ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η ΝΔ κάνει ρουσφέτια, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε μπορεί να κατεβάσει καν κοινό ψηφοδέλτιο, η εκκλησία τσιμπάει φοροαπαλλαγές, και η Ελλάδα γεμίζει φαγάδικα και καφενεία

( μια "σούμα" μέσα από την κοφτερή ματιά του ciaoant1 )

- Το κομματόσκυλο Ευδοξία Παπαγεωργίου διορίστηκε διευθύντρια του νοσοκομείο Καλαμάτας με μοναδική ουσιαστική προυπηρεσία-προσόντα...την σταδιοδρομία της στην ΟΝΝΕΔ (link)

- Απαγορεύεται δια Νόμου, ο οικονομικός έλεγχος στην Εκκλησία…(link )

- ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Θέλουμε να ανατρέψουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό...αλλά δεν μπορούμε καν να κατεβάσουμε κοινό ψηφοδέλτιο (Link)

- Η κρίση γέμισε τις πόλεις με επιχειρήσεις εστίασης (link). Νομίζω αυτό αξίζει λίγο παραπάνω σκέψη, μιας και δείχνει ότι γενικά δεν υπάρχει η διάθεση και οι προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί πλούτος, παρά να καταναλωθεί ο ήδη έτοιμος πλούτος. Δεν μπορώ βέβαια να κατηγορήσω έναν άνεργο που πχ ανοίγει ένα σουβλατζίδικο ή ένα καφενείο, και εργάζεται ίσως και σκληρά για να το στήσει και να το λειτουργήσει, ώστε να βγάλει το ψωμί του. Αλλά όταν βλέπεις ένα κύμα από φαγάδικα και καφενεία να ανοίγει, αλλά όχι επιχειρήσεις που παράγουν πλούτο, τότε καταλαβαίνεις ότι η "γενική εικόνα" της ελληνικής κοινωνίας είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που "τρώει τις σάρκες της".

Βέβαια, κάποιοι καλοπερνάνε (πχ εφοπλιστές, Μπόμπολες, κτλ), και επίσης υπάρχουν και κάποιοι που ζουν ακόμα "σχετικά καλά", διότι τυχαίνει να τρώνε τις σάρκες της ελληνικής κοινωνίας σε καλό σημείο, σε σημείο δηλαδή που υπάρχει πολύ "λίπος" (ως παράδειγμα δείτε τις συντάξεις που παίρνουν οι στρατιωτικοί στα 45, ή τα φακελάκια που τσεπώνουν πολλοί μεγαλογιατροί, κτλ, κτλ, κτλ).

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Το ζήτημα της ανεργίας δε μπορεί να λυθεί με το να υπάρχουν ένα σωρό φαγάδικα και καφενεία. Για να ξοδέψεις ακόμα και 2 ευρώ για καφέ, πρέπει από κάπου να τα βρεις. Η άρχουσα τάξη της χώρας είναι αφορολόγητη, ο παραγωγικός ιστός ήταν ήδη αποσαθρωμένος και τώρα ισοπεδώνεται, και όσο υπάρχουν ακόμα έτοιμα λεφτά οι καφετέριες θα "κρύβουν" λιγάκι την πραγματική κατάσταση. Τα "έτοιμα" όμως θα τελειώσουν και αυτά, και τότε τι;


Όπως τα παιδιά των γαλαζοαίματων κληρονομούσαν "αυτοδικαίως" τους τίτλους ευγενείας και τον πλούτο των γονιών τους, έτσι και οι σημερινοί Έλληνες φαντασιώνονται (όχι όλοι βέβαια) ότι έχουν κληρονομήσει " αυτοδικαίως" τον σπουδαίο πολιτισμό των "αρχαίων προγόνων". Η πραγματικότητα είναι ότι η σαπίλα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, διότι ο πολιτισμός δεν είναι κάτι που κληρονομείται, τουλάχιστον όχι όπως πχ κληρονομείται ένα αυτοκίνητο ή ένα σπίτι...

Από ciaoant1

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου