ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

The Real Reason America Created Police — It Had Nothing to Do With Crime

  

Ο πραγματικός λόγος που η Αμερική δημιούργησε την (επαγγελματική) αστυνομία - δεν είχε καμία σχέση με το έγκλημα...

(Σύνδεση:   Η μεγάλη "ομοσπονδιακή απάτη" εναντίον της ίδιας της ζωής 

 
 

" Ποιος όρισε την «τάξη». Ποιος ωφελήθηκε όταν επιβλήθηκε αυτή η τάξη. Ποιες κοινότητες προστατεύονταν, ποιες παρακολουθούνταν και ποιες ελέγχονταν. Και τι σημαίνει ότι ο θεσμός που προέκυψε από αυτές τις ρυθμίσεις απορροφά τώρα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε δημόσιες δαπάνες κάθε χρόνο. Αυτή είναι μια ιστορία για την καταστολή της εργασίας, τα εμπορικά συμφέροντα, τη δημόσια τάξη και την κρυφή οικονομική αρχιτεκτονική πίσω από το αστυνομικό σύστημα που κληρονόμησαν οι Αμερικανοί."

Μετάφραση της περιγραφής του video στο youtube:

"  Η "Αστυνομία της Ημέρας της Βοστώνης", οι νυχτοφύλακες, οι περιπολίες σκλάβων, η πρώιμη Αστυνομία της Νέας Υόρκης, η Τάμανι Χολ, ο Τόμας Μπερνς και ο σύγχρονος προϋπολογισμός αστυνόμευσης της Αμερικής "συγκρούονται" σε αυτό το ντοκιμαντέρ σχετικά για το ποιον αρχικά δημιουργήθηκε η αμερικανική αστυνόμευση για να προστατεύσει, ποιος πλήρωσε για αυτήν και αν αυτή η δομή άλλαξε ποτέ πραγματικά. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι διδάσκονται μια απλή ιστορία: τα αστυνομικά τμήματα δημιουργήθηκαν επειδή οι αναπτυσσόμενες πόλεις χρειάζονταν νόμο και τάξη. Αλλά τα ιστορικά αρχεία υποδεικνύουν κάτι πιο ανησυχητικό. Για το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης αμερικανικής ιστορίας, δεν υπήρχαν καθόλου επαγγελματικά αστυνομικά τμήματα. Οι βόρειες πόλεις βασίζονταν σε νυχτοφύλακες, αστυφύλακες και άτυπα συστήματα που ήταν μερικής απασχόλησης, κακοδιοικούμενα και συχνά συνδεδεμένα με πρόστιμα και τέλη. Στο Νότο, οι οργανωμένες περιπολίες σκλάβων αναπτύχθηκαν ως ένας επίσημος μηχανισμός επιτήρησης, αναζήτησης και ελέγχου των σκλάβων. Αυτοί δεν ήταν οι ίδιοι θεσμοί, αλλά μαζί αποτελούν το βαθύτερο υπόβαθρο της αμερικανικής αστυνόμευσης. 

Σε αυτό το ντοκιμαντέρ, παρακολουθούμε το αποικιακό σύστημα νυχτερινής βάρδιας, τη δημιουργία της "Αστυνομίας Ημέρας" της Βοστώνης το 1838 ως της πρώτης δημόσια χρηματοδοτούμενης, οργανωμένης, πλήρους απασχόλησης αστυνομικής δύναμης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, την επίσημη αντικατάσταση της βάρδιας της Βοστώνης από το Αστυνομικό Τμήμα της Βοστώνης το 1854, τη δημιουργία της σύγχρονης αστυνομικής δύναμης της Νέας Υόρκης το 1845 και το πρώιμο πολιτικό χάος που ακολούθησε όταν αντίπαλες αστυνομικές δυνάμεις και κομματικές μηχανές μάχονταν για τον έλεγχο του ποιος κατείχε την εξουσία στους δρόμους.  

 

Παρακολουθούμε επίσης το σύστημα περιπολίας σκλάβων στο Νότο, όπου επίσημες περιπολίες ιδρύθηκαν στις αποικίες της Καρολίνας το 1704 και εξελίχθηκαν σε έναν τακτικό μηχανισμό ελέγχου των σκλάβων που διήρκεσε μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο. Παρακολουθούμε επίσης το χρήμα.  

Οι ιστορικοί της αστυνόμευσης έχουν υποστηρίξει ότι η πρώτη δύναμη της Βοστώνης προέκυψε από εμπορικές απαιτήσεις σε μια μεγάλη ναυτιλιακή πόλη, όπου οι επιχειρήσεις ήδη πλήρωναν για την προστασία των φορτίων και ήθελαν αυτό το κόστος να μετακυλιστεί στο κοινό. Στη Νέα Υόρκη, ο θεσμός γρήγορα μπλέχτηκε με την πολιτική των μηχανών και την επιρροή της ελίτ.

  Μέχρι την "Χρυσή Εποχή", ο Επιθεωρητής της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, Τόμας Μπερνς, κατέθεσε ανοιχτά ότι η περιουσία του προερχόταν από επενδύσεις που έκαναν για αυτόν οι Κορνήλιος Βάντερμπιλτ ( για το ποιος ήταν αυτός o επιφανής ανήρ διαβάστε στη wikipedia) και Τζέι Γκουλντ (ο Αμερικανός μεγιστάνας των σιδηροδρόμων και οικονομικός κερδοσκόπος που ίδρυσε την επιχειρηματική δυναστεία Gould), ενώ η βία χρησιμοποιούνταν ευρέως εναντίον συνδικάτων και πολιτικών διαφωνιών. 

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια ιστορία για την ιστορία της αστυνομίας. Είναι μια ιστορία για τη δημόσια χρηματοδότηση, τα ιδιωτικά συμφέροντα, την πολιτική πατρωνία, τον φυλετικό έλεγχο, την καταστολή της εργασίας και τον θεσμικό σχεδιασμό.  

Ποιος όρισε την «τάξη». Ποιος ωφελήθηκε όταν επιβλήθηκε αυτή η τάξη. Ποιες κοινότητες προστατεύονταν, ποιες παρακολουθούνταν και ποιες ελέγχονταν. Και τι σημαίνει ότι ο θεσμός που προέκυψε από αυτές τις ρυθμίσεις απορροφά τώρα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε δημόσιες δαπάνες κάθε χρόνο.

Αυτή είναι μια ιστορία για την Βοστώνη, την Αστυνομία Ημέρας του 1838, τις περιπολίες σκλάβων, την πρώιμη NYPD, την Τάμανι Χολ, τον Τόμας Μπερνς, την καταστολή της εργασίας, τα εμπορικά συμφέροντα, τη δημόσια τάξη και την κρυφή οικονομική αρχιτεκτονική πίσω από το αστυνομικό σύστημα που κληρονόμησαν οι Αμερικανοί."

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου