ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Ένα "ατυχές περιστατικό" και ερωτήματα πάνω σε αυτό...

  • Εξαγριωμένος πολίτης έκανε γυαλιά καρφιά τα γραφεία της ΔΕΗ στα Τρίκαλα... Kι όταν αρχίσουν κατασχέσεις ή διακοπές ρεύματος και γίνεται χρήση καραμπίνας (όπως προέτρεψε ο αδελφός Φίλης), ποιος χρεώνεται τα θύματα;

"Σε κατάσταση αμόκ μπήκε το μεσημέρι στα γραφεία της ΔΕΗ Τρικάλων ένας πολίτης με οφειλή 25.000 ευρώ προς την επιχείρηση, διαμαρτυρόμενος για τη διακοπή ρεύματος.
Σύμφωνα με το trikalanews.gr ο εξαγριωμένος πολίτης άρπαξε ένα μεταλλικό καλόγερο και άρχισε να σπάει ότι...
έβρισκε μπροστά του με τους υπαλλήλους να προσπαθούν να προφυλαχθούν.
Ο άνδρας όταν αντιλήφθηκε ότι ειδοποιήθηκε η Αστυνομία, τράπηκε σε φυγή αφήνοντας πίσω του …βομβαρδισμένο τοπίο. Οι αστυνομικές αρχές τον αναζητούν."

Δείτε τις φωτογραφίες:



 
το είδαμε στη σίβυλλα 

Σχόλιο από εμάς:
ΑΠΑΝΤΗΣΗ  στην ερώτηση που τίθεται στον τίτλο της παραπάνω ανάρτησης:
(πολλαπλών επιλογών όπου ο καθένας διαλέγει αυτό που του ακούγεται πιο πολιτικά ορθό)
α) Η κακιά η ώρα, που όσο περνάει ο καιρός θα αποκτάει διαστάσεις επιδημίας (όπως και οι αυτοκτονίες των πολιτών)
β) Η μικρόψυχη άρνηση του "λαού" να αποδεχτεί τις "θυσίες" για τη "σωτηρία" της "πατρίδος" (+ των τραπεζών, των "επενδύσεων"-βλέπε γενικό ξεπούλημα έναντι πινακίου φακής, των ιδιωτικοποιήσεων και της "σταθερότητας" του προτεκτοράτου)
γ)...Τρομοκρατικός δάκτυλος! (με τρομοκρατικές οργανώσεις μεμονωμένα θύματα της λιτότητας ή συλλογικότητες από τα κάτω)

Συμπέρασμα: ΜΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΑΡΑΤΤΕ!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου