ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

" H αιτία" (για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου και τον αφύσικο κόσμο του)


" Η αιτία είναι ότι η ελίτ των κοινωνιών, επιστήμονες, πολιτικοί, καλλιτέχνες, δεν έχουν ήθος. Εκείνο το ποικιλόμορφο αηδονάκι, που ο Ηράκλειτος το'λεγε δαίμονα και θεό στον άνθρωπο,έπαψε να λαλεί και να πεταρίζει στις αυλές και στα περιβόλια. Και στο αντίπερα, ψοφιμολογούν και τρώνε στην Αγορά αραδαριές οι κουρούνες. Κανένας αρχοντόπουλος και κανένας ντελής δε βγαίνει πια να λαφοκυνηγήσει στα όρη τη γνώση, την τιμή, την ειλικρινεια στην πηγή και στη βάση της. Στην origo et fons.
 H αιτία είναι ότι τα παιδιά μας γεννιούνται λευκά σαν το νωπό χιόνι και οι ενήλικες εμείς τα βουτάμε στην κολυμπήθρα της παιδείας γιομάτη κατράμι και πίσσα. Κιόλας με τα έξι του χρόνια το γέννημα κατάντησε έκτρωμα.
 Η αιτία είναι ότι τις αναρίθμητες σειρές των ετών, τις innumerabiles annorum series των ευγενών στη γλώσσα του Οράτιου, τις εκάμαμε αναρίθμητα σήριαλ τελεβίζιου από σκηνοθέτες ηλίθιους για ηλίθιους θεατές.
 Η αιτία είναι ότι οι μάζες στέκονται αταλαίπωρες στη ζήτηση της αλήθειας, κι ορμούν να λαβαίνουν έτοιμη την κάλπικη γνώση, κατά τη γραφή του Θουκυδίδη. "

από το Γκέμμα, το υπέροχο βιβλίο του καθηγητή Λιαντίνη.
Να προσθέσω κι εγώ κάτι στοχασμούς που φλερτάρουν με την ποιητική έκφραση, μονίμως αλήτες και μεθύστακες απ'το πιοτί της λαχτάρας μας για ζωή πραγματική και γεμάτη με τη σοφία της έκστασης για κάθε μοναδική στιγμή.

Κάποτε υπήρξαμε παιδιά.
Δεν αμφιβάλλουμε και γι'αυτό!

Υπήρχαν εποχές που  το κουκί γυρεύαμε και τ' αδράχτι.
Τις αναπολούμε με θλίψη.
Συχνά και με νοσταλγία.
Γιατί η ενηλικίωση δεν μας ξεγέλασε.
Γευτήκαμε τα δώρα της:
συμβάσεις, αλυσίδες, τείχη.
Και στρέψαμε με σιχαμάρα το κεφάλι.
[...]
 Και διάβολε
ολόγυρά μας οι ανάσες βρωμοκοπάνε
απ'την κακοσμία της γούρνας με τα στάσιμα νερά,
απ'την μπόχα του βολέματος,
από εκατομμύρια ρεψίματα υποκρισίας.
(Καθόλου σπάνια και τα δικά μας!)

Φτωχέ Μπωντλέρ!
Δεν μάθαμε ακόμη όπως πρότεινες
να μεθάμε απτόητοι ως το τέλος
είτε από ποίηση,
είτε από αρετή,
είτε από κρασί.

 

από  το "Μεθύστε" - Ας μεθάμε αδιάκοπα από ξέχειλες δόσεις πάθους για ζωή, για να μην είμαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου