ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

Άλλος ένας ψυχοπαθής, λοιπόν; - Η ανατρχίλα και ο τρόμος που μεγαλώνει υγιή παιδιά-

Αναδημοσιεύω εδώ μια παλιότερη ανάρτησή μου στο no Gravity Zone. 
Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους ήρωες της παιδικής μας ηλικίας και τους εφιάλτες της μπορεί να είναι, πολλές φορές, ιδιαίτερα λεπτή.

Άλλος ένας ψυχοπαθής, λοιπόν;

Είχαμε κάτι ακούσει και ίσως και λιγάκι κάτι διαβάσει - χωρίς όμως να ασχοληθούμε σε βάθος - για το σκοτεινό πρόσωπο του διάσημου αγαπημένου της παιδικής ηλικίας Walt Disney. Για συμμετοχή, και μάλιστα σε υψηλές βαθμίδες, σε μυστικές σέκτες - ή "μυστικές εταιρείες" όπως αποκαλούνται αλλιώς- που, με αποκρυφιστικό*, μασονικό υπόβαθρο, έχουν σαν στόχο την ύπνωση και τον εξουσιασμό των ανθρώπινων μαζών. Για υποσυνείδητα μηνύματα, τρυπωμένα επιδέξια μέσα στα καρέ των κινηματογραφικών δημιουργημάτων, εκείνου και της εταιρείας κολοσσού, με τους ήρωες που όλοι -ή σχεδόν όλοι- αγάπησαν ως παιδιά. Μηνύματα τα οποία έχουν αρκετοί υποστηρίξει ότι προωθούν την παιδοφιλία, το σαδισμό, σεξουαλικά υπονοούμενα κ.ά. Για ύπουλη χρήση της υπό διαμόρφωση παιδικής προσωπικότητας με στόχο την εσωτερική παγίωση προτύπων αντικοινωνικών, ανισόρροπων, διεστραμμένων.

 Ομολογούμε ότι δεν το'χαμε πολυψάξει, μάλλον είχαμε άλλες προτεραιότητες.

 Πρόσφατα, σε σχετική συζήτηση που ξεκίνησε από αλλού για να αλλάξει όπως συχνά συμβαίνει ρότα, ένας φίλος μού είχε επισημάνει το παράδειγμα των τριών σκανδαλιάρικων ανηψιών του ξενέρωτου και αντιπαθέστατου Ντόναλντ Ντακ, των Χιούι-Λιούι-
Ντιούι. Τα οποία όντως είναι αγνώστου πατρός και μητρός και ζουν κάθε άλλο παρά αρμονικά με τον προβληματικό θείο τους.
Άρα η οικογένεια, ως πρωταρχικό και ουσιαστικότατο σχολείο και ως υγιής πηγή ερεθισμάτων για τον άνθρωπο σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ηλικία, που η σταθερότητα και η αίσθηση ασφάλειας είναι μείζονος σημασίας -κι ας μην έχει να κάνει με τους φυσικούς γονείς και κηδεμόνες ενός παιδιού- δεν ήταν μέσα στην "παιδική ατζέντα" του μακαρίτη Disney.
 Ο ίδιος φίλος με παρότρυνε να δω ένα από τα πρώτα cartoon του "μάστορα" της παιδικής ηλικίας, το οποίο πιθανότατα προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της εποχής. Και απευθυνόταν σε παιδιά, που συνοδεύονταν από γονείς που αναμφιβόλως και θα ενδιαφέρονταν για την ψυχική υγεία των βλασταριών τους. Κι εγώ το έκανα. Και πραγματικά δεν περίμενα με τίποτε αυτού του είδους την εμπειρία:
Τον γνωστό-γνωστότατο Micky Mouse, ασπρόμαυρο, να διασχίζει σκεφτικός τους δρόμους μιας πόλης. Όπου τα κτίρια σιγά σιγά, κι όλο το ευρύτερο τοπίο, αρχίζουν να αλλοιώνονται, να αποδομούνται, να καταρρέουν. Η δε έκφραση του διάσημου ποντικιού..; Είναι, πώς να το θέσω; αξιοπρόσεχτη όπως σταδιακά μεταβάλλεται σε αυτή την ανατριχιαστική πορεία του χαμού και της κλιμακούμενης φρίκης, μέχρι την τελική πτώση και το σώριασμα. Αλλά αυτό που είναι αναμφισβήτητα εφιαλτικό -"spookie"- έχει να κάνει με τη μουσική επένδυση και τη δική της ανάλογη κλιμάκωση- απ'το 5ο λεπτό και ύστερα αρχίζει το "ρεσιτάλ". Μουσική που θα τη ζήλευε μια αρρωστημένα φιλόδοξη horror movie για "πειραγμένους" ενήλικες!
 Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι θέλω να πω πρεπει να το υπομείνει το παρακάτω βίντεο ως το τέλος του.



 Αυτό το "masterpiece" του  1931, και ειδικά σε μεγάλη οθόνη μέσα στο σκοτεινό κινηματογραφικό περιβάλλον, δεν μπορεί να μην λειτουργήσει ως μικρό αλλά έντονης ισχύος εγκεφαλικό ρήγμα, ως παλμικό ερέθισμα έστω και προσωρινού νευρικού κλονισμού. Που ωστόσο στοχεύει να ριζώσει στο παιδικό υποσυνείδητο ως σκοτεινή τραυματική επιρροή. Ή, με άλλα λόγια, "να κάψει παιδικές και νεανικές -ή και όχι μόνο- φλάτζες", να αποτελέσει ακόμη και δομικό υλικό για το πλάσιμο ενός πιθανού serial killer. Σε έναν κόσμο όπου το "να τον διασχίζεις" αποτελεί εμπειρία διαρκούς και ανελέητης έντασης, αβάσταχτης ψυχικής οδύνης και αθεράπευτης τρέλας, διάλυσης κάθε στέρεου εδάφους πάνω στο οποίο μπορεί να πατήσει και να χτίσει ο άνθρωπος ένα υγιές περιβάλλον. Κι οπότε, ο θάνατος μπορεί να μοιάζει ως η μόνη διέξοδος ή - αν πρόκειται για το θάνατο του άλλου- ως εκτόνωση του ατομικού αδιεξόδου και οξέος εσωτερικού πόνου.

Walt Disney, άλλος ένας ψυχάκιας στο "κατάλληλο", νευραλγικό πόστο;

 Αυτό, γενικά, πολυδιαπιστωμένα και πολυεπίπεδα,  είναι ένα είδος "μαύρης τέχνης" από τα πάνω, το παραδεχόμαστε. Και ναι, φέρνει επιθυμητά αποτελέσματα!

Ο Ένοικος...



ΥΓ: στο youtube, ψάχνοντας, βρήκα ανάμεσα σε άλλα και αυτό: suicidemouse.avi - original version, ως την αυθεντική, πρώτη εκδοχή του 1930. Αλλά ακόμα κι έτσι, η ανησυχητικά σκοτεινή και καταρρέουσα ατμόσφαιρα -σαν bad trip από χρήση παραισθησιογόνων ουσιών- με την ανάλογη επίδραση στην εικόνα του ήρωα, η ιδιαίτερα ενοχλητική, ανατριχιαστική μουσική και η "αινιγματική φιλοσοφία" του δημιουργού εξακολουθούν να είναι εκεί, με ελάχιστες διαφορές.

Και για δείτε και αυτό το τόσο ανώδυνο, αθώο"και διδακτκό για μικρά παιδιά: https://youtu.be/q4fXllxQa1 - -"Bimbo's Initiation", H..μύηση του Μπίμπο-
* Θυμίζω και αυτό: "GRAY STATE" ("ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΚΡΑΤΟΣ")

Και κάποια "άσχετα" κι "ατάκτως εριμμένα":


 Σύμβολο της Εθνικής Υπηρεσίας Αναγνώρισης των ΗΠΑ. Το πρόγραμμα που σχετίζεται με αυτό είναι τελείως άγνωστο. Η επιγραφή λέει τα εξής: "Ποτέ πριν, ποτέ ξανά". Μήπως ο Γκάνταλφ ο Μάγος μπορεί να μας εξηγήσει τι εννοεί ο ποιητής;

Oι μάγοι που ελέγχουν τον πλανήτη μέσω των "μαύρων τεχνών" τους είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα σε εμβλήματα διάφορων και απόρρητων υπηρεσιών και προγραμμάτων, όπως δοκιμές πρωτότυπων αεροσκαφών και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου κτλ. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου