέλει ηρωική προσπάθεια να πορεύεσαι αδιάλειπτα σε δρόμους ρουτίνας, θλίψης και απώλειας.
Σε μονοπάτια που δεν σου πήγαιναν ποτέ.

Ας λένε τα δικά τους όσοι περνιούνται για "περπατημένοι". Ας ωρύονται οι "γνώστες" για μονόδρομους, οι "πατριώτες" για θυσίες, οι "φύλακες" για νομιμότητα και το αφεντικό για "κατανόηση".
 Ας μιλούν για "αγώνες" οι επαγγελματίες "επαναστάτες" και "φωτισμένοι" καθοδηγητές, μέσα στα προσωπικά τους στρατηγεία-τσιφλίκια. Και απ'την άλλη να εξαργυρώνουν τα επαναστατικά τους χαλινάρια με συμφέρουσες γι'αυτούς συμφωνίες ή με το εθιστικό ντραγκ του ελέγχου. Μ'εσένα αναλώσιμο γρανάζι της δικής τους μηχανής.

 Μην τους κάνεις άλλο τη χάρη να τους συνερίζεσαι.
 Είναι πολλοί-μα πάρα πολλοί σαν εσένα που ακόμα περιμένουν να βρεθούν μεταξύ τους. Να σκύψουν ο ένας πάνω απ'τον άλλο, μαθαίνοντας πως η σωτηρία τους είναι η έγνοια του ενός για τον άλλο. Και η αδυναμία τους η δύναμή τους. Ο ωκεανός συντίθεται από μυριάδες σταγόνες που όταν αγριεύουν καταπίνουν από τις ξέρες ως τα πιο βαριά θωρηκτά.

Είναι απίστευτα σκληρό να κατασκευάζεις καθημερινά τις αδυσώπητές σου ρώσικες ρουλέτες!

 Τις "δεν γίνεται αλλιώς" παραχωρήσεις σου, τους ατιμωτικούς συμβιβασμούς σου, τις αταίριαστες προσκολλήσεις σου, τις λάθος ταυτίσεις σου.
 Εσύ! Εσύ, ξέρεις ποιος είσαι; τι είσαι προικισμένος να καταφέρεις; πόσο σημαντικός είσαι κι ας σου το'κρυβαν όλοι! Ολόκληρη η οικουμένη είναι ο καμβάς σου κι εσύ κρατάς μπογιές και πινέλα. Κι έχεις την έμπνευση! Όσο κι αν πασχίζουν να σε πείσουν πως είσαι ένας αριθμός μέσα στους πολλούς, που υπόκειται σε στατιστικές, μέσους όρους και σφυγμομετρήσεις. Όχι! Έχεις-πάντα είχες όνομα: Ανθρώπινο Ον! Μοναδικό και ταλαντούχο!

Αλλά είναι ασυγχώρητα σκληρό, όταν μερικές φορές ομολογείς πως αυτοϊκανοποιείσαι με του θανάτου σου τη φαντασίωση!

Κι εγώ; Οι άλλοι; Δεν θα έχουμε ποτέ την τύχη να σε γνωρίσουμε, να πάρουμε από εσένα και να σου δώσουμε! Κάνοντας και την ίδια την Ιστορία να αναθεωρήσει απόψεις για κύκλους που επαναλαμβάνονται και ου-τοπίες που ποτέ δεν γίνονται τόποι.

Αυτή η ζωή μας ανήκει αδελφέ/ή μου! Και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο για να τη χρωματίσουμε από άκρη σε άκρη με τα πιο ζωηρά, φωτεινά χρώματα...Εξορίζοντας για πάντα το σκοτάδι, κλειδώνοντάς το στα πιο ανήλιαγα τάρταρα.

Μη το βάζεις κάτω!
Πάμε λοιπόν!


 ανιχνευτής



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου